Twincest [no haters] 147

Ontworpen door:
xGummiBear

Ontworpen op:
26 mei 2008 - 20:32

Aantal keer gedaan:
301 (waarvan 0 keer vandaag)

Kudos:
0 (0 vandaag)

Leeftijdskeuring:
-

Tags:
tags zijn tijdelijk niet beschikbaar...

Nog 3!



En ik wou nog even zeggen (Lucy vast ook wel ), dat wij het super vinden dat jullie altijd opmerkingen neerzetten, en dat wij ze allemaal lezen! ^^



[uitkomsten]
1. [Bill pov.] Ik had gelijk, ik begin me alleen maar rotter te voelen. Het gelijk aan Gustav en Georg vertellen was de juiste weg, maar we zijn samen de verkeerde ingeslagen… “Tom, wil je even meekomen?” Ik sta op en kijk hem aan. “Waarom?” Hij blijft koppig zitten. Hoezo ben je soms zo.. “Daarom!” Ik pak zijn schouder vast en trek hem met wat moeite recht. We lopen samen naar de gang, ik weet dat ze ons daar niet of nauwelijks kunnen horen. Bij elke stap voel hoe we worden nagekeken door Georg en Gustav. Dat zal vanaf nu alleen nog maar meer worden.. “Hoezo moest ik meekomen?” Met zijn rug leunt Tom tegen de muur aan, en met zijn linkerhand houdt hij zijn broek omhoog. “Ik..we..” Van de zenuwen begin ik te stamelen. Kom op Bill! Tegen Tom kun je het makkelijk zeggen! Tom’s ogen kijken die van mij aan, het voelt alsof ze me kracht geven. “Ik wil het ze vertellen, Tom.” Ik ben vastberaden, met de tijd word de krop in mijn maag alleen maar groter. Ik wil het niet langer voor hun geheim houden. “Wat?” Tom kijkt me aan alsof hij het niet begrijpt. Maar ik weet zeker dat hij het luid en duidelijk heeft gehoord, misschien wilt hij het wel niet begrijpen. “Ik wil het nu aan hun vertellen.” Tom laat zijn broek los, en stapt dichter naar me toe. Zo dichtbij, dat het puntje van zijn neus die van mij bijna raakt. “Denk je dat dat het juiste is, Bill?” Ik knik, en leun zo nog elke millimeters dichterbij. Zijn warme adem streelt mijn lippen. “Ja.” Kort maar krachtig. “Hoe komt het dat je het nu zo zeker weet?” Met zijn borst tegen die van mij aangedrukt pakt hij lief mijn beide handen vast. “Ik voel dat dat het beste is. Hoe langer ik het verzwijg hoe rotter ik me ga voelen. Zeker omdat mam er nu ook niet meer is..” Als het even niet meer ging, zocht ik bij haar troost. Dat doe ik nu bij Tom, hij staat ook altijd voor me klaar. Tom drukt zijn lippen liefdevol op die van mij. “Als je gevoel zegt dat dat het beste is, dan is dat zo.” Het puntje van mijn neus druk ik tegen die van hem aan, en we kijken elkaar diep in de ogen. “Dan gaan we het vertellen.” Ik knik. The time has come.. Zwijgend loop ik achter Tom weer de woonkamer in.


2. Georg en Gustav zitten nog precies hetzelfde. We gaan beide zitten, en het lijkt alsof mijn hart ieder moment stil kan blijven staan. “Wat hadden jullie nou ineens? Nog iets wat Judith zei?” Gustav leunt naar voren. We knikken. Ik besluit maar te beginnen.. “Ze zei nog één ding, het is erg belangrijk voor ons. En we vinden dat jullie het ook horen te weten.” Ik slik even, en kijk Tom dan aan. Hij opent zijn mond en vertelt verder. “Judith was erg speciaal voor ons, en vooral voor mij.” Een kleine irritante steek in mijn buik. “Ja dat snap ik nog wel!” Gustav begint te lachen, ik negeer hem en kijk Georg aan. Hij kijkt nu wel heel serieus, alsof hij al één vermoeden heeft.. “Haar blik was zo vertrouwelijk. Ze keek dwars door ons heen, ze voelde ons perfect aan.” Tom knikt lichtjes als hij zijn zin heeft gezegd. “Waar dit nu eigenlijk over jongens?” Gustav gaapt verveeld, en slaat zijn armen over elkaar. “Laat ze uitpraten Gustav.” Georg heeft een strenge toon in zijn stem, die me niet bevalt. Tom legt zwijgend zijn hand op mijn knie, en uit reactie verstijf ik. Nu moet het écht.. “We willen jullie gewoon vertellen dat..” Ik kijk naar het raam. Ik wil het zo graag.. Maar waarom ben ik zo bang.. Omdat ik weet dat we fout zijn? Nee. Hier is niks fouts aan, je bent hoe je bent, dat valt niet te veranderen. “Zeg het maar Bill.” Fluistert Tom, en hij streelt over mijn knie. “We.. zijn meer dan broers.” Als ik het gezegd heb krimp ik ineen, ik heb me nog nooit zo klein gevoeld. Terwijl ik eigenlijk zo trots ben.. Zo trots op wat we samen bereikt hebben, en wat we samen zijn. “Wat? Meer als broers? Je kunt niet meer zijn dan broers.” Gustav stem klinkt zo hard, hij doet me pijn. Jawel Gustav je kunt zoveel meer zijn.. “We houden van elkaar.” Zegt Tom, en zijn hand blijft trouw op mijn knie liggen. “Ja! Ik hou ook van me zus!” Gustav begint te lachen, maar Georg blijft ijzig stil. “Oké jongens..” Murmelt Tom, en zenuwachtig pulkt hij aan zijn broek. “We hebben een relatie..”


3. Zo, dat is eruit. Voor een seconde sluit ik mijn ogen, en zucht diep. Als ik mijn ogen weer open, ontwijk ik de ogen van Gustav. Op dit moment voel ik me bang, en klein. Ik ben bang voor wat de toekomst brengen zal. Zou Tokio Hotel nog bestaan? Of hebben Bill en ik met onze relatie Georg, Gustav en duizenden fans laten vallen? Zouden we er alleen voor staan, met de hele wereld tegen ons? Ik wil er niet aan denken. Misschien zijn we wel een voorbeeld voor vele mensen. Mensen die bang zijn om te laten zijn wie ze werkelijk zijn, en hoe ze echt denken. Natuurlijk niet dat ineens allerlei broers en zussen relaties krijgen, maar dat mensen inzien dat niet iedereen hetzelfde is en denkt. Ik ben er klaar voor. We hebben de eerste stap al gezet, en nu moeten we doorvechten. En àls we gaan, gaan we met zijn tweeën. Ik laat mijn ogen langs Gustav en Georg gaan. Gustav kijkt me sprakeloos aan, Georg staart naar de grond. Hij lijkt diep in gedachten verzonken. Misschien denkt hij wel aan de dingen die er inderdaad op zouden kunnen wijzen dat Bill en ik een relatie hebben. Misschien heeft hij de snelle aanrakingen, de lieve woordjes wel gehoord. De manier hoe we naar elkaar kijken, de verhalen over meiden die ik minder vertel. Bill fluistert iets, maar ik kan het niet verstaan. Hij gaat met zijn handen door zijn haar en kijkt omhoog, naar het plafond. ‘’Zeg iets…’’ fluistert hij, iets harder deze keer. ‘’Wat zou ik moeten zeggen dan?’’ zegt Gustav, en met een sarcastische stem zegt hij: ‘’Oh, wat leuk! Geweldig voor jullie!’’ Zijn harde woorden doen me pijn, pijn in mijn hart. Hij heeft gelijk. Het blijft akelig stil. Het enigste wat je hoort is het tikken van de klok. Tik, tak. Tik, tak. Ik wou dat je de tijd terug kon draaien. Dat we aan Simone konden vragen wat te doen, of dat we gewoon helemaal niks gezegd hadden. God, wat zou ik dat op dit moment graag willen.


4. ‘’Weten jullie wel dat jullie hiermee Tokio Hotel in gevaar kunnen brengen? Denk aan de fans, ze zullen jullie echt niet allemaal accepteren hoor.’’ Ja Gustav, dat weten we. ‘’We hoeven toch niks te zeggen?’’ zeg ik. We hebben daar al vaker over nagedacht, en dat leek Bill en mij de beste oplossing. Maar op dit moment klinkt het als iets belachelijks. ‘’Hoe is het begonnen?’’ zegt Georg. Zijn stem verraad niks van zijn gedachten. Bill schraapt zijn keel, en drie paar ogen kijken hem aan. ‘’Nou.. ehmm.. ik had al langer het gevoel. Maar ik dacht dat het niet echt was. Want het kon niet, ik kòn niet verliefd op Tom zijn.’’ Als hij dat gezegd heeft kijkt hij naar beneden. Zijn wangen zijn rood. Dan kijken Gustav en Georg mij aan. Ik voel dat ik ook rood word. ‘’Dan moet ik het zeker ook vertellen? Nou, ik zou het eigenlijk niet weten.’’ Zeg ik maar. ‘’Hoelang is dit al aan de gang dan?’’ vraagt Gustav. ‘’Dat moet ongeveer na de tour geweest zijn. Niet deze afgelopen, maar die daarvoor.’’ Zeg ik met een zekere stem. Als ik net doe alsof ik niet onzeker ben, reageren ze misschien wel beter, en zullen ze inzien dat het niet het einde betekent van Tokio Hotel, in ieder geval, zo denken Bill en ik erover. Het is weer stil. Ik hoor mijn bloed suizen en voel mijn hart kloppen. Vragen, zoveel vragen. Zoveel vragen die onbeantwoord blijven. Ik zal toch nooit kunnen uitleggen waarom ik nou nèt iets voor Bill moet voelen, terwijl er zoveel meiden rondlopen. Too much, it’s too much.




[uitkomsten]