Dit onderwerp geeft mij gemixte gevoelens. Ik heb me eens voorgesteld hoe ik me zou voelen moest dat gebeuren met de trein die ik ga nemen of zelfs op zit. Bezorgd en medelijdend om de persoon? Gechoqueerd dat er nu eigenlijk een lijk ligt enkele meters van me? Of zou ik eigenlijk heel pissig worden dat ik de sollicitatie van mijn leven mis?

Allereerst hangt het natuurlijk van de situatie af. Moet ik niet op tijd op een belangrijke afspraak zijn, dan zou ik het jammer vinden, maar niemand kwalijk nemen. Zelf heb ik op zich niet veel moeite met lang op het openbaar vervoer wachten. Dat heb ik wel vaker gedaan, al is het zonder muziek wel langdradiger. In de bittere kou van -10 graden? Ouch... Oké, dat moet dan maar. Wat vechten tegen de kou en waarschijnlijk verkouden worden, maar uiteindelijk zal ik wel thuis geraken.
Maar wat als ik nu wel op een zeer belangrijke sollicitatie moet zijn voor mijn droomjob bij mijn droombedrijf, waar nog 10 andere kandidaten voor staan te springen en ze dus eigenlijk snel de keuze gemaakt kunnen hebben, gewoon omdat je niet kon opdagen. Bovendien heb je hiervoor al erg je best gedaan om ook maar in aanmerking te komen. Hoe moet dat dan voelen?
Of stel dat je zolang hebt gespaard voor dat ticket van je favoriete band en je daar al maanden naar uitkijkt. Ein-de-lijk ga je hen live zien. Na jaren fan te zijn. Dan moet dat wel pijn doen zoiets te missen.

Problemen met het openbaar vervoer worden gauw als een smoes gezien, helaas. Je kan het gaan uitleggen bij je droombedrijf, maar of ze nog zin hebben je een kans te geven, blijft dan de vraag. Ze hebben waarschijnlijk toch al genoeg goede kandidaten. En die band gaat heus niet nog een "concertje" plannen voor die paar mensen die het gemist hebben. En ze gaan al zeker niet beginnen aan terugbetalingen.

De vraag die hierbij door mijn hoofd dwaalt, is: mag je boos zijn? Er is iemand gestorven die een verschrikkelijk moeilijke periode meemaakte. Het zou toch egoïstisch zijn dat je hierom boos wordt? Mensen durven ook wel het omgekeerde te denken: egoïstisch van het slachtoffer. "Wij hebben er helemaal niets mee te maken, maar zijn nu wel het dupe ervan!" "Er zijn andere manieren." "Het is laf. Niet alleen doe je zo je naasten verdriet aan, maar geraken mensen die er niets mee te maken hebben ook in de problemen." Vergeet ook niet dat er een treinchauffeur is die het met eigen ogen heeft zien gebeuren. Dit kan traumatische gevolgen hebben voor die persoon.
Laat ik even duidelijk zijn: ik vind het in geen geval egoïstisch van het slachtoffer. Al vind ik het wel jammer dat het een onnodige chaos meebrengt. En ik hoop toch echt dat ik nooit zulke situaties zal meemaken.

Uiteindelijk komen we terug op het feit dat nog steeds mensen voor de trein springen en dat dat verschrikkelijk is. Voor het slachtoffer, familie van het slachtoffer, maar ook de treinchauffeur en de passagiers. Daarom wil ik hierbij zeggen dat je je medemens moet waarderen en elkaar helpen of hulp zoeken of aanvaarden. Vergeet niet dat er altijd iemand voor je klaar staat en dat je niet alleen bent, want elk persoon heeft een doel in zijn leven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen