Nu ik terug kijk op de jaren dat ik schreef, zie je een duidelijke lijn. Vroeger, in mij oudere verhalen en gedachtenspinsels, gaat het om ware liefde. Liefde die puur is en onomkeerbaar. Door de jaren heen zie je steeds meer complicaties verschijnen. Steeds meer hindernissen en steeds meer dingen die niet zo puur zijn. Op de een of andere manier ben ik het steeds moeilijker gaan vinden om te schrijven over oprechte en onvoorwaardelijke liefde te gaan schrijven. Waarom? Waarom is het niet hetzelfde gebleven? Hoe komt het dat het zelfs mij niet gelukt is om het sprookje en het geloof tot stand te houden? Ik wil zo graag schrijven over puurheid en onvoorwaardelijke liefde. Maar misschien ben ik mijn pure zelf door de jaren heen verloren. Misschien ben ik steeds minder gaan geloven, hopen en daarmee steeds minder gaan schrijven. Tot er stilte was. Een lange en koude stilte. Een stilte waarin ik opeens een stuk minder gevoelig bleek te zijn dan hoe ik mezelf altijd gezien heb. Want als ik niet schrijf maak ik ook minder contact met mijn diepste gevoelens. De gevoelens van hartstocht die ik steeds minder kreeg of durfde te voelen. Omdat alles was afgevlakt en de wereld opeens een stuk minder romatisch leek. Tot jij kwam. Jij maakt mijn gevoelens van liefde, romantiek, drama, passie, verlangen, hoop en hartstocht in mij los. Jij maakt dat ik weer wil schrijven, ook al weet ik niet waar ik naar toe zal gaan. Schrijven is een reis, een manier om je hart te laten spreken. Als ik begin met schrijven komen de woorden en gedachten vanzelf. Ik betrapte mezelf er in het begin op dat ik soms de mooie zinnen die ik vorm in mijn hoofd, nog voor ik er ben, vergeet en dan weer op iets anders kom. Zoveel gedachten en zo moeilijk om een spoor te blijven volgen. Alles veranderd constant om mee heen. Net als de zee of de wolken in de lucht. Ik raak van het spoor en wissel steeds van weg. Maar hoe meer ik schrijf hoe meer ik grip krijg en die mooie dingen langer bij me kan houden. Jij maakte het deel in mij los wat ik lang vergeten was. De schrijver. Door jou durf ik langzaam en voorzichtig weer op te schrijven wat ik voel. Je bent perfect, hoewel ik niet denk dat je dat zelf al in de gaten hebt. Daarom schrijf ik het hier, niet omdat ik verwacht dat je dit ooit zal lezen, maar omdat ik ook deze gevoelens die ik heb wil uiten. Ik wil ze schrijven en later opnieuw kunnen obsereren. Ik wil ze kwijt zodat ik weer ruimte in mijn hoofd krijg. Ik weet dat ik het niet tegen jou mag zeggen dus vertel ik het aan het papier, mijn toetsenbord en mijn scherm. Ik weet niet waar ik mee bezig ben. Misschien zit ik weer in hetzelfde schuitje als altijd. Maar toch is het anders. Nog nooit eerder wasl iemand perfect zoals jij dat bent. Niet alleen omdat je eerlijk, oprecht, lief, zorgzaam en grappig bent. Niet omdat je knap bent en me de beste knuffels geeft die ik ooit gehad heb en zelfs niet omdat alle omstandigheden perfect zijn op één klein detail na. Je bent mijn vriend, bent er voor me, maakt je zorgen om me en wilt er zijn voor me. Als jij mij vasthoud voel ik mij compleet, hoe stom en nep dat ook klinkt, toch is het zo. Ooit maakte je een grap over dat jouw kussen magisch waren. Toen onze lippen kort raakte maakte ik meteen een grap hierover. Zei ik dat het niet zo was. Maar ik loog. Want wauw, wat een kus. Ik weet dat je misschien destijds er nog niks mee bedoelde, maar vanaf dat moment wist ik wat ik wilde. Maar ik wist ook dat je nog niet klaar was. Dat was oke, zolang ik in controle was maakte het niet uit. We konden lachen, knuffelen, stoeien en praten over de dingen die er echt toe doen. Je kwam naar mij om je hart te luchten en hield me van alles op de hoogte. Hoe meer we praatte hoe meer ik me realiseerde hoeveel we gemeen hebben. Dat de dingen die we gemeen hebben wel eens zouden kunnen resulteren in iets moois. Nog veel sneller dan ik ooit had zien gebeuren escaleerde mijn gevoelens en de jouwe. Kregen we gevoelens voor elkaar. En nog voor het echt begonnen was, was het alweer afgelopen. Wilde je niet meer. Of nouja, wilde je wel maar kon je niet. Wat ik volledig begrijpt. Ik weet hoe je je voelt. Het gezicht wat je hebt als je er aan denkt ken ik uit duizenden. En dat is oke. Het is oke dat je tijd nodig hebt. Maar zelfs nu ben je een schat. Je maakt je zorgen om me en wil weten hoe het gaat. Wanneer ik je het niet zelf kan of wil vertellen vind je altijd een manier om alles van me te weten te komen. Ik hou er van hoe we soms hetzelfde denken, als ik je voor ben of jij mij. Ik hou van de manier dat we elkaar uitdagen en boodschappen overbrengen zonder dat anderen die meteen begrijpen. Ik hou van je armen en hoe zij mij warm houden op de zeldzame momenten dat ik een knuffel kan stelen. Ik hou ervan hoe je altijd eerlijk bent en zegt wat je denkt, ook al is dit niet het handigste wat je kan doen. Het raakt me dat je mijn ogen en mijn lach het mooiste aan me vind. Dat is het mooiste wat je kan zeggen. En de vele berichten die je aan haar schreef in je telefoon maken zelfs dat ik je nog meer ben gaan waarderen. Want jij schrijft, net zoals ik altijd deed en nu weer ben begonnen te doen. Ik vind het mooi hoe je al je gevoelens van hartstocht, liefde en pijn vastlegt. Ik hou van de manier waarop je je gevoelens en gedachten in woorden markeerd. Als ik jouw woorden lees hoor ik ze je zeggen. Het maakt niet uit dat het voor haar is, het geeft niet dat zij nog steeds zo belangrijk voor je is en je haar niet kan vergeten. Want ik ben zoals jij. Zoals jij haar hebt was er voor mij jaren hem. Ik weet dat het lang kan duren voor je zo ver bent. En ik wil er voor je zijn, je hand vasthouden en je erdoorheen helpen. Ik weet echt hoe je je voelt en dat je geen ruimte hebt voor andere dingen. Toch heb je mijn volledige aandacht weten te trekken. Ik weet ook niet waarom. Ik weet niet waarom ik niet kan begrijpen dat ik het misschien niet voor je ben. Want ik denk dat ik het wel ben en weet dat jij het zou kunnen zijn. Maar liefde is niet eerlijk. Hoe perfect je ook bent en bij me past, timing is een bitch. Dat zal het altijd zijn. Maar wie weet. Wie weet wat er gebeurd. Het komt allemaal goed, zolang het niet goed is is het niet over.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen