De laatste weken lig ik 's nachts standaard wakker van 02:30 uur tot ongeveer 05:30 uur, om vervolgens nog een uurtje te slapen voor mijn kleine weer van zich laat horen.
En waarom?
I don't know... Mijn moeder vraagt of ik dan lig te piekeren en steevast is het antwoord 'nee' maar onbewust weet ik dat dit antwoord ja moet zijn.
Gisternacht kreeg ik echter het geweldige idee om te gaan bloggen, om zo mijn gepieker op een rijtje te krijgen en misschien wat orde te creëren in mijn chaotische hoofd. Ik wist al precies hoe en wat ik wilde schrijven en eigenlijk was ik direct enthousiast - niet eens wetend of dit iets is voor mij.
De werkelijkheid is dat ik nu al 24 naar een leeg scherm zit te staren en geen idee heb hoe ik die woorden op papier moet zetten. Dat is vaak ook mijn probleem, ook met schrijven. In gedachten weet ik het allemaal heel mooi te verwoorden, weet ik precies hoe ik het hebben wil, maar zodra ik de kans krijg om te schrijven ben ik het vergeten (ja, ik heb echt een geheugen als een zeef) of krijg ik het gewoon niet op papier.

Maar goed, afgezien van dat, lag ik vannacht vooral te piekeren over Corona - maar wie eigenlijk niet? Ik word moe van dat hele Coronagezeik, steeds op het nieuws, in de winkels, op werk, op visite. Waar eigenlijk niet?
Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, natuurlijk is het verschrikkelijk voor mensen die hun dierbaren aan Corona verloren zijn, de mensen die vechten voor hun leven op de IC, het personeel dat zich een slag in de ronde werkt op de IC's en andere zorgafdelingen, mensen die Corona hebben gehad maar nog altijd blijvende klachten hebben...
Maar in mijn omgeving merk ik er zo weinig van. Ja tuurlijk, een heleboel mensen die ik ken hebben het gehad maar met zo weinig klachten. Verkouden, misschien een beetje koorts, but that's it. Van mijn 96-jarige oma tot ikzelf.
Daarom is het soms zo lastig voor te stellen dat mensen er ook doodziek van kunnen worden of het niet eens kunnen navertellen.
En dan al die maatregelen, je corona-app, een mondkapje. Zelf draag ik wegens medische redenen geen mondkapje, hiervoor heb ik een verklaring, ik kan medicatie laten zien maar het elke keer weer laten zien wordt zo vermoeiend. Zeker de toon waarop veel mensen je aanspreken. En tuurlijk, als ik de tiende klant ben die wéér geen mondkapje draagt, wordt dat ook vermoeiend, maar aan de andere kant ; voor mij ben jij de tiende medewerker die wéér vraagt of ik mijn mondkapje op wil zetten. En dan moet ik wéér uitleggen dat dat niet hoeft, verklaring + medicatie laten zien, uitleg etc. etc.

Het maakt het op pad gaan zoveel moeilijker, vervelender, het neemt de lol weg. De blikken die ik toegeworpen krijg omdat ik geen mondkapje draag maar wel die 1,5 meter afstand probeer te waarborgen door er wat van te zeggen.
"Ja, dan moet je maar een mondkapje dragen..."
En dan komt wéér die uitleg.

Ik geloof dat ik het hier even bij ga laten, mommy duties calls, daar ga ik een volgende keer misschien wel over bloggen!

Bye bye, and stay safe you all! c:

Reacties (1)

  • ZainaSwift

    Het is wel erg, al je gepieker. Maar ja, de mens kijkt nooit naar zichzelf, maar geeft de schuld aan de ander. Bijvoorbeeld de mensen die zeggen dat je een masker moet dragen: Dragen zij zelf wel een masker?

    En ten tweede, gisteren gebeurde dit:

    Anoniem persoon: Mijn moeder heeft 39 graden koorts.
    Ik: Heb je haar laten testen?
    Anoniem: Ja, ze is positief. Ik weenie... Ze is al vier dagen ziek of zo, maar ja... Misschien moet ik haar eens meenemen naar de dokter.
    Ik: Is ze gevaccineerd?
    Anoniem: Nee, dat hoeft niet. En sowieso die ******* regering doet niks om corona te stoppen.

    Ik bedoel: Wat heeft de regering hiermee te maken? Ga je zelf eerst vaccineren (heeft die niet gedaan) en ga dan de regering uitschelden!

    Nog veel moed en sterkte toegewenst!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen