Foto bij ~Proloog~

Ik was vroeg opgestaan om te gaan hardlopen. Het was dan niet te warm en het was dan ook nog rustig op straat. Snel eet ik mijn kom met muesli op en zet het op het aanrecht. Ik pak mijn Ipod van de tafel en doe de oortjes in. Ik klik mijn hardloop playlist aan, de muziek van het liedje thrift shop schalt in mijn oren. Ik loop naar buiten, zet de muziek nog wat harder en druk mijn stopwatch aan. Ik begin op een rustig tempo te rennen en concentreer me op mijn ademhaling. In mijn hoofd zing ik met het liedje mee.

I'm gonna pop some tags
Only got twenty dollars in my pocket
I - I - I'm hunting, looking for a come-up
This is fucking awesome


Dat is eigenlijk het enige stukje tekst wat ik ervan ken, ik grinnik in mezelf om deze domme gedachten. Alsof ik tegen mezelf aan het praten ben. Ik versnel mijn tempo. Mijn voeten komen omstebeurt op de grond terecht. Links, rechts. Links, rechts. Ik probeer op de maat van de muziek te gaan lopen, dan blijf ik mooi in een tempo. Ik concentreer me weer op mijn ademhaling en merk dat ik nog niemand tegen ben gekomen, ondanks het zonnetje dat al lekker schijnt. Het volgende liedje komt via mijn oortjes in mijn oren terecht, scream and shout. Weer zing ik het liedje mee in mijn hoofd, dit keer ken ik de tekst wel beter.

I wanna scream and shout,
and let it all out
And scream and shout,
and let it out


Ik merk dat ik nu al een beetje moe begin te worden. Ik kijk op de stopwatch: 5:07. Ik zucht, mijn conditie is flink achteruit gegaan sinds de zomervakantie… En terwijl ik dat bedenk hoor ik een auto heel hard remmen. Ik schrik en kijk naar waar het geluid vandaan komt. Ik zie een zwarte auto op me afkomen. De bestuurder kijkt geschrokken. En voor ik het weet voel ik de klap. De voorkant van de auto raakt me vol op mijn linkerheup. Ik voel mijn linkerarm tegen de motorkap aan klappen. Een tel later raakt ook mijn hoofd de motorkap met een flinke klap. Dan wordt alles zwart voor mijn ogen. Ik hoor een man de deur van de auto dichtslaan. En een huilend kind. Voetstappen, ze komen steeds dichterbij. Iemand legt een hand op mijn rechterarm. Het lijkt alsof er een mes in mijn linkerheup is gestoken. De stilte maakt alles wat ik voel nog erger. Het is zo stil, ik hoor geen enkele vogel fluiten. Dan begint de man opeens te praten. “Hallo, ik heb dringend een ambulance nodig.” Hoor ik de man paniekerig zeggen. Dan lijkt het alsof ik in een zwart gat word gezogen. Ik zag al niks, maar nu hoor en voel ik ook niks meer. Ik probeer met alle energie in mij uit dat zwarte gat te komen. Het lukt niet. Een gevoel van paniek overspoelt me.

Ik wil nog niet dood.

Reacties (4)

  • HalfBloodPrince

    5de abo!!!

    8 jaar geleden
  • Quies

    mooi geschreven!

    8 jaar geleden
  • Stage

    nice!

    8 jaar geleden
  • HarrysWife

    oeeeh, klinkt spannend!
    Ik heb een abo! (: x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen