Foto bij Love 113

Wooooo, jullie zijn echt creatief, en ik kan jullie zeggen, sommige zitten al goed op het spoor, of hebben een klein deel geraden. Je kunt meedoen, tot hrt hoofddstuk komt waarin Julian dood is, en ik verklap lekker niet wanneer dat is!

En omg, mijn duits ging echt slecht. Ik had dus een hele boel tekst verzameld, en het klopte ook erg goed vond ik, dus ik bij elke les daarop oefenen, zodat ik het uit m'n hoofd kon, want we mochten maar 20 steekwoorden. Kom ik dus als een van. de eerste aan de beurt. Blijft die vrouw me strak aankijken wanneer ik vertel, echt eeeeng! Word je echt zenuwachtig van waardoor ik de helft vergat.

En las ik gisteren dat de alcoholgrens waarschijnlijk op 1 juli verplaats word van 16 naar 18, en mogen jullie raden wie er op 1 juli 16 word... Right, me!

Gisteren is Niall met Lawrence gaan praten, maar volgens mij heeft Lawrence er nog niks aan gedaan, of hij mag wel opschieten, want vanochtend zag ik Julian gewoon weer op school. Ik durf gewoon echt niet meer alleen door de gang te lopen, als er verder niemand is, omdat iknbang ben dat hij me wat aan doet. Echt erg dat hij zo'n impact heeft. Hij deed gisteren ook gewoon weer mee aan de voetbalwedstrijd. Zo zie je ook maar weer wat een 'vreselijk erge blessure' hij had, door die trap van Louis niet zo lang geleden. Hij kan zich echt aanstellen, en het erge is nog, dat iedereen hem gelooft. Louis heeft nu ruzie met Zac, over Julian, en Leah en Ruby zijn ook nog niet bijgedraaid.
"Juliet, lees eens verder." Ik schrik op als ik mijn naam hoor, en kijk naar de leraar.
"Watblief?" Hij zucht eens diep.
"Je weet dat je de hele tekst moet overschrijven als je niet weet waar we zijn", zegt de leraar. Ik zucht diep. die stomme regel van hem. "Kom na de les maar even bij me", zegt hij, niet al te boos of streng. Normaal flipt hij uit, maar hij is kalm. Raar. Ik heb ook helemaal geen zin om na de les te blijven. Krijg ik ook nog strafwerk mee. Dat is wel het laatste waar ik zin in heb. "We zijn op pagina 163, de derde alinea." Zonder dat de leraar het hoort zucht ik en blader naar de juiste pagina toe. Na even m'n keel geschraapt te hebben, lees ik verder.

De bel is gegaan, en eigenlijk heb ik pauze. Iedereen is razendsnel het lokaal uit. Langzaam pak ik m'n tas in en loop naar het bureau van de leraar.
"Ik bespaar je dat strafwerk, maar...", begint hij.
"Dankuwel", glimlach ik opgelucht. Ik wist niet dat hij ook aardig kon zijn.
"Maar ik heb wel een vraag voor je." Ik frons m'n wenkbrauwen even, maar knik vervolgens. "Ik maak me nogal zorgen. Je bent vaak te laat in de les, je bent afwezig en staart veel uit het raam. Daarbij gaan ook nog eens je punten omlaag. Vorig jaar was je de beste leerling op het gymnasium, maar nu betwijfel ik of je dit jaar nog wel gaat halen. Ik heb het er met je mentor over gehad, en die vertelde dat er meerdere leraren zich zorgen maakte over je. Dus wat is er aan de hand?" Ik slik en krijg het spaans benauwd. Ik wil m'n mond open doen om iets te zeggen, maar sluit hem daarna meteen weer. " En zeg nu niet niks, want er is duidelijk iets aan de hand. Je weet dat je het altijd kwijt kunt. Wij hebben ook een soort van beroepsgeheim. Ik mag het ook niet aan andere leraren of leerlingen vertellen als je iets zegt. En als je het mij niet vertelt, wil ik graag dat je met de decaan gaat praten. Hij zit hier speciaal op school voor als je problemen hebt of je iets dwars zit." Hij neemt het erg serieus.
"Het gaat inderdaad niet echt geweldig", antwoord ik eerlijk.
"Wil je het er over hebben?", vraagt hij aardig.
"Ik ga wel naar de decaan toe, denk ik."
"Zeker doen dan! En probeer de volgende keer wat meer bij de les te blijven." Ik knik gehoorzaam en hang m'n tas over m'n schouder.
"Ja, zal ik doen, bedankt!", probeer ik er een einde aan te maken.
"Succes, Juliet, en een beetje lachen", glimlacht hij. Ik tover ook een glimlach op mijn gezicht maar niet van harte, zeg hem gedag en loop de gang op. Sommige leraren zijn best aardig, en toch niet zo'n monsters, zoals je denkt. Tenminste al beter dan de meeste rotkinderen op deze school!

Uiteindelijk loop ik dus weer alleen in de rustige gang naar mijn kluisje toe. Als ik de bocht om loop, gaat er meteen een schokje door me heen als ik zie wie in de gang op me af komt. Er zijn nog wel een aantal andere mensen, maar toch voel ik me echt niet veilig. Ik kan Julian niet ontwijken as hij mijn richting in komt lopen. Hopelijk doet hij niks nu er nog een paar andere mensen in de gang zijn, ook al letten die niet op mij of Julian. Helaas komt hij erg vlak langs me. Ik draai m'n hood weg en bestudeer de schilderijen aan de muur maar. Als Julian langs komt voel ik ineens een hand op m'n kobnt die me zacht knijpt. PATS! Meteen sla ik hem op z'n hand en draai ik me boos om. Het deed hem blijkbaar niet veel pijn, want hij grijnst alleen maar.
"Voelt goed", grijnst hij.
"Jij...", sis ik kwaad.
"Is er wat, liefje?", lacht hij gemeen.
"HÉ!", klinkt vanuit de verte. Meteen draai ik me om, en een boze Louis komt op ons af. "Wegwezen, jij", sist hij boos naar Julian terwijl hij z'n hand al op mijn rug legt. Mijn held! Louis weet dat hij hier niks kan maken omdat er een camera hier voor onze neus hangt. Wacht! Hiermee kunnen we naar Lawrence. Louis blijft koel, em met een grijns op z'n smoel loopt Julian al weg. Ik zucht opgelucht en wend me tot Louis. Ik heb nu geen zin in een slecht humeur, dus ik glimlach naar hem.
"Je bent een held! Je komt net op tijd", zeg ik.
"Ik ben je superman", glimlacht Louis triomfantelijk. Ik sla m'n armen om z'n nek en kus hem. Inderdaad mijn superman. "Kom je mee naar de kantine?"
"Ik moet eerst nog naar mijn kluisje."
"Ben je nog steeds niet naar je kluisje geweest?" Verbaasd kijkt Louis me aan.
"Nee, de leraar wilde me na de les spreken, omdat hij zich zorgen over mij maakte", zeg ik.
"Hm", mompelt Louis bedenkelijk. "Laten we naar je kluisje gaan."
"Mijn superman wil me vast wel daar naar toe vliegen", glimlach ik. Extra lief kijk ik hem aan en knipper ik met m'n wimpers.
"Als jij m'n tas vast houdt, mag je op m'n rug,"
"O", reageer ik verbaasd. Het was eigenlijk als grapje bedoelt, maar hey, dit aanbod sla ik toch niet af? "Kom maar hier met je tas!" Louis geeft me zijn tas, die ik over pak, en ik spring vervolgens op zijn rug.
"Bestemming kluisjes, en een beetje vaart, he", commandeer ik hem lachend. Als een speer schiet Louis vooruit, waardoor ik bijna val. Ik slaak een kreet en hou me vast.

Bij de kluisjes, laat Louis me eindelijk los. Ik mag wel van geluk spreken dat ik dit overleefd heb! Op m'n gemak wissel ik mijn boeken als Louis nonchalant tegen de kluisjes leunt.
"Kom je morgen mee naar het ziekenhuis? Liam en Inna zouden gaan, en ze zeiden dat ik Vanessa moest ophalen, omdat ze weigerde te gaan, omdat ze niet wil", zegt Louis.
"Waarom wil ze niet?", vraag ik verbaasd.
"Ik denk omdat ze bang is om Harry daar te zien liggen. Ze is nog geen enkele keer bij hem geweest, en Inna zegt dat het niet zo heel goed met haar gaat."
"O, ja. Tuurlijk ga ik mee!"
"En Vanessa ook, ook al moeten we haar aan d'r haar meeslepen." Ik mompel wat.
"Ik snap haar wel. haar vriend ligt in coma, ik zou daar ook kapot van zijn", zeg ik meelevend met Vanessa.Op Louis gezicht veschijnt een klein glimlachje. "Maar we nemen haar wel sowieso mee!"
"Ja, en nu opschieten, slome, anders is de pauze al voorbij, voordat je überehaupt je boeken gewisseld hebt."

Reacties (28)

  • AloneWithMe

    Awesome... mijn trein staat stil in the middle of nowhere en er was al zoveel reclame. Gelukkig heb ik dit verhaal

    5 jaar geleden
  • LisaStyles00

    haha ik ben gister 16 geworden:)

    6 jaar geleden
  • nightqueen

    Waaaat, Ik word ook op 1 juli 16!! :OO

    6 jaar geleden
  • ChocoHoranx

    LEUKK
    snel verder!!(H)

    6 jaar geleden
  • LilyRoseJune

    echt supermooi! snel verder!! xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen