Foto bij Twenty Nine.

Harry Edward Styles.

De blos die ik haar bezorgd had door mijn woorden leken precies niet meer te verdwijnen tijdens een momentje dat het gesprek stil viel, maar dat kon ook komen doordat ze nog altijd dicht tegen me aanzat en me toeliet om met mijn hand door haar blonde lokken heen te laten strelen. De muziek was nog altijd hoorbaar op de achtergrond, maar veel aandacht gaven we er beide niet echt aan. Het enigste wat telde was ons twee en de gevoelens die deze avond zo rijkelijk vloeide. Het voelde goed om te weten dat Elena vertrouwen had in me en zich nog altijd veilig voelde bij me nadat ze alles dat op haar hart lag eruit gegooid had. Het gaf mij het gevoel dat ze het echt met me meende.
“Harry?”
“Uhu.” Mompelde ik haast even stil als Elena, die mijn naam als een fluistering had gezegd. Voorzichtig en langzaam draaide ze zich om en nestelde zich in de plaats op mijn schoot. Haar rode ogen van al de tranen die ze had laten stromen staarden recht in de mijne terwijl haar fijne handen speelden met de kraag van mijn jas.
“Is het vreemd dat ik me zo verschrikkelijk aangetrokken maar tegelijkertijd zo veilig bij je voel terwijl ik je nog maar twee weken ken?” vroeg ze terug op die fluisterde toon alsof ze schrik had voor het antwoord dat ze zou krijgen, maar toen ze mijn glimlach zag leek ze al wat meer te ontspannen.
“Ik vraag me dat ook al een tijdje af, maar ik weet dat wat ik voel veel te sterk is om ervoor te zorgen om alles wat te laten vertragen omdat het misschien wat te snel gaat.” Bekende ik met een scheve glimlach, beseffend dat ik nu de persoon was die me open en bloot opstelde aan haar.
“Weet je al wat je voor me voelt?” Onzeker beet ik op mijn onderlip terwijl ik naar haar staarde om vervolgens te knikken. Hoe graag ik het er ook wilde uitsmijten dat mijn gevoelens voor haar zo versterkt waren sinds die ene kus, maar het leek haast of de woorden in mijn keel bleven vastzitten. Misschien kwam het doordat ik schrik had voor haar reactie of het kon ook zijn dat ik meer schrik had voor het feit dat ze waarschijnlijk nog niet hetzelfde voor me voelde.
Een luide knal zorgde er opeens voor dat we beide geschrokken opkeken naar het raam waar nog net een lichtflits zichtbaar was in de lucht. Voor ik het wist kroop Elena van mijn schoot en liep gelijk naar een open raam waar ze glimlachend uithing. Niet begrijpend waarom ze dit deed kroop ik ook recht en liep met mijn handen in mijn broekzakken naar haar toe. Haar blonde lokken vlogen alle kanten uit door de gure wind, maar dat leek haar niks te schelen. In de plaats kroop ze op de vensterbank en sprong voor ik iets kon zeggen er van af.
“Elena!!” Geschrokken en bang voor wat er gebeurt zou kunnen zijn met haar leunde ik uit het raam en vond een gelukkig ongedeerde Elena terug die rustig op het dak heen en weer liep. Hoofdschuddend door haar behendigheid en losbondigheid kroop ik zelf ook op de vensterbank en volgde al snel haar voorbeeld. Nog geen seconde later stond ik naast haar op het dak van wat van boven af leek op een veranda.
Zachte druppels vielen op mijn wangen neer en beleven hangen op het puntje van mijn neus, zelfs toen ik op keek naar de lucht. Ik was zo bezig geweest met Elena dat het me niet eens was opgevallen hoe hard het wel niet regende. Het zou me niet verbazen of we zouden binnen een minuut volledig doorweekt zijn.
“Elena, waarom sprong je van de vensterbank?” vroeg ik niet begrijpend toen het meisje voor me al lachend naar me opkeek. Haar blonde haren plakte tegen haar wangen aan, maar veegde deze haast direct weer weg toen ze zich volledig tot mij richtte.
“Hier hebben we het meeste private en dacht dat het wel leuk was om eens te dansen in regen met de persoon waar je het meeste omgeeft.” Deze keer was het mijn beurt om te blozen toen ik besefte wat ze net tegen me gezegd had. Was ik echt de persoon waar ze op dit moment het meeste om gaf? Zou ze dan ook al hetzelfde voor mij voelen als wat ik voor haar voelde? Maar voor ik ook maar de kans kreeg om één van deze vragen te stellen aan haar, zag ik hoe ze al glimlachend haar hand naar me uitstak als teken dat ze het echt meende. Glimlachend keek ik naar haar en nam in de plaats van haar hand haar heupen vast. Een verrast gilletje weerklonk voor een seconde maar werd al snel vervangen door een geamuseerde lach. Ook ik kon een lach niet onderdrukken toen ik zag hoe ze zo genoot van dit moment, ook al was het zoiets kleins.
“Je bent echt zo speciaal, Harry.” Glimlachte Elena naar me terwijl ze haar armen om mijn nek legde. Met haar handen streek ze door mijn natte krullen maar haar ogen leken de mijne niet meer te willen verlaten sinds ik haar naar me toegetrokken had.
“El, ik…” begon ik opeens uit het niks te zeggen, maar slikte op tijd mijn woorden weer in, maar zoals verwacht was het al te laat. Een frons verscheen op haar voorhoofd waar ik het uiteraard niet kon bij laten om deze met mijn duim weer glad te strijken. Ze was veel mooier zonder die frons.
“Haz…” begon ze gelijk toen ze zag dat ik niet van plan was om mijn zin af te maken. Nu had ik blijkbaar geen keuze meer. Dit was dus het moment van waarheid en het zou oftewel goed uitdraaien oftewel zou ik haar kwijt geraken. Er was geen weg meer terug.
“Elena, ik denk dat mijn gevoelens verandert zijn in liefdesgevoelens… Heel erg diepe liefdesgevoelens.”

Reacties (18)

  • xkimberly

    Ashagefivshnkfhkfvnk nieuwe abo :]

    8 jaar geleden
  • Azriel

    mijn vriendinnen vinden me ongezellig omdat ik dit lees ipv met hun te praten
    Achja wat boeit hetxD
    KUDDOOOOOO

    8 jaar geleden
  • Nikita1993

    OMG, eindelijk durft ie het te zeggen! Heel snel verder jij!

    8 jaar geleden
  • kimmss

    (H)(H)(H)(H)(H)

    8 jaar geleden
  • Dreamsxo

    Aaaaaaaaaaaaawh Ik smelt! ;D

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen