Foto bij [58] Misson

Pov. Beau Grigot
Plat op m`n buik staarde ik intens naar het gebouw dat ik moest hebben. De mensenlucht was niet te harden en om het te verdragen droeg ik een masker met vlak bij m`n neus een zakje sterke kruiden, waaronder Vervain.
In het gebouw liepen mensen heen en weer. Een man met z`n hand in z`n jaszak keek uit het raam. Spottend trok ik een mondhoek op, dacht hij me nou te kunnen neerschieten?
Ongeduldig wierp ik een blik op m`n horloge, half vijf. De meeste mensen zullen zo naar huis gaan en onbezorgd verder leven.
Tenminste…. Als ik geen fouten maakte.

Een zacht geritsel liet me opkijken. Darius landde vlak naast me op het gebouw waar ik verscholen zat. Hij trok het zwarte masker voor z`n mond weg.
‘De achterzijde van het gebouw is al open. We gaan naar binnen als iedereen naar huis gaat. Dat valt minder op.’
Ik knikte en volgde hem automatisch.
Lichtvoetig sprong hij van huis tot huis. Met z`n nagels hield hij zich aan ons doelwit vast en balanceerde over een richeltje onder een raam naar de andere kant van het gebouw. Als iemand op dat moment uit het raam had gekeken waren we de klos geweest maar mensen kunnen zo doorzichtig zijn.
Zoals hij had gezegd was de achterzijde van het gebouw inderdaad open. De bewaker lag in een container met tape over z`n mond en de handen achter z`n rug vastgebonden. Darius deed het maskertje nu helemaal af en trok z`n hoektanden zover mogelijk terug.
‘Bah ik haat wachten.’ Mopperde ik waarop hij grijnsde en m`n maskertje wegtrok. ‘Het is raar als iemand gemaskerd een kantoor binnen loopt slimpie.’
Grinnikend opende hij de nooduitgang en gebaarde dat ik voor moest gaan.

De gangen waren vol met mensen in pakken. De meesten gingen zoals verwacht naar de uitgang. Helemaal voorkomen konden we niet dat we aandacht trokken. De vrouwelijke wezens keken om met snel kloppende harten. Het was alsof ze een zesde zintuig voor ons hadden…
Darius had een bril opgezet en z`n haar gestijld en ik droeg een koffertje waardoor we iets minder opvielen.
Doelgericht gingen we meteen naar de verdieping waar ik de man met het pistool gezien had. Darius gebaarde dat hij nog een verdieping hoger ging en dat ik het kantoor in moest. Geruisloos knikte ik en opende de deur.
Gespannen draaide de man bij het raam zich om en richtte met een onvaste hand het pistool.

Pov. Darius Zy
Terwijl ik Beau de man met het pistool af liet handelen ging ik zelf een verdieping hoger. Meteen werd ik geëscorteerd door Jane en Alec, de twee gevaarlijkste vampiers van de Volturi garde.
Zwijgend voerden ze me naar de kamer waar Caius, Marcus en Aro zaten.
De drie stokoude vampiers zaten naast elkaar en knikten me toe. Met een scheve grijns maakte ik een elegante buiging.
Aro stond nieuwsgierig op en kwam me van dichterbij bekijken. ‘Eerlijk gezegd dacht ik dat juffrouw Luxfort ons met een bezoek zou vereren. Maar wie ben jij dan jong wezen?’

‘Darius Zy, ik had wel zin in wat actie dus ik ben in haar plaats gegaan.’
Aro lachte en stak z`n hand uit om me langs m`n wang te strelen. Achterdochtig, vanwege zijn gave, boog ik lichtjes bij z`n hand vandaan.
‘Zy? Die naam moet ik eerder gehoord hebben.’ Marcus boog wat dichterbij zonder op te staan uit z`n stoel.
‘Dat zou kunnen… Ik ben de zoon van March Zy.’
‘Ahh!’ Aro klapte in z`n handen. ‘De vervloekte tweeling! Tragisch dat nou juist de aardigste sterven moest.’
Zwijgend ontblote ik m`n tanden wat ervoor zorgde dat de wachten gromden en dichterbij kwamen.
Erg veel zou ik toch niet kunnen doen want de geur van Vervain verdoofde me waardoor ik niet helder meer nadacht.
Net op het moment dat ik m`n mond opende om iets te zeggen, zwaaide de deur open en keek iedereen automatisch om.
Beau droeg het zwarte masker en er zaten wat bloedspetters op het dure zwarte pak dat hij droeg. Z`n rode ogen spoten vuur toen hij de blonde popachtige Jane opzij duwde en zich naast me opstelde.

Aro bekeek de jongeman naast me grondig en stak langzaam z`n hand uit naar Beau`s gezicht.
Anders dan ik deinsde hij niet terug en bleef hij de oude vampier aankijken.
De menselijke secretaresse hapte hoorbaar naar adem toen Beau z`n mondhoek optrok in een spottend grijnsje.
Bijna onopgemerkt greep hij m`n arm vast. Aro merkte het ook en bekeek met een lange tijd zwijgend.
‘Bonita zei dat ze het spijtig vond jullie vandaag niet te kunnen ontmoeten.’ Beau sprak met een zachte stem waardoor de aandacht in de kamer weer naar hem terug ging en ik mezelf weer kon herstellen.
‘Is dat zo? Wat is je naam jongen?’ Beau kantelde z`n hoofd en liet me los.
‘Ik ben Beau Grigot.’ Hij maakte een simpele buiging en liet m`n arm los.
Aro knikte en deed een stap dichter in Beau`s richting.
‘Dus jullie zijn deel van Nightshade? Interessant! Mag ik?’ hij leek gretig om Beau`s hand te pakken maar beperkte zich tot het uitstrekken van z`n hand.
In een fractie van een seconde gaf Beau me een blik.
‘Je mag hem enkel lezen als jullie ons een belofte doen.’ Sinds Beau er was waren het de eerste woorden die ik sprak. Aro`s troebele rode ogen blikten in de mijne.
‘Stel je eis, jongeling.’
Beau snoof en grinnikte. ‘Hij gedraagt zich als een oude vent.’ Aro lachte tinkelend, ik kreeg er kippenvel van.
‘Schakel Jace William Luxfort uit. Zoek hem op en vermoord hem en zijn roedel.’
Aro keek even twijfelend om naar zijn broers die een voor een knikten.
‘Ik wiens belang als ik zo nieuwsgierig mag zijn?’
Beau sloeg z`n armen over elkaar en keek een beetje arrogant op de kleinere vampier neer. ‘Waarom vragen als je het zo toch in m`n hoofd kan lezen?’
‘Ahh zo bijdehand jongeling. Goed doeg, we beloven het. Jane, Alec ga. Neem zoveel mogelijk jagers mee, zorg ervoor dat niemand van de roedel overblijft.’
De tweeling liepen geruisloos en met wapperende mantels weg.

Glimlachend stak hij z`n hand uit naar Beau die hem er zonder aarzelen inlegde.
Het duurde niet lang, misschien maar een halve minuut en toch wou ik Beau zo snel mogelijk uit die koude klauwen trekken.
Aro liet heel langzaam z`n grip op Beau los en liet z`n hand slap langs z`n zij hangen.
‘Draken? Ik wist niet dat die nu ook bij de oorlog betrokken worden.’ Peinzend draaide hij zich om en ging in z`n stoel zitten.
‘Jij,’ de menselijke secretaresse kwam haastig naar voren. ‘Haal stoelen voor m`n jonge vrienden en een mens, het liefst een vrouw.’
Onmiddellijk werd m`n hart koud, hij verwachtte toch niet dat we hier bloed gingen drinken?

De vrouw kwam weer binnen met een stoel. Vlak achter haar aan kwam een jonge vrouw van nog geen dertig. We gingen zitten, achterdochtig keek ik toe hoe Aro naar de vrouw toeliep en haar iets influisterde waarna ze met starende ogen tussen onze stoelen in ging staan en ons haar pols aanbood.
Twijfelend keken we allebei naar Aro.
‘Ik sta erop dat jullie iets drinken voor jullie gaan.’
Hij zat ons gewoon te peilen. Beau`s Geest maakte een lichte connectie met de mijne.
Drink niet teveel.
Voorzichtig beet hij de polsaders door, ik volgde zijn voorbeeld en hield haar hartslag in de gaten, toen die vertraagde stond ik net op tijd op om haar op te vangen toen ze flauwviel.

‘Daar was ik nou nieuwsgierig naar!’ lachte Aro. ‘Jullie zelfbeheersing is zeker geen grapje!’
Hij klapte in zijn handen en stond op.
‘Zo, wij handelen Jace wel af. Jullie kunnen gaan.’
Bijna tegelijkertijd stonden we op en bogen vluchtig voor we wegliepen.
Buiten gekomen stonden we even stil en keken elkaar.
‘We leven in ieder geval nog wel!’ Beau lachte en sloeg een arm om m`n schouder. ‘Laten we gaan.’

Reacties (1)

  • Allysae

    oelalalallalaaaaaaaa

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen