Onaa Latimore Cruizze



Verveeld kijk ik langs de straten terwijl Bill zijn verhaal begint te vertellen tegen Zarah die maar half luistert naar zijn gebrabbel. De ongemakkelijke blik op zijn gezicht spreekt al voor zich, hij wil het er evenals niet meer over hebben. Nou ja, misschien kwam dat omdat ik het hem duidelijk genoeg had gemaakt... Bij nader inzien voel ik me er best schuldig over want meer en meer komen Zarah en Tom tot het punt dat hij denkt dat het aan hem ligt en niet aan mij. Iedereen weet dat het gewoon aan mij ligt maar dat wil Bill niet inzien, dus wacht hij gewoon. En die twee maken het net voor hem nog moeilijker door constant hints te geven ofwel de hele tijd blijven staren en onderzoekend aan te kijken. Ik haat dit alles! Onze bestelling wordt opgenomen en geïrriteerd kijk ik Tom aan die me nog steeds kwaad aankijkt. 'Zeg jongens, kunnen jullie er nu misschien mee ophouden?' Verbaasd door wat Bill zegt kijk ik hem aan en zie dat hij er redelijk aangedaan uitziet. Toen zij een outfit gingen zoeken... zou Tom hem dan onder handen genomen hebben?

'Waarmee ophouden?' verklaart Zarah die Kai zijn papflesje al geeft. 'We gaan deze dag nu niet verpesten, laten we over iets leuks praten.' probeert hij opgewekt maar niemand lijkt zich ook maar te verroeren. 'Ik kan het niet helpen, ik denk er nog meer aan dan jullie samen.' bromt Tom geërgerd. Ik haal mijn neus op en drink van mijn ice tea. 'Bemoei je er niet mee alsjeblieft, dit gaat tussen ons.' spreekt Bill verontwaardigd en ik voel zijn hand op mijn been rusten. Aangedaan neem ik zijn hand stevig beet en gaat Tom zich opstellen. 'Pardon? Jij bent mijn broer en ik zou voor je zorgen. Jij gaat trouwen en dan...' Hij richt zich tot mij en zucht diep. 'Ik begrijp jullie echt niet.' Bill kijkt me verdrietig aan en ik begrijp Tom's frustratie. 'Wie zegt dat wij net zoveel geluk zullen hebben als jullie nu hebben met hem?' vraag ik plots. Bill's hand glijd voorzichtig uit de mijne en het zes paar ogen is op mij gericht. Ik kijk ze een voor een aan. 'Onaa, bedoel je dat wij... wij niet zo goed kunnen worden?' Bill's stem schiet de hoogte in. Verbaasd kijk ik toe hoe hij zijn armen kruist. 'Dus het enige waar jij al de hele tijd aan zit te twijfelen ben ik? Wat denk je wel niet dat...' begint hij kwaad en meteen heb ik er genoeg van. 'Waarom moet altijd alles wat ik zeg om jou draaien! Dit gaat over mezelf Bill, om mezelf! Jij bent perfect en nee dat ben ik niet! Ik heb steeds maar problemen met alles en dat maakt me bang, is bang zijn een misdaad?' roep ik uit. Tranen vormen in mijn ogen en nu lijken ze allemaal hun tongen te zijn verloren. 'Ik i-ik ben helemaal niet egoïstisch...' Voordat ik helemaal in tranen uitbarst draai ik me snel om en verlaat het stomme restaurant. Meteen loop ik de straat uit, de hoek om en zie tot mijn opluchting een paar taxi's staan.

Vluchtig veeg ik mijn tranen weg en stap in. Ik sluit mijn ogen en probeer mezelf te vermannen zodat de chauffeur me hier niet begint te ondervragen. Ik neem mijn gsm uit mijn broekzak en besluit Bill tenminste te laten weten waar ik ben. Straks schiet hij weer uit zijn vel zoals de laatste keer. Daarna leg ik meteen mijn gsm af en stap even later uit bij het huis van Georg. De enige persoon waaraan ik het wel heb verteld. Waarom? Hij heeft geen vriendje dat het meteen aan Bill gaat vertellen, hij is niet mijn toekomstige man en in zijn buurt voel ik me gewoon goed. In dat van hem en zijn vriendin. Langzaam druk ik op de deurbel en gaat die vrijwel meteen open. 'Onaa!' Meteen slaat hij zijn armen om me heen en kan ik mezelf niet meer in de hand houden. 'Bill heeft me gebeld, volledig in paniek, meisje toch!' praat hij gespannen en ergens opgelucht dat ik daadwerkelijk hier ben aangekomen. 'Het spijt me...' snik ik en hij trekt me sussend binnen. Hij kijkt me aan en neemt mijn hoofd vast. Hij zucht en veegt de tranen weg. 'Je zal je nu tenminste opgelucht voelen dat het eruit ligt.' Ik kijk naar de grond en haal mijn schouders op. Niet helemaal Geo, je hebt werkelijk geen idee. 'Straks wil hij niet meer tro...' Meteen zwijg ik als ik haar stem hoor. 'Als je dat nog maar over je lippen perst dan zal je wat gaan meemaken.' Ik kijk op en zie de blondine de woonkamer betreden. Haar blauwe ogen kijken me strak aan waardoor ik al snel terug naar de grond kijk.

'Ik bel Bill even op.' mompelt Georg en strijkt nog eens over mijn haar. Even later voel ik Megan's armen om me heen en knijp ik mijn ogen dicht. 'Lieverd toch.' fluistert ze zacht. Ik schud mijn hoofd en voel hoe ze me mee trekt naar de zetel. 'Hij g-gaat me haten als ik het zeg...' fluister ik zacht opdat Georg het niet hoort. Ze strijkt door mijn haar en dwingt me op te kijken. 'Dat gaat hij niet doen, dat weet je.' Meewarig draai ik mijn hoofd weg en voel een steunende hand op mijn been. 'Wil je wat warms drinken?' Ik knik mijn hoofd maar en zie hoe ze de woonkamer verlaat.

'Bill, jij gaat eens goed naar mij luisteren, jij gaat niet meteen hierheen komen en haar even de tijd geven oké? Al dat geschreeuw en gevloek is nu wel het laatste wat ze wilt horen.' 'Ja ik zeg jou wat je gaat doen! Ik geef veel om jou en om haar, dit gaat proper en zorgvuldig opgelost worden! Sta je hier toch aan de deur binnen het uur dan blijf je daar maar lekker staan, begrepen?' Ik glimlach om Georg's dominantie en schop mijn hakken uit om mijn benen te kunnen optrekken in de zetel. Hij gaat tegen de muur aanleunen en zucht diep. 'Bill, wordt eens even rustig. Ze gaat je niet haten omdat je niet meteen achter haar kwam. Als ze dat had gewild dan zou ze naar huis gegaan zijn, toch?' Het wordt even stil en Georg staart voor zich uit. 'Ik weet het, ik begrijp je wel. Kom eerst zelf even tot bezinnen en pas als je helemaal gekalmeerd bent en na hebt gedacht kom je maar hierheen, goed kleintje?' Ik leg mijn hoofd tegen het kussen en zie Megan terugkomen met 3 tassen thee. Ze geeft me er eentje en slaat een deken om me heen. 's Avonds wordt het best wel fris. Ze neemt mijn hand en knijpt er steunend in. 'Hoe voel je je?' Een beetje betrapt doordat Georg terugkomt besluit ik er niet op te antwoorden. 'Hoe ging het?' vraag ik dan zacht. Hij zucht en haalt zijn schouders op. 'Hij voelt zich schuldig, wat vrij normaal is.' Zuchtend drink ik wat thee en staar naar de glazen tafel vlak voor mij. Megan's ogen branden op mijn lichaam maar ik negeer het.

'Gaat het?' Ik kreun en sluit mijn ogen. 'Hoofdpijn.' Meteen staat Megan op om een aspirine te halen. 'Georg?' Hij kijkt op en even lijk ik afgeleid door het lange haar dat sluik naar beneden hangt. Megan zegt dat ze op hem viel door het haar dat perfect in het snitje lag. Die gedachte doet me even glimlachen waardoor hij ook glimlacht. 'Denk jij dat een kindje,... dat het past bij ons?' Hij glimlacht nog breder en neemt mijn hand vast. 'Jullie waren de eerste personen waarvan ik dacht dat het zou gebeuren. Niet Tom en Zarah, maar jij en Bill.' Waarom? Ik heb nog nooit zoveel liefde gezien als bij jullie twee en dat kindje zou enkel maar mee kunnen genieten.' Ik staar hem wat geschrokken aan en voel me nu nog schuldiger dan tevoren. Ik voel tranen opwellen maar verdring die voor zover ik dat kan. Hij heeft werkelijk geen idee over wat hij praat. Iedereen denkt dat we gelukkig zullen zijn maar dat zullen we niet...


'Onaa?' Ik kijk vluchtig op en tover een glimlach op mijn gezicht als ik zijn onderzoekende blik opmerk. 'Waarom noem je me toch steeds kleintje? En Bill?' Hij haalt zijn schouders op. 'Best wel logisch, jullie zijn beiden de jongste tweeling dus, mijn kleintjes.' Vertedert kijk ik hem aan en denk dan na over wat hij me net had opgebiecht. 'Dank je Georg...' Hij kijkt liefjes op en strijkt over mijn arm. 'Ik wil gewoon dat jullie gelukkig worden. Ik zie jullie niet graag ruzie maken. Dit komt allemaal wel goed, echt waar.' Ik knik weerom en merk Megan op die van mij naar Georg kijkt en dan bedenkelijk haar blik op mij laat rusten. 'Je hebt het Georg niet verteld...' Ik staar haar aan en voel dan Georg's hand op mijn arm. 'Wat?' Ik schud mijn hoofd maar Megan is me voor. 'Je hebt het hem niet verteld!' roept ze verontwaardigd uit. 'Megan ik..' begin ik maar Georg staat op en kijkt me kwaad aan. 'Wat heb je me niet verteld?' Sprakeloos kijk ik in zijn teleurgestelde blik en kijk ongemakkelijk naar de tafel. 'Onaa, ik geef veel om je en dat weet je. Maar...' Hij knielt voor me neer en neemt mijn handen beet zodra er tranen ontsnappen. 'Je moet me echt leren vertrouwen, ik was toch je beste vriend?' Ik huil nog harder en voel hoe Megan zich tegen me aan nesteld. 'Lieverd,... je moet haar laten uitpraten, dus loop niet te hard van stapel.' fluistert ze Georg toe. Onbegrijpend kijkt hij ons aan en knijp ik wat harder in zijn hand.
'Ik ehm... ik ben zwanger Georg.'

Reacties (4)

  • TomxMydrug

    KJblbekjfnkjbekjfbkfjbkjdfBKDJFNKDFDF


    Was dat duidelijk dat ik in shock ben? OH DUDE

    snel verder??? <3<3

    8 jaar geleden
  • AlienStar

    OMG SHOK! Dit had ik niet verwacht! Super mooi zoals altijd...

    8 jaar geleden
  • Raveness

    god de &&%#$#$%#%#$#4

    Dit zag ik niet aankomen...

    Waarom is ze zo onzeker dan??

    Snel verder gaan please!!!!!

    (K)(K)(K)(K)

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Ik heb geen flauw idee wat het precies is dat haar doet denken dat ze geen goede ouder zou zijn.
    Echt waar, ik heb geen flauw idee waar die onzekerheid vandaan komt.
    Bill en zij zouden een perfect team vormen wat het ouderschap betreft, net zoals ze een perfect team zijn op alle andere vlakken.:)
    Dit had ik wel niet zien aankomen, maar I like it!:D
    Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen