Foto bij 89.

Ik heb het zo ontiegelijk druk gehad! Ik ben afgelopen week verhuisd naar Utrecht, eindelijk op kamers! Maar ik zal jullie niet langer ophouden. Nogmaals echt tienduizendmaal dank dat jullie allemaal je abo nog hebben! Hopelijk stel ik jullie niet teleur!

That moment when climbing a tree seems like a fun thing to do

Terwijl ik tussen de wagens door liep, neuriede ik het deuntje van Live While We’re Young. Ik was op zoek naar iemand die me kon vertellen wat ik moest doen, en waar ik heen moest. “Let’s go crazy, crazy, crazy, till we see the sun…” zong opeens iemand met mijn geneurie mee. Ik herkende meteen Harry’s stem. “Hey,” zei hij vrolijk, en hij versnelde z’n pas zodat hij naast me kon komen lopen. “Hey! Aren’t you supposed to be filming something, somewhere?” vroeg ik verbaasd.

“It’s Liam and Louis’ turn. And I sort of lost my planning. I have no clue what I ought to be doing right now. Not that that’s something new for our crew.” De knipoog die volgde deed me lachen. “You’re a right hand full, that’s what you are.”

“Might be so, but – and I hate to brag,” antwoordde Harry, overdriven met een handje wapperend, “but they really kinda need me.”

“Oooooooooh,” riep ik lachend. “Mister Needed, huh?” We liepen tussen de wagens vandaan, de bosrand was nog geen twee meter verder. “Okay, I’m officialy lost. I thought this led to the centre of our little camp,” verbaasde ik me zuchtend. “That sorta makes two of us,” merkte Harry op. Hij klonk in de war. We keken elkaar aan en schoten in de lach. Ik had nooit gedacht dat ik zo goed met Harry op kon schieten.

“We had a rough start, hadn’t we?” Ik keek naar de grond, terwijl ik het vroeg. Hoewel ik ervan overtuigd was dat het niet aan mij had gelegen, voelde ik me toch een beetje schuldig. “We had,” bevestigde Harry opgelaten. “Now, we have two options here: either we go back the way we came, or we go forth into the Forest of Adventure.”

Harry liet de keuze echter niet aan mij, en trok me aan mijn pols het bos in. “Hey!” riep ik verschrikt uit. “What are you doing?!”

“If you keep waiting for adventure, nothing’s ever going to happen!”

“Who said I want to go on adventure?” Ik lachte hartelijk, en struikelde ondertussen over lage struiken en verborgen boomwortels.

“It’s common courtesy, Vanessa. If someone tells you, you want to go on an adventure, you don’t complain. You go for it, grab the opportunity, live a little!” Harry lachte zachtjes, en trok me steeds verder het bos in.

“Is this the part where you are gonna kill me?” vroeg ik. Ik bleef meteen stil staan, en trok mijn arm los. Ik trok een van mijn wenkbrauwen omhoog, maar ik kon voelen dat er een glimlach aan mijn mondhoeken trok. Harry kon het ook zien. Zijn verbaasde uitdrukking veranderde in een grijns.

“It’s a shame you found out so quickly! Come on, let’s keep walking.”

“Just keep track of where we’re going. We don’t wanna really get lost. Like, in the middle of the middle nowhere…” zei ik. “Geeeeeez! Just let go, already, Vanessa! Live a little.”

“And what you do is living a little?” We begonnen langzamer te lopen, en ik kreeg eindelijk de kans om de laaghangende taken zoveel mogelijk uit mijn gezicht te houden. In een schietgebedje dankte ik de hemel dat ik flats had aangetrokken in plaats van mijn hakken.

“Well, I might be living a lot. Going off into the woods with one of my best friend’s girlfriend, living the life as a rock star, doing as I choose on a video shoot.” Harry’s stem dwaalde af in een zacht gemompel, tot hij stil bleef staan. We stonden op een kleine weide, in het midden er van een reusachtige boom.

“Wow.”

“That’s an impressive tree,” mompelde ik. Het gesprek hadden we verloren in de gangen van ons brein, en we liepen als gehypnotiseerd naar de boom zelf toe, en keken in ontzag omhoog. Ik zag meteen dat het niet moeilijk kon zijn om er in te klimmen, er hingen een aantal takken laag genoeg om jezelf aan op te trekken.

“We could climb in,” stelde ik voor, en wachtte niet op Harry’s antwoord. Binnen enkele seconden zat ik op de laagste tak, en had ik tweede al beet. Ik keek naar beneden en zag Harry, al hoofdschuddend, zo stijf als een plank, onderaan de boom staan. “Aren’t you coming?” vroeg ik verbaasd. Harry schudde heftiger zijn hoofd, maar zei niets.

“What happened to living a little?” vroeg ik grinnikend, terwijl ik verder de boom in klom. Hoe hoger ik klom, hoe kleiner Harry werd, en hoe witter. “Vanessa,” riep hij voorzichtig. “Just come down.”

“Jesus, Harry, you sound like my mother!”

“DON’T SWEAR!” riep Harry kwaad omhoog. Waar hij zich nou zo druk om maakte snapte ik niet. Ik klom nog verder omhoog, misschien kon ik zien welke kant we op moesten terug naar semi-civilization. “VANESSA!”

“Relax, Harry. I know perfectly well what I’m doing!” riep ik terug, en rolde met mijn ogen. Ik betwijfelde of Harry dat kon zien, maar het maakte mij niet uit. “I really don’t care!” riep Harry terug omhoog. “Just come down!”

“Hey, I can see the set! It’s that way!” In mijn enthousiasme wees ik met kracht links van mij. “Shit,” mompelde ik angstig, toen ik mijn andere hand voelde weg glijden. Ik kon me niet voor stellen dat de gil die vervolgens door het bos klonk van mij afkomstig was. Ik sloeg snel mijn losse arm om een tak en trok stevig. Dit zou morgen pijn doen, maar beter dat dan nu te pletter vallen.

“Vanessa? Vanessa! Everything okay?” riep Harry bezorgd naar mij toe. “Will you just COME DOWN ALREADY?!” riep hij er geïrriteerd en angstig achteraan. Een beetje geschrokken van mijn glijpartij, liet ik me langzaam naar beneden glijden. Voorzichtiger dan dat ik omhoog klom ging ik naar beneden.

“Living a little does not include putting yourself in danger!” zei Harry, en hij omhelsde me stevig toen ik eenmaal weer op de grond stond.

“Climbing a tree isn’t dangerous, silly. I just shouldn’t have pointed which way we had to go! But we wanna go back, right? It’s this way.”

Ik vermeed oogcontact, en hield mijn hand even verborgen voor mijn buik omhoog. Hij trilde als een malloot. We vervolgden in stilte onze weg. Af en toe keek Harry opzij, waarschijnlijk om te checken of het ech wel goed met me ging.

“I’m fine, Harry, really. Just don’t mention any of this to Zayn.”

Harry lachte schamper. “As if. He’s gonna kill me if I do. He’s really protective of you. You shouldn’t have climbed that tree.”

“Jesus, Harry, you sound like my mother,” herhaalde ik mijzelf, glimlachend. Harry rolde met zijn ogen. Ik lachte zwakjes, en bleef glimlachen om wat hij had gezegd.

“Don’t swear,” antwoordde Harry half-lachend en stompte zachtjes tegen mijn arm aan. We keken elkaar aan, en ik weet niet wat het was, maar ik kreeg het idee dat Harry en ik nog best wel eens hele goede vrienden zouden kunnen worden.

Reacties (9)

  • GossipGirl21

    Verder

    1 jaar geleden
  • JavaddM

    Snel verdeeerr!!!!

    6 jaar geleden
  • yasmine658

    “As if. He’s gonna kill me if I do. He’s really protective of you'
    Love it!!(A)

    6 jaar geleden
  • Nixon

    Hahaha, wat een stelletje sukkels. ^^

    6 jaar geleden
  • StylesNicole

    Ik wacht gewoon geduldig af (a)
    je verhaal blijft echt geweldig

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen