‘Hi mam, ik ben thuis.’ Zei ik zacht en mijn moeder draaide zich om aan de keukentafel en gaf me een glimlach. Snel deed ik mijn jas uit en legde mijn tas op een stoel. ‘Hoe ging het lieverd?’ Vroeg ze me aankijkend en ik haalde mijn schouders op en grijnsde breeduit. ‘Heel goed, er is niks gebeurd. Dus voortaan kan ik wel alleen reizen.’ Zei ik glimlachend en meteen vertrok mijn moeders gezicht. ‘Begin daar nou niet weer over lieverd, dit was uit nood. Het gebeurd niet nog een keer.’ Zei ze streng en daarmee was de discussie afgesloten. Zuchtend knikte ik en liep naar de gang. ‘Ik ga naar mijn kamer.’ Mompelde ik nog waarna ik snel naar boven liep.
Een teleurgesteld gevoel had mijn lichaam overgenomen. Altijd was mijn moeder zo, ik mocht niks doen alleen en ze behandelde me als een klein kind. Maar ondertussen was ik al achttien en kon ik makkelijk veel meer dingen alleen doen. Alleen liet ze me niks doen.
Zodra ik op mijn kamer aankwam plofte ik op mijn bed en staarde via het dakraam boven mijn bed naar buiten. Mijn dak was verdeeld in verschillende ramen aan elkaar zodat ik ze kon afschermen wanneer ik wou, maar meestal had ik ze allemaal open. De buren konden toch niet naar binnen kijken. Het was echt fijn om op de zolder te slapen. De muren waren lichtpaars geverfd, het had allemaal een erg meisjesachtige uit. En een muur was ook helemaal van glas gemaakt, die uitkeek op de immense tuin die aan ons huis grensde. Mijn bed stond tegen de muur in het midden van mijn kamer zodat ik in de zomer onder een sterrenhemel sliep want meestal hield ik mijn gordijnen dan ook open.
Zuchtend staarde ik naar de wolken die langzaam voorbij zweefden in de lucht. Mijn mobiel trilde weer en snel pakte ik hem. Waarschijnlijk was het Cara die vroeg of ik zin had om af te spreken. Nieuwsgierig opende ik het berichtje, maar het was niet van Cara. Het was van Louis. Fronsend las ik wat hij te vertellen had.
Louis: Zullen we anders van de week wat afspreken? Lijkt me gezellig (:
Langzaam schudde ik mijn hoofd, het was wel een volhouder zeg. Grinnikend stuurde ik dat het goed was en dat hij zelf maar moest uitkiezen wanneer en hoe laat. Ergens voelde ik me erg zenuwachtig dat hij me graag wou zien, maar ook voelde ik me opgewonden. Dit was niks voor mij, afspreken met een jongen en alles.
Er knipperde een licht als teken dat het eten klaar was en snel stond ik op om naar beneden te lopen. Onderweg naar beneden kwam ik mijn broer tegen die me speels kietelede en lachend dook ik voor hem weg. ‘Stoppen Ian.’ Grijnsde ik en hij haalde onverschillig zijn schouders op. We kwamen samen de woonkamer in en liepen door naar de eettafel in de keuken. Mijn kleine zusje zat al aan tafel en ik nam plaats naast haar. Mijn broer ging tegenover me zitten en mijn moeder naast hem. ‘Eet smakelijk.’ Zei ze en we begonnen met eten. Het avondeten vond ik altijd heel gezellig, maar vooral heel erg onrustig omdat ik niet iedereen kon volgen met praten. Maar ik probeerde altijd het beste ervan te maken.


En wat vinden jullie ervan?? Hopelijk vinden jullie het nog leuk
En zouden jullie misschien een kudo en reactie willen geven??
That would be lovely (:

Reacties (1)

  • XPAYNER

    Snel verduuurh!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen