Zodra ik na het eten weer tot rust kon komen in mijn kamer staarde ik betoverd naar de donkere wereld om me heen. Comfortabel ga ik op mijn bed liggen en pak mijn mobiel erbij en stuur een berichtje naar Cara toe.
Een berichtje van Louis had ik nog niet gehad. Maar eigenlijk had ik ook nog niet verwacht dat hij iets terug had gestuurd, het was al verbazingwekkend dat hij mijn nummer wou hebben en iets af wou spreken.
Verveeld deed ik de tv aan en keek ik naar het programma dat al te vaak op de tv was afgespeeld. MTV was ook te voorspelbaar met alle programma’s. Slaperig probeer ik mijn ogen open te houden, maar door de inspanning van vandaag en het alleen reizen met de metro val ik al snel in slaap.

Moeilijk open ik mijn ogen als ik wakker word van getril naast mijn bed. Stomme wekker ook altijd, en ik ben echt geen ochtend persoon. Jammer genoeg is het zaterdag en had ik iets te vroeg met Cara afgesproken. Zuchtend stap ik uiteindelijk toch uit mijn bed en zet mijn wekker uit. Sloom trek ik wat random kleding aan en doe wat make-up op en doe mijn schoenen aan. Snel loop ik naar beneden en zie mijn jongere zusje ook al vroeg op de bank tv kijken.
‘Wat kijk je Loren?’ Vraag ik en kijk haar vragen aan. Stralend kijkt ze me aan en wijst naar de tv. ‘Dora, leuk.’ Grijns ik waarna ik naar de keuken loop en snel een broodje smeer voor onderweg. ‘Loren wil je tegen mam zeggen dat ik bij Cara ben?’ Vraag ik aan haar en ze knikt snel waarna haar aandacht weer bij de tv is. Lachend loop ik het huis uit. Cara haar huis is in de volgende straat dus ver is het niet lopen. Mijn moeder hoefde niet te weten dat ik met Cara zou gaan shoppen in het centrum van Londen, ze zou helemaal over haar toeren gaan dan.
Zodra ik met Cara in de metro was was het vreselijk gezellig en leuk. Altijd als ik bij haar in de buurt was was ik zo vrolijk.
‘Dus je was niet je spontane zelf bij hem?’ Vraagt ze me met open mond en een beetje terughoudend lach ik. ‘Nee wat had je van me verwacht dan?’ Zeg ik zacht en ze haalt haar schouders op. ‘Dat je net zo bent als dat je bij mij bent, misschien was hij wel speciaal. Zijn jullie voorbestemd.’ Grijnst ze en opgelaten schud ik mijn hoofd. ‘Dat zeg je over elke jongen die me aanspreekt.’ Zeg ik zacht en ze knikt. ‘Ja, maar deze blijft je berichten sturen!’ Zwijmelt ze. ‘Maar je weet toch nog wel een beetje hoe hij eruit zag?’ Zegt ze opgewonden en ik haal nonchalant mijn schouders op. De mensen om ons heen in de metro kijken ons verbaasd aan maar Cara besteed er geen aandacht aan. Helaas ik wel. ‘Nou hij had een zonnebril op, witte tanden en bruin blond haar.’ Zeg ik, wetende dat ze dat niet wou horen omdat elke jongen hier in Londen er bijna zo uitziet. ‘Je weet dat ik dat niet wou horen.’ Grinnikt ze en ik knik. ‘Inderdaad, maar hij leek ook op een random jongen.’ Grijns ik en ze schud haar hoofd. ‘De ware is nooit een random jongen voor je.’ Zegt ze en springt daarna op en trekt me mee de metro uit.
Blijkbaar waren we al bij onze halte aangekomen. ‘Kom let’s go shopping!’ Grijnst ze en steekt haar arm door de mijne heen waarna ze me mee de drukte in trekt.

Uitgeput ploffen we op een stoel in de Starbucks en lachend om een domme opmerking van Cara probeer ik mijn beker recht te houden. Snel zet ik de beker op tafel neer voordat her erover heen gaat. Als Cara ook zit kijken we even in een stilte naar buiten. Naar alle mensen die haastig door de winkelstraat lopen.
Geschrokken kijk ik om als ik opeens een hand op mijn schouder voel. ‘Rebecca?’ Vraagt een jongen me. Twijfelachtig knik ik en hij glimlacht naar me, waarom herken ik hem niet? Cara kijkt me ook vragend aan maar ik haal mijn schouders op. ‘Wie is dat?’ Vraagt ze me maar ik haal mijn schouders weer op. ‘Ik heb je geroepen maar je antwoorde niet, hoorde je me niet?’ Bijtend op mijn lip schudde ik mijn hoofd. ‘Mag ik vragen wie je bent.’ Zeg ik half lachend. ‘Tuurlijk, ik ben Louis. Van de metro, maar waarom hoorde je me niet?’ Vraagt hij nog een keer en pijnlijk kijk ik hem aan. ‘Ehm ik ben doof.’ Zeg ik zacht en nu kijkt ook Cara hem peilend aan. Zijn gezicht staat strak maar doet dan toch zijn mond open om iets te zeggen. Waarschijnlijk heb ik hem nu bang, en wil hij niks meer van me weten.


Zo wat denken jullie hiervan? Of hadden jullie het al verwacht?
You girls are great (:
Kudo&Reaction??

Reacties (3)

  • XPAYNER

    Is ze echt doof? ;$

    7 jaar geleden
  • Semantiek

    Oh, ik had het niet verwacht. Ik dacht eerder zo van wat een raar kind. Maar deze wending is wel heel orgineel, leuk! Ze moet wel goed kunnen liplezen dan en weten wat ze zegt, als ze echt doof is.. Snel verder!

    7 jaar geleden
  • Wanderlustx

    snel verderrr

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen