Thuis aangekomen staat, zoals altijd als ik ergens heen ben geweest zonder toestemming, op me te wachten met een preek. Zuchtend ga ik op een stoel zitten en kijk haar aan en doe net alsof ik naar haar luister. Meestal gebeurde dit wel wanneer ik met Cara ergens heen ging. Mijn moeder was fel tegen de vriendschap tussen mij en haar. Maar vooral omdat haar ouders veel chiller waren dan mijn moeder, ik mocht niks en zij bijna alles. Maar ik werd dan ook gewoon behandeld als een gehandicapte.
Zodra mijn moeder de standaard woorden had gezegd dat ik dit nooit meer mocht doen. Was ze kwaad naar de keuken gegaan om te koken en was ik naar mijn kamer gelopen. Daar aangekomen had ik een lamp aangeklikt en keek ik op mijn klok. Half zeven, dat was niet al te laat. Mijn aangekochte spullen legde ik op mijn bed waarna ik ze netjes in mijn kast hing. Mijn nieuwe schoenen zette ik in mijn schoenen rekje waarna ik op mijn bed ging zitten en zag dat Louis me een bericht had gestuurd.
Het spijt me van vanmiddag dat ik zo reageerde, maar ik wou naar de film gaan morgen om half acht? Louis
Glimlachend keek ik naar zijn berichtje, het was helemaal niet raar zoals hij had gereageerd, veel mensen reageerden er nogal geschokt op en behandelde me dan als een of andere debiel die niks kon. Ergens was ik wel blij dat hij me nog een bericht had gestuurd, hij was niet op me afgeknapt.
Klinkt leuk, zie je voor de bioscoop (:
Twijfelend of het niet heel raar overkomt wat ik heb getypt druk ik uiteindelijk toch maar op het verstuur knopje. Nooit was ik heel handig met jongens geweest. Zelf mijn date voor het eindejaarsfeest was een ramp geweest. Maar dat kwam meer omdat de jongen meer aandacht had voor de drank dan voor mij. Eigenlijk was ik daar ook wel blij mee geweest omdat Cara en ik het ons zelf heel leuk hadden gemaakt.
Maar een echte date zoals dit met Louis, als ik het al een date mocht noemen, had ik nog nooit gehad. Laat staan dat ik voor het eerst een keer had gezoend. Een spannend en opgewonden gevoel nam plaats in mijn lichaam en het wou niet meer weg. Als een idioot staarde ik uit het raam, net zolang totdat er weer een licht knipperde in mijn kamer als teken dat het eten klaar was. Snel propte ik mijn mobiel in mijn zak en liep rustig naar beneden.
Aan tafel zaten mijn broer en zusje al samen met mijn moeder, aan haar blik te zien was ze nog steeds boos. Maar ik kon toch niet alsmaar thuis blijven zitten als een hulpeloos kindje en me door haar laten verzorgen. De wereld wou ik ontdekken, dingen doen. Maar dat ging niet als ze in mijn oor bleef hijgen. Zonder het leuke gezellige gepraat als altijd aten we allemaal ons eten in stilte op. Er hing een gespannen sfeer in de kamer, waarschijnlijk zou hij morgen al weer weg zijn. Mijn moeder kon toch nooit lang boos op mij blijven.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen