Foto bij Love 124

Ik heb net serieus een half uur naar deze foto gestaard (oke, iets minder dan een half uur, maar wel heel lang)

Ik maak de knoopjes van m'n blouse dicht, tot ineens een paar vingers van Louis mij komen helpen. Ik kijk op in zijn blauwgrijze ogen en geef hem nog een kus.
"Je haar verdient echt de schoonheidsprijs", merk ik op.
"Tweede plaats. Jij zou zeker winnen", lacht hij. Wanneer Louis mijn bovenste knoop ook dicht heeft gemaakt, en ik m'n haar glad gestreken heb, geef ik hem nog een vluchtige kus.
"Zo", zeg k als ik even door z'n haar woel, zodat het iets minder wild zit. "Laten we gaan. De bel gaat bijna weer."
"Goed idee, en deze sleutel moet ook nog terug." We pakken onze tas, maken de studio van slot, en stappen naar buiten.

"Waarom waren jullie in de studio?" Streng kijkt de leraar ons aan, alsof hij van plan is ons te spiesen en vervolgens op te eten met z'n enge gemene familie. Hm, nee Juliet, niet zo raar denken. Maar toch is hij eng.
"We hebben een liedje geoefend", verzin ik snel.
"Waarvoor?"
"Dat is eigenlijk privé, meneer", antwoordt Louis zo vriendelijk mogelijk. Helaas bevalt hem dat niet echt.
"Waarvoor?!"
"Begrafenis" "Bruiloft" antwoorden Louis en ik tegelijk. We kijken elkaar even aan. Dit gaat fout aflopen...
"Wat?" De leraar begint al aardig boos te worden.
"Bruiloft" "Begrafenis" antwoorden we nu andersom. Shit. Ik wissel een korte blik uit met Louis. Hij probeert met vluchtig gerust te stellen.
"We hebben dit liedje op de bruiloft van mijn oom en tante gezongen twee weken geleden, en mijn oma vond het prachtig. Helaas is ze twee dagen geleden overleden, en hebben we besloten het voor haar te zingen op de begrafenis", verzint Louis, terwijl hij extra zielig kijkt. "Ze was m'n lieve oma waar ik heel vaak naar toe ging." Terwijl Louis met z'n acteer kunsten de leraar probeert te overtuigen, sta ik ernaast, alles proberen te doen om niet ineens in lachen uit te barsten. "Oh, sorry, meneer. Excuseer me." Louis slaat z'n handen voor z'n gezicht en wilt weglopen van de leraar. Snel ga ik hem achterna.
"Hé, schat", steun ik Louis zogenaamd, waarna we de deur uitlopen om de leraar te ontvluchten.

Wanneer we in de hal staan barsten we in lachen uit.
"En de award gaat naar..." Ik maak een tromgeroffel met mijn vingers en kijk vervolgens Louis aan. Elegant maakt hij een buiging naar 'zijn publiek'.
"Dank u, dank u. Het is me een eer deze award in ontvangst te mogen nemen. Ik wil graag mijn geweldige fans bedanken, zonder wie ik nergens zou zijn, maar mijn grootste dank gaat toch uit naar mijn lieve oma", speecht hij. Bijna niet meer bijkomen van het lachen, por ik hem in zijn zij en trek ik hem mee.
"Wat ga je vanmiddag doen?", vraag ik.
"Trainen." Hm, jammer.
"Wanneer is het voetbalseizoen eigenlijk afgelopen?", vraag ik nieuwsgierig. Dan hoeft hij niet meer 3 keer per week te trainen.
"Volgende week is de laatste wedstrijd."
"En....?", vraag ik, doelend of ze de beker kunnen winnen.
"We zijn koploper, maar de tweede is nog erg dichtbij. Daar moeten we tegen spelen, maar als we winnen zijn we kampioen, en...", begint hij geheimzinnig.
"En...?",vraag ik weer.
"Als ik twee keer scoor heb ik het record uit 1989 verbroken, van de schoolvoetbalcompetitie, en ben ik nieuwe recordhouder van het meeste aantal goals in een seizoen!"
"Jij gaat honderd keer scoren!", roep ik enthousiast uit.
"Technisch gezien gaat dat niet, omdat het vaak een minuut duurt voordat ...", begint hij te vertellen. Lachend geef ik hem een por in zijn zij.
"Het zal wel, maar jij gaat dat record wel verbreken. Dus goed trainen vanmiddag", zeg ik streng.
"Aye aye kapitein." Louis slaat z'n hand boven z'n hoofd alsof ik echt de kapitein ben. Dat bevalt me wel. "Maar ik kan vanavond wel nog even langskomen."
"Kan, maar ik denk dat ik Eloise eens ga lastig vallen, aangezien we een plan moeten opstellen", maak ik het dit keer geheimzinnig.
"Plan?"
"Ja, ze wilt Pete terug krijgen, maar ze durft niet echt, dus ik geef haar maar eens een schop onder haar kont."
"Dan zal ik hetzelfde bij Pete doen."
"Deal!"

De volgende ochtend loop ik met Eloise de trap op.
"Ik moet hier zijn", zegt ze.
"Oke, ik daar, dus tot vanmiddag. En jij gaat eens actie ondernemen, en niet te lang wachten", zeg ik haar nog voordat ik ga. Ik gooi m'n tas over m'n schouder en loop naar het lokaal waar we Latijn hebben. Het lokaal is al open en ik zoek een plekje achteraan uit. Leah komt vlak na mij binnen, en naast mij zitten, en Ruby iets later voor ons. Leah begint al enthousiast tegen ons te praten zoals ze altijd doet, tot ze onderbroken word door de leraar.
"Leah, mag ik het nu overnemen? Of ga jij de les geven?", vraagt hij en vindt vast zichzelf grappig.
"Och, nee, alsjeblieft niet", zegt Leah meteen. De leraar begint met de les terwijl Leah gewoon weer verder fluistert. We letten niet op en volgen de les ook helemaal niet. Pas als de deur open vliegt, veert iedereen in de klas op, van schrik. Een man en vrouw van middelbare leeftijd stappen binnen. De man zet zijn bril eend af en kijkt de klas rond.
"Klas G5B?", vraagt hij.
"Ja, dat klopt", antwoordt de leraar.
"Wij willen Juliet Leavitt spreken", zegt de vrouw streng. Als ik mijn naam hoor schrik ik pas echt op. Waarom willen die man en vrouw mij spreken? Er is toch niks? Ik ken ze niet eens.
"We kunnen niet zomaar leerlingen de les laten verlaten en met vreemde mee laten gaan", reageert de leraar streng terug.
"Politie recherche Doncaster. We willen Juliet Leavitt spreken", zegt de agente als de haar penning laat zien. Er klinken paar kreetjes van schrik door de klas, en iedereen kijkt mij met grote ogen aan. Zelf heb ik ook geen idee van wat er aan de hand is. Waarom wil de politie mij spreken? Ik heb niet eens aangigte gedaan! Ik krijg het benauwd wanneer alle ogen op mij gericht zijn.
"Dat ben ik." Langzaam hef ik mijn hand een beetje op. "Moet ik mijn tas meenemen?"
"Ja, want je komt niet meer terug", antwoordt de agent. Niet meer? Wat gaan ze doen? Wat willen ze van me? Waarom moet ik mee? Duizenden vragen spoken door mijn hoofd als ik het bloed naar mijn wangen voel stijgen en ook mijn tas in pak.
"Iets meer tempo, graag", reageert de ongeduldige mannelijke agent. Ik sta op en wurm me langs Leah van m'n plek af. De vrouwelijke agente wenkt me en achter haar aan loop ik het lokaal uit. Waarom heb ik hier zo'n slecht gevoel over?

Kom ik weer met het bekende tarief van 100 kudo's! Nu begint het spannend te worden! Des te eerder 100 kudo's des te eerder jullie verder kunnen lezen!

Reacties (46)

  • VerenaClifford

    wacht wacht wacht... Ik graaf nu in mijn geheugen...... MAN waarom ik kan het niet bedenken

    6 jaar geleden
  • XlillyX

    Ommgg! En dan gaan ze allebij de bak in! En Lou weet tee ontsnappen en gaatt dan naar Juul's cel toe en doen ze het weer! Maar Juul kan geen piillen slikken, dus krijgt ze baby's die lijken op bana..Laat maar..:S..Te snel..;D maar lluvv van je storie!(H)

    6 jaar geleden
  • xrachelloves

    Oh my goshhhh ik ga snel verder lezen.. Misschien is Julian onze grote vriend (Ugh) dood?:)

    6 jaar geleden
  • LStyles212

    huh wtff?? zoo raar....

    6 jaar geleden
  • xXLovaticxX

    JULIAN DIE EIKLEL:@ maar ik denk dat ze een verklaring moet afleggen om Julian voorgoed in de bak te dumpen moehhhahaha(A)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen