Foto bij Equipa de Portugal • Quarenta e sete

Lees even dit hoofdstuk opnieuw, voor duidelijkheid :')

Maya Milena dos Santos Aveiro
      "Maya! Ben je bijna klaar? We vertrekken zo!" Mijn ogen rollen in mijn oogkassen. Ik stop nog snel mijn zonnebril in mijn handtas, bind mijn sandalen toe en kuier de gezamenlijke ruimte in. "Ik ben klaar", meld ik, waarna ik richting de zetel huppel. Net op het moment dat ik lekker comfortabel zit, staan alle jongens op en moeten we vertrekken. Een zucht verlaat mijn mond. Sukkels.
      Met mijn hand in die van Fábio en mijn ogen op de grond gericht, loop ik het Vipgedeelte van het stadion binnen. Ik vind het namelijk alles behalve leuk hier. Er is toch niets leuker dan een voetbalwedstrijd tussen alle mensen in het publiek te bekijken, om de sfeer op te snuiven? Maar nee, de kereltjes waarmee ik hier ben, willen perse in het Vipgedeelte gaan zitten: "Het is daar veel rustiger, dan kunnen we ons concentreren op hun spel." Natuurlijk. Ik haal een hand door mijn blonde haren en kijk even in het rond. Dit wordt een lange wedstrijd.. Mannen in pak, verwaande vrouwen die met hun lange nagels op het schermpje van hun allernieuwste iPhone tikken en enkele jongedames die rondlopen met een schaal in hun handen: leuk is anders.

      Een glimlach verschijnt op mijn gezicht, als ik Angel Di María het veld zie oplopen. Hij is één van m'n beste vrienden geworden in Madrid en het is ondertussen al weer een tijdje geleden dat we elkaar gezien hebben. Nu zou ik eigenlijk gewoon heel graag dat veld oplopen en hem een knuffel geven, maar ik denk niet dat dat hier van de orde is. Hm, dan zend ik hem na de wedstrijd wel even een berichtje. Na Angel loopt een kleine man en mijn ogen vernauwen, als ik besef wie het is: Lionel Messi. Lionel fucking Messi.
      Geïrriteerd door het feit dat die kleine dwerg dezelfde Braziliaanse lucht opsnuift, pruts ik aan mijn ketting. Dat is deels ook één van de redenen waarom ik liever niet in het Vipgedeelte zit: de kans dat ik Gabriela hier tegen het lijf loop, is wel heel reëel. Onbewust tik ik constant met mijn linkervoet op de grond, tot groot ongenoegen van de anderen. Fábio werpt me een vragende blik toe, maar ik wuif het weg. Ik wil hem op dit moment niet lastigvallen met mijn issues. Daar denkt hij echter anders over, want voor ik het weet, sleurt hij me de ruimte uit. "Kom op, vertel het me." Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik hem aan. De standvastigheid in zijn blik laat die wenkbrauw al gauw weer zakken en een zucht verlaat mijn mond. Ik strijk de stof van mijn T-shirt glad en haal een hand door mijn haren. De stilte lijkt te lang te duren voor Fábio: hij neemt mijn handen vast en kijkt me doordringend aan. Ik blaas de laatste restjes lucht uit mijn longen en rol met mijn ogen. "Ik haat het om in die kamer te zitten. Ik haat het om constant aan Gabriela te denken. De kans dat ze in die kamer zit en dat ik haar tegen het lijf loop, is groter dan ooit, Fábio. Ik wil haar niet zien, ik wil niet tegen haar praten, ik kan het niet!" Mijn ademhaling versnelt en mijn zicht wordt wazig. Iets hardop zeggen, is tien keer erger dan het denken. Het maakt het nóg realistischer, nóg enger.
      Ik voel de sterke armen van Fábio om me heen. Sussende geluiden komen mijn oren binnen, zijn vingers strelen langzaam over mijn rug en langzaam aan word ik weer rustig. Ik veeg de verloren tranen van mijn wangen en vlei me tegen mijn vriend aan. "Het komt allemaal wel goed, queridinha. Alles komt goed." Vertederd door mijn bijnaam kijk ik naar hem op. "Ik ben er zeker van dat je een manier zal vinden om haar onder ogen te komen. Vergeet niet dat Cristiano hier ook mee te kampen heeft. Je staat er niet alleen voor, Maya, echt niet. Je hebt je broer, mij en de rest van je familie hier. De jongens zullen je door dik en dun steunen, daar ben ik zeker van." De overtuiging in zijn zachte, maar duidelijk hoorbare stem stelt me gerust. Fábio heeft gelijk. Ik schenk hem een dankbare glimlach en plant mijn lippen zacht op die van hem. "Kom op, dan gaan we nu zien hoe Messi onderuitgehaald wordt", hij knipoogt plagerig naar me en grinnikend lopen we terug naar het Vipgedeelte. Wat zou ik toch doen zonder hem..

      Het staat nog steeds 0-0, maar naar mijn gevoel zal het niet lang meer duren voor de Russen een bal in hun goal krijgen. De Argentijnen spelen het laatste kwartier erg offensief en het zou me niet verbazen moest er nu een doelpunt gemaakt worden. Javier Mascherano plaatst een mooie doorsteekpas naar Gonzalo Higuaín, die de bal op zijn beurt voorzet. De bal komt terecht op het hoofd van Angel Di María en GOAAAAAAAAAALLL! Ik klap keurig in mijn handen en volg de glunderende Angel die heel het plein overloopt. Een zacht lachje verlaat mijn mond bij het zien van zijn geluk; hij verdient het.
      Naarmate het einde van de wedstrijd nadert, nadert ook het einde van het Russisch elftal. Hun middenveld is compleet ineengezakt en nu lijkt ook hun verdediging het op te geven. Daar profiteren de Argentijnen natuurlijk van, want voor iedereen het goed en wel beseft, staat de 2-0 op het bord: Lionel Messi. Mijn glimlach verandert in een grimas en ik weiger te klappen voor het geluk van de kleine Argentijn. Daar denken sommigen echter anders over, want aan de andere kant van de ruimte is een luid gejoel te horen, gevolgd door een warme lach. Mijn hart begint razendsnel te kloppen en paniekerig richt ik mijn blik op Cristiano.
      Gabriela.


What do you think? x

Een langer stuk voor jullie! Aight; ik stop er even een beetje drama in, anders dreigt het saai te worden..
Oh, ik beveel jullie om even dit filmpje te bekijken: Fábio is te schattig voor woorden <3
& maybe you could all check out my Tumblr, if you're interested? :')
Love you!

Reacties (4)

  • nightqueen

    Leuk geschreven! Dat interview is geweldig ^^ Hij is echt adorable =d

    8 jaar geleden
  • periphery

    Oooh spannend ;o wat een leuke wending :'D ben super benieuwd! Love your writing, love, as much as I love you! <3

    8 jaar geleden
  • Yestherday

    Super!
    X

    8 jaar geleden
  • FCBayern

    Mooi!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen