Onaa Latimore Cruizze


Het tikken van de klok was het enige geluid in het huis. Niemand sprak nog een woord, niemand verroerde zich. Ik had mensen gekwetst, pijn gedaan... En de helft van die mensen wisten het nog steeds niet. De meest belangrijke, degene waarmee ik een huis deelde, wisten nog steeds van niets af. Ging het wel zoals het hoorde? Was het normaal dat ik mijn aanstaande niet als eerste durfde aanspreken? Mijn tweeling? Het kopje thee was al ander halfuur leeg maar ik durfde niet als eerste het woord te nemen. Georg staarde naar buiten, langs het raam. Hij stond daar al zolang verzonken in gedachten. Megan kwam in beweging en haalde de tas uit mijn handen. 'Ik zet wat thee.' sprak ze zuchtend voordat ze de kamer verliet. Ik knikte maar en kon mijn benen niet bewegen. Ik bleef angstig voor wat zou kunnen gebeuren met opgetrokken benen zitten. Schuldig draaide ik me tot Georg die zich al had omgedraaid en bedenkelijk naar me staarde. 'Je weet het zeker?' Ik besloot er niet op te antwoorden want de waarheid was al zo hard. Hij liep naar me toe en zakte neer op de salontafel vlakbij me. 'Lieverd?' Zodra ik me tot hem gedraaid had rolde er een traan omlaag langs mijn wang. Ik was gewoon gedoemd. Dit was een van mijn laatste straffen. Hiervoor zou mijn vader gezorgd hebben, ik wist het zeker, mijn eigen domme fout!

'Hey, kom eens.' Hij plofte naast me neer en trok me in zijn armen. Huilend kneep ik mijn ogen dicht en schaamde me diep. Eerst neem ik hem niet in vertrouwen en nu maak ik gebruik van zijn troostende, steunende armen. 'Dit is zo oneerlijk.' Hij laat me los en veegt mijn tranen weg. Ik zie een wazige blik in zijn ogen en schud mijn hoofd. 'Niet voor mij, Georg!' Hij schud zijn hoofd en kijkt op als Megan terug binnen treed. Ze zet de tassen terug op tafel en gaat nu zelf op de salontafel zitten. 'Schat, waarom heb je me niet ingelicht?' vraagt hij haar. Ze kijkt naar mij en zucht dan. 'Ik kon niet Georg, dat zou oneerlijk geweest zijn tegenover haar.' Hij knikt en neemt haar hand beet. 'Toch ben ik blij dat je haar hebt geholpen.' Ze glimlacht flauw en staart naar de vloer. 'Ik zou pas blij zijn als ik de ziekte zou kunnen weghalen.' Machteloos kijk ik toe hoe ze huilt en Georg me loslaat. Ik verberg schuldig mijn hoofd tussen mijn benen. Dit was nou net de reden waarom ik het niemand wou vertellen. Het wekt medelijden en spijt. Mensen gaan zich schuldig voelen om wat mij en Bill gebeurd, te wachten staat of snel voorbij zal zijn.

De bel klinkt door het huis. Geschrokken veren beiden overeind en wil ik enkel verder wegzakken in de zetel. De persoon die er het meest spijt van zal hebben staat voor de deur. 'Ik ga wel.' Ongemakkelijk kijk ik Georg aan die blijft zitten en langzaam opkijkt als de voetstappen dichterbij klinken. 'Georg?' Zijn stem bezorgd me rillingen en Georg gaat opstaan. 'Bill, je bent er.' Ik weet nu al dat Bill's radars beginnen te piepen. 'Jongens, wat is er gebeurd?' Hij loopt de woonkamer in en werpt een blik op mij. 'Lieverd?' Paniek schittert in zijn ogen waardoor hij al snel op me af wil rennen. Georg houdt hem tegen. 'Laat me los! Wat is dit?' Met een krachtige duw wankelt Bill naar achteren en kijkt Georg hem strak aan. 'Ik zei je te kalmeren, Bill.' Hij wil iets zeggen maar Megan is hem voor. 'Bill,..' Hij knikt maar wezenloos, wetend dat er iets niet pluis is. Georg zucht diep en kijkt van mij naar Megan, terug naar Bill. 'Ik geef je het advies om... niet te hard van stapel te lopen, beloof je me dat?' Verbaasd kijkt hij Georg aan terwijl hij zijn lederen jas uittrekt. 'Ehm...oké.' Georg gaat uit de weg waardoor Bill eindelijk tot me toe kan komen. Hij valt op zijn knieën voor me neer en bekijkt me bezorgd met vochtige ogen. 'Liefje?' Zijn warme hand strijkt over mijn wang heen. Ik geniet van de aanraking voor zover ik dat kan. 'Het spijt me zo van wat ik heb gezegd, ik ben ook zo'n idioot om zoiets van jou te denken. Ik was gewoon zo bang dat je enkel aan mij twijfelende of dat ik...' Huilend sla ik mijn deken weg en sla mijn armen stevig om hem heen. Hij schrikt merkbaar maar houdt me bij nader inzien stevig beet. Ik huil het uit in horten en stoten en mompel zoveel dingen door elkaar. 'Je... je maakt me zo bang..' hoor ik hem fluisteren waardoor ik hem toefluister dat ik zoveel van hem houdt.

Georg en Megan hebben de kamer verlaten en voorzichtig trek ik me terug. Hij veegt mijn tranen weg met zijn duimen en bekijkt me onderzoekend. 'Ik weet dat wat je gaat zeggen niet zo leuk zal zijn maar...' Met grote ogen kijk ik toe hoe hij dichterbij komt en mijn lippen kust. Hij zuigt stevig aan mijn lippen waardoor ik emotioneel zijn gezicht in mijn handen neem. Ik glimlach klein om zijn aanhankelijkheid en strijk verder naar zijn hals. Hij heeft zijn ogen gesloten terwijl ik diep ademhaal. 'Ik weet sinds vorige week dat... dat ik zwanger ben.' Hij verroert geen vin, enkel zijn vingers glijden over de mijne die nog steeds zijn hoofd vasthebben. Ik bijt op mijn lip en richt mijn hoofd omlaag. 'De arts kwam niet enkel met dat nieuws, hij eh...hij vertelde me dat ik...ik leed aan toxoplasmose, een virus.' Tranen wellen weer op maar het laat me niet ophouden met praten. Hij heeft er lang genoeg op moeten wachten. 'Ik...ik ben onlangs geïnfecteerd en het heeft als gevolg dat,..dat het kindje blind geboren kan worden.' Zijn ogen gaan open en kijken me hopeloos aan. Langzaam beginnen zijn ogen te tranen en knijpt hij harder in mijn handen. Ik kan hem niet in de ogen kijken en kijk naar zijn shirt. 'Maar...maar omdat ik pas...4 weken ver ben...heb ik meer kans dat... hij of zij het niet eens haalt tot de geboorte.' Mijn tranen kan ik niet langer meer tegenhouden en kijk op in de reeds gesloten ogen. Hij huilt en trekt mijn armen naar zich toe. 'Hou me vast.' snikt hij kwaad waardoor ik hem meteen beetneem. Zijn hoofd drukt tegen mijn borst aan en ik laat mijn vingers door zijn haren strijken. Hij heeft zijn handen in mijn kleedje vastgeklemd alsof hij bang is dat ik ook zou kunnen verdwijnen...



Sùper bedankt voor alle reacties lieve lezertjes! Hopelijk zijn jullie nog steeds geboeid;)xxx

Reacties (4)

  • AlienStar

    Wow, heftig. En geschreven met zo veel gevoel. Ik weet even niks te zeggen. Ook al is het een verhaal, ik heb respect en bewondering voor de liefde van Bill en Onaa.(K)

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Wow, hier ben ik ook even stil van..
    Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden
  • Raveness

    (huil)(huil)(huil)(huil)(huil)

    nog altijd geboeit, maar wel zielig dit..

    (K)(K)

    8 jaar geleden
  • TomxMydrug

    Oh dear.. Ik ben er stil van geworden..

    Snel verder bitte?<3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen