Onaa Latimore Cruizze


Zuchtend kom ik uit de badkamer en geeuw uitgebreid. Met gesloten ogen woel ik door mijn haren heen en merk dan pas het naakte bovenlichaam van Bill op dat piept boven het rode laken. Hij heeft zich in de tussentijd op zijn buik gedraaid met zijn gezicht naar mij toe. Hij slaapt nog diep waardoor hij niet doorheeft dat ik al terug naast hem ben gekropen. Voorzichtig schuif ik onder het laken en ga op mijn zijde liggen. Het vredige gezichtje doet me klein glimlachen en schuldig voelen tegelijk. De gedachte doet me van hem wegdraaien en staren naar de mistige wolken uit het raam. Ik breng mijn haren achter mijn oor en schuif het laken een klein stukje omlaag tot mijn buik. Mijn hand strijkt eroverheen en blijft rusten op de plek waar ik we het leven hadden geschapen. Een leven aan een zijden draadje dat ieder moment zou kunnen springen, was gesprongen. Er was iets, ik droeg iets met me mee waarvan ik 98% zeker wist dat het maar voor een korte duur zou zijn. De gedachte klonk eerder zo pessimistisch en crue... Mijn hoop was van vandaag op gisteren verdwenen. Het eerste moment drong het niet tot me door, er gebeurden dingen waarvan ik niet wist wat ik eerst moest doen, als Bill er niet bij was geweest... Het wakker worden in een ziekenhuis was nog nooit zo aangrijpend geweest. Het was midden in de nacht, kil en kaal maar daar lag hij. Zijn getattoeerde hand had zich met de mijne verstrengeld. Zijn gezicht was vochtig, een traan was zelfs nog zichtbaar. De tranen van een toekomstige echtgenoot verzonken in verdriet, zijn wel de laatste die je wilt zien.

Ik had hem zoveel pijn gedaan dat ik hem gewoon niet meer kon aankijken. Niet meer aanraken als ik dat wou, echt wou doen. Ik volgde enkel in alles wat hij deed. Ik beantwoorde zijn liefkozingen die strikt miniem bleven op de een of andere manier. Kon hem enkel omhelzen als hij vond dat hij het nodig had, maar zelf? Ik opende haast mijn mond niet eens meer. Al het heden gebeurde in een waas voor mijn ogen. Het was mijn eigen schuld. Ik was zwak opgesteld, had geen weerstand. Had het nog veel zin dat ik in het huwelijksbootje trad? Hij zou niets meer aan me hebben, enkel die ene gedachte aan wat ooit had kunnen zijn. En daarmee zou ik niet kunnen leven, niet aan zijn zijde als schuldige..


Maar... Ik kom langzaam weer overeind en trek mijn benen op. Ik werp terug een blik op hem neer en laat vervolgens mijn hoofd op mijn arm steunen. Maar ik hield van hem. Ook al gebeurde er niet veel meer dat ons verbond, mijn liefde voor hem was eindeloos, eindeloos diep. Het vergt me zeer veel moeite om hem niet aan te raken. Ik weet dat hij het niet wilt. Ik weet dat hij nu liever alleen was geweest om alles op een rijtje te zetten. De kans zou erin kunnen zitten dat ik misschien niet meer zal kunnen voldoen aan zijn eisen. Zarah vertelde me dat dit tijd nodig had, dat het normaal is dat wij even uit elkaar groeien, maar dat is niet wat ik wil. Dit duurt al 2 maanden en ik geloof niet dat ik het nog eens zo lang zal kunnen volhouden. Wat ik had gewild was dat wij konden praten met elkaar, konden luisteren/weten hoe de andere zich erbij voelde. Samen konden zijn. Maar wie zou nu behoefte hebben aan het voldoen van mijn eisen? Ik kon het me niet permiteren om de eisen te stellen, Bill had zijn volste recht. Als hij het zo wilde, dan moet ik dat maar proberen te respecteren hoe moeilijk het ook voor me is.

'Wakker?' Geschrokken veert mijn hoofd overeind en voel ik de vochtige vloeistof langs mijn wang omlaag glijden. Haastig veeg ik mijn gezicht droog en knik maar. 'H-heb ik je wakker gemaakt?' mijn stem trilt verschrikkelijk waardoor ik mezelf wel zou kunnen wurgen. Ik weet niet waarom maar de brok zat zodanig diep dat ik niet kan ophouden met het produceren van mijn tranen. Gepaard met een licht gesnik probeer ik te glimlachen terwijl ik zie hoe hij overeind komt. Het lijkt op te houden en ik besluit maar recht voor me uit te kijken, nu hij op zijn kussen vlak naast me plaats heeft genomen. De stilte, de nacht, zou ik het rustgevend kunnen noemen? Anderzijds weer eerder ongemakkelijk met hem naast mij.

'Hoe denk je dat het verder kan?' Terughoudend kijk ik hem zijdelings aan, met enige vraagtekens. Hij staart voor zich uit met een peinzende uitdrukking op zijn gezicht. Het ietwat slaperige gezicht van de rockster. Als ik van geluk mocht gaan spreken, dan zou hij die plek wel opvullen. Plots draait hij zich naar me toe, ontvang ik zijn donkere ogen. 'Kun je je nog herinneren hoe het voelde om me lief te hebben?' Volledig uit het veld geslagen staar ik hem aan. Zijn ogen glanzen om vervolgens zijn hoofd van me weg te draaien en te staren naar het dekbed. 'Bill..' fluister ik happend naar adem van de schok die door mijn hele lichaam schiet. 'Ik weet het nog, het was erg simpel want het hoefde niet moeilijk te worden.' Een lichte snik verlaat zijn goddelijke lippen, voordat er tranen verspreiden over zijn hele gezicht.' I-ik hield je stevig vast zodat je kon voelen dat ik er altijd voor je zou z-zijn, dat ik je zou beschermen, d-dat je me kon vertrouwen. J-je verwijdert je steeds meer van mij, ik voel je niet meer, i-ik voel ons niet meer.' Hij stopt en werpt een blik wanhopige blik op me neer. 'Ik h-hou zoveel van je. Als ik het g-grootser kon beschrijven zou ik het echt doen maar ik kan je gewoon niet meer zeggen dan... d-dan dat je alles voor me bent Onaa, alles v-voor me betekend.'

Volledig sprakeloos rollen dikke tranen over mijn wangen. Ben ik zo achterlijk en blind geworden hierdoor? Was ik al die tijd degene die afstand hield? Hem achterliet met het verdriet? Dat zou ... Zonder het verdere nadenken duw ik hem ruw bij zijn schouder plat op het matras en stort me volledig op hem neer. Krachtig druk ik mijn lippen op de zijne en grijpt hij meteen mijn lichaam beet, zo stevig dat het pijn doet. Maar het maakt me niet veel meer uit. Hij was nooit opgehouden met het houden van, terwijl ik ervan overtuigd was. Kon hij me echt nog liefhebben?

Reacties (2)

  • TomxMydrug

    Ik ziet hier te huilen, echt.. Jouw story is zo prachtig dat ik er emotioneel van word..

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Ze zijn echt samen zo'n prachtig en krachtig koppel!
    Alleen spijtig dat hun liefde niet kan bezegeld worden met een schattig kindje...:(
    Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen