Zwijgend zat ik in het park naar de eendjes te kijken. Hyde Park was echt rustgevend als je wou. Het bankje was wel wat koud en vochtig, maar het was prachtig weer voor een dag in maart. Mijn muts had ik ver over mijn hoofd heen getrokken en een paar wollen handschoenen hielden mijn handen warm. Gelukkig werd ik niet zo snel herkend, en was het rustig hier. Anders was ik gillend gek geworden. Sinds die foto’s van mij op internet stonden met Louis en Zayn, kon ik nergens meer heen zonder aangevallen te worden door fans.
Genietend van het zonnetje hief ik mijn gezicht wat op en sloot mijn ogen, langzaam werd ik warm vanbinnen. Dit was altijd het beste gevoel, de eerste zonnestralen van het jaar op je gezicht voelen.
Geschrokken hapte ik naar adem toen ik een hand op mijn schouder voelde en mijn ogen sperden zich wijd open naar de jongen met het ravenzwarte haar.
‘Sorry, ik wou je niet laten schrikken.’ Grinnikte Zayn en ademloos knikte ik. Je wende hier nooit aan, het verrassingselement. ‘Ik heb je wel een aantal keer geroepen.’ Zei hij beschuldigend. Zwijgend gaf ik hem een ongemakkelijke glimlach. Blijkbaar had Louis niet verteld dat ik doof was, of hij had helemaal niks verteld over me.
‘Wat doe je hier?’ Vroeg ik uiteindelijk maar toen het ongemakkelijk werd. ‘Net zoals jou zitten, nou eigenlijk was ik aan het lopen maar toen zag ik jou zitten.’ Zegt hij vrolijk en ik knik. Waarschijnlijk was ik niet zo goed gecamoufleerd als ik dacht.
‘Wat doe jij hier?’ Vroeg hij nieuwsgierig. ‘Van het zonnetje genieten voordat hij weg is morgen.’ Glimlach ik verlegen en hij knikt. ‘Ja dat is Londen he.’ Zegt hij nog voordat we allebei weer stil zijn.
Opeens kijkt Zayn om en lachend steekt hij zijn arm op naar een paar mensen achter hem. Nieuwsgierig kijk ik om en zie Louis met nog iemand aan komen lopen. Fijn.
Louis had ik al een tijd niet meer gesproken, alleen wat oppervlakkige gesprekken. Waarschijnlijk had hij of iemand anders gevonden of hij vond me gewoon niet leuk.
Zodra Louis me herkende beet hij op zijn liep en wist hij zich geen houding te geven. ‘Hoi Zayn.’ Zei de jongen met de vrolijke krullen en hij gaf hem een handdruk. Louis en hem bleven ongemakkelijk tegenover ons staan.
‘Wie is dit?’ Vroeg hij opeens toen hij me zag zitten, alsof hij me nog niet had gezien. ‘Dit is Rebecca.’ Zei Louis en keek de jongen doordringend aan waardoor zijn mond een O vormde en verlegen glimlachte hij. ‘En jij bent?’ Vroeg ik dus maar toen hij zich niet voorstelde. ‘Ken je me niet?’ Vroeg hij en zijn mond viel weer open. Verlegen schudde ik met mijn hoofd.
‘Nee.’ Anders vroeg ik het toch niet sukkel.
‘Ik ben Harry.’ Zei hij lachend en schudde mijn hand. ‘Hoezo ken je ons niet?’ ‘Ik ken jullie nu toch.’ Zei ik bijdehand waardoor ze moesten lachen. ‘Ik bedoelde eigenlijk waarom je alleen Louis en Zayn kent, en mij niet. We zitten tenslotte in de zelfde band.’ Grijnsde hij en nu viel het kwartje wie hij was. ‘Owh, maar ik ken alleen jullie band omdat Louis erin zit, en toen ik foto’s zag van Zayn en mij snapte ik het niet en ging ik kijken en toen zag ik dat ze in dezelfde band zitten. Maar ik luister geen muziek, dus ik ken jullie niet.’ Zei ik voorzichtig en Zayn en Harry keken me met open mond aan. ‘Hoezo ken je ons niet? We zijn wereldberoemd?’ Vroegen ze tegelijk. Louis grinnikte wat en ik haalde mijn schouders op. ‘Jullie hebben we een groot ego zeg dat je dat zegt over je zelf.’ Draaide ik er een beetje omheen. Blijkbaar had Louis het niet gezegd. Glimlachend keek ik Louis aan en hij draaide zich verlegen weg. ‘Nou het is wel waar.’ Zei Zayn toen als eerste. Lachend haalde ik mijn schouders op. ‘Toch ken ik jullie band niet.’ Zeg ik schouderophalend. ‘Wel wij zijn One Direction’ Zeg Harry stoer en neemt een houding aan waardoor ik moet lachen.
Zayn kijkt me peinzend aan en vraagt dan de vraag waar ik op had gewacht. ‘Waarom luister je geen muziek?’ Zenuwachtig bijt ik op mijn lip en wil het eigenlijk niet zeggen.
‘Dat komt omdat ze alleen naar oude muziek luistert, dat doen jullie ook. Ze is gewoon geen type voor popmuziek.’ Zegt Louis snel en dankbaar kijk ik hem aan. Waarom deed hij dat net? Waarom? Een raar gevoel nestelt zich in mijn buik.
De jongens knikken en beginnen een gesprek wat te snel voor me gaat. ‘Dank je.’ Vorm ik met mijn mond naar Louis die me een glimlach schenkt. Verlegen sla ik mijn blik naar mijn handen op mijn schoot.

he, zouden jullir misschien wat meer reacties en kudo's willrn geven?? Ze zijn namelijk erg motivered (: xx


Reacties (1)

  • Semantiek

    Nah, zal ik dan maar even wat zeggen? SNEL VERDER!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen