‘Ehm jongens ik ga naar huis.’ Zeg ik zacht en meteen vestigen drie paar ogen op mij. Ongemakkelijk sta ik op en wil vervolgens weglopen. Louis pakt zacht mijn arm en draait me weer om. ‘Zal ik je naar huis brengen?’ Vraagt hij lief en ik schud mijn hoofd. ‘Nee ik red het zelf wel.’ Zeg ik zacht en Zayn schud zijn hoofd. ‘Weet je nog wat er vorige keer gebeurde?’ Blozend knikte ik en keek naar de grond. ‘Oke dan breng ik je.’ Zegt Louis aanhoudend. Uiteindelijk knik ik maar, hij zou me anders toch niet laten gaan.
Na afscheid te hebben genomen van de jongens loop ik samen met Louis weg. ‘Ze zijn aardig.’ Zeg ik zacht en kijk hem aan. ‘Inderdaad. Ze zijn mijn beste vrienden.’ Zegt hij lachend en ik zie zijn ogen schitteren. Vertederd kijk ik hem aan, zo mooi om hem over zijn beste vrienden te zien praten.
‘Ehm sorry over hoe ik laatst deed.’ Zegt hij uiteindelijk na een stilte en hij houd me stil. Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Hoe deed je laatst dan?’ Vraag ik verward en verlegen kijkt Louis naar de grond. ‘Nou hoe ik reageerde op jouw en Zayn.’ Mompelde hij uiteindelijk en voorzichtig glimlachend knikte ik.
‘Nou fijn dat je dat zegt, want ik vond het inderdaad niet fijn dat je zo reageerde. Ik was gevallen en hij hielp me als enige van al die mensen.’ Zeg ik beschuldigend. Op zijn lip bijtend knikt hij. ‘Mag ik je wat vragen?’ Vraagt hij opeens en ik knik. ‘Waarom wees je me af toen ik je een kus wou geven?’ Zegt hij voorzichtig en blozend sla ik mijn blik neer waarna ik weer opkijk.
‘Ik weet het niet, het ging zo snel. En ik ben niet zo’n meisje dat je zomaar krijg, ik heb nog nooit een vriendje gehad en daar ben ik eerlijk in. Maar ik wil het niet overhaasten, en ik dacht echt dat je me leuk vond of iets. Maar toen liet je niks meer van je horen of iets, en ik dacht dat je me niet meer wou zien vanwege mijn doofheid.’ Ratel ik door en zie hem verward kijken.
‘Waarom zou ik niks meer van je willen weten door je doofheid?’ Vraagt hij dan. ‘Omdat alle mensen uiteindelijk weg gaan.’ Zeg ik standvastig. Hoofdschuddend kijkt Louis me aan. ‘Ik ben niet zo iemand, ik zal bij je blijven zoals jij me bij je wilt hebben. Maar ik was de afgelopen week zo druk aan het werk dat ik nergens tijd voor had.’ verontschuldigde hij zich. ‘Oke.’ Glimlach ik en we lopen weer verder.
Nog steeds loop ik een beetje hinkend, maar gelukkig was de ergste pijn wel weg. Louis legde opeens zijn arm om mijn middel heen om me te ondersteunen. Verlegen glimlachte ik naar hem waarna we samen naar zijn auto toe liepen. De bekende gemiste vlinders vlogen weer rond in mijn buik en maakten me helemaal warm van binnen. Voelde Louis hoe mijn handen begonnen te zweten en dat ik helemaal warm werd vanbinnen? Hij liet niks merken dus waarschijnlijk niet.
Zodra we bij zijn auto waren liet hij me merkbaar met tegenzin los en stapte we in. Hij reed rustig maar toch ruig door het verkeer heen, maar wat wou je dan ook in zo’n dure auto. Waarschijnlijk verdiende hij bakken met geld.
Aan het begin van mijn straat zei ik hem te stoppen, omdat ik geen zin had om aan mijn moeder uit te leggen wie Louis was. ‘Ehm ik er hier uit.’ Zei ik en zag hem knikken, waarschijnlijk begreep hij het wel. ‘Ik spreek je wel weer.’ Zei ik en maakte mijn gordel los waarna ik uit wou stoppen maar Louis hield me tegen. Verbaasd keek ik hem aan, en zag hem twijfelen wat hij moest doen. Opeens boog hij zich voorover en plantte hij een vlinderzachte kus op mijn wang. Hij was zo zacht dat ik niet eens wist of hij het wel echt had gedaan. Mijn buik begon als een gek te kloppen en langzaam stapte ik uit de auto helemaal in trance liep ik naar mijn huis toe. Was dat nou echt gebeurd? Ja dus. Als een gek glimlachend liep ik naar huis toe.

Nog een stukje voor jullie schatten (: hope you like

Reacties (1)

  • Semantiek

    Soooowiesooo like ik it:)hihi i luuuuufff it zelfs(flower)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen