Een paar dagen gingen voorbij, en die paar dagen kwam ik door zonder Louis. Er was geen teken van hem geweest, geen berichtje telefoontje of bezoekje. Gespannen kwam ik de dagen door, misschien was hij me vergeten. Het gevoel was gewoon vreselijk, hij maakte me gek. Waarschijnlijk wist hij dat zelf niet eens.
Zacht liep ik naar beneden om een glas drinken voor mezelf te pakken, mijn moeder zag ik zitten in de woonkamer en groetend stak ik mijn hand naar haar op. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat ze me volgde naar de keuken en zuchtend draaide ik me naar haar om terwijl ik van mijn net gepakte cola dronk.
‘Wat is er mam?’ Vroeg ik zuchtend. ‘Ik wou het alleen maar even hebben over je verjaardag hoor.’ Zegt ze onschuldig. Ongemakkelijk ga ik op het aanrecht zitten en kijk haar aan. ‘Ik wil niet jarig zijn.’ Zucht ik en ze knikt. ‘Dat weet ik, maar toch komt je familie. Misschien is het ook leuk om een paar vrienden van je uit te nodigen?’ Stelt ze voorzichtig voor, wetende dat ik dat eigenlijk niet wou.
‘Waarom? Het is al erg genoeg om mijn verjaardag te vieren voor familie.’ Zucht ik en mijn moeder slaat hopeloos haar ogen naar het plafond toe. ‘Die discussie wil ik niet meer voeren met je. We gaan het zo doen, op je verjaardag zelf vieren we het met ons gezien, de dag erna komt familie en in de loop van de week mag je een feest geven voor je vrienden.’ Zegt ze streng en onderdanig knik ik maar om van haar af te zien. ‘Ik wil niet te veel cadeaus hoor.’ Zeg ik nog snel voordat ik wegloop terug naar mijn kamer.
Vol afgrijzen staarde ik uit mijn raam. Jarig zijn. Dat was het ergste wat er was, vooral omdat het ik elk jaar voor iedereen moest vieren voor wie ik het niet wou vieren. Veel vrienden had ik niet op school gehad, daarom voelde ik me nogal een loner om mijn verjaardag dan te vieren voor die paar mensen. Toch moest het elk jaar van mijn moeder weer. Waarschijnlijk zou ze ook willen dat ik Zayn uit ging nodigen. Ze had al een paar keer naar hem gevraagd. Jammer genoeg had ik ook niks meer van hem gehoord. Maar ze zaten dan ook druk op tour in Amerika, dus zo erg was het niet dat ze geen contact meer met me hadden.
Cara vond het geweldig voor me dat ik me eindelijk een beetje openstelde voor Louis, maar vond het raar dat hij niks van zich liet horen. Ik liet het er maar bij, we hadden tenslotte niks. Waren niet eens vrienden, dus hij mocht doen wat hij wou.
Snel kleedde ik me om in mijn paardrijd kleren om naar de manege te gaan. Sinds een paar weken had ik daar een baantje om gehandicapte kinderen te helpen met de paarden, maar ook de beginners. Soms mocht ik voor mijn harde werk een keer op een paard rijden voor een uurtje. Het was echt fijn, en leuk om de kinderen te helpen. En het fijne was ook dat de manege maar vijf minuten van mijn huis was.

Met een goed gevoel kwam ik de manege binnen waar meteen Carla me begroette, ze was de eigenaar van de manege. Ik liep door naar de lijst waar de kinderen op stonden die ik moest helpen. Voor de beginner kindjes moest ik alle paarden klaar maken, omdat ze dat zelf nog niet konden.
Voor vandaag moest ik drie paarden doen. Dat was makkelijk. Op mijn gemak liep ik naar de zadel kamer en pakte het zadel vast en pakte de andere benodigde spullen.
Op mijn weg naar de stal toe van het paard dat ik moest opzadelen knalde ik keihard tegen een jongen aan waardoor ik op de grond viel en alle spullen verspreid op de grond lagen. Kreunend schoof ik het zadel van me af en probeerde op te staan.
Opkijkend naar een hand die uitgereikt werd naar me keek ik in de vel blauwe ogen van niemand minder dan Louis. Met open mond keek ik hem gecharmeerd aan. Mijn buik begon wild te bonken en met trillende handen pakte ik zijn hand aan om op te staan. ‘Ehm sorry.’ Fluisterde ik waarna ik Louis aankeek en hem zag glimlachen. ‘Geeft toch niet, ik keek zelf ook niet uit.’ Grijnsde hij en pakte de spullen van de grond. ‘Waar moet dit heen?’ Vroeg hij lief en ik wees een stal aan waarna we er samen heen liepen.
Mijn gedachtes draaiden overuren, wat deed hij hier? Waarom was hij zo vriendelijk? Waarom maakte hij me zo gek? Glimlachend legde hij de spullen neer en keek me opgelaten aan. Net zo ongemakkelijk als ik me voelde keek ik hem ook aan. Wat nu?

Reacties (2)

  • Sampire

    they are cutee

    7 jaar geleden
  • Semantiek

    Hihi.. Just fail in looove with lou hihii

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen