Lieve Rebecca,

Het spijt me dat ik nooit iets van me heb laten horen. En ik weet dat dit een verschrikkelijk excuus is om niks van me te laten horen, maar het is waar. Het spijt me. Maar ik wil ook dat je weet dat daarvoor een reden is. Ook al zou ik nooit de verloren zeven jaar nooit kunnen inhalen.
Maar ik had een reden, een slechte, maar toch een reden. Ik was mezelf kwijtgeraakt. Nadat je moeder en ik scheiden was ik kapot. Je moeder was mijn liefde, mijn maatje. Ze was mijn alles. Natuurlijk hield ik ook vreselijk veel van je broer en jou. Maar je moeder was speciaal voor mij. Je weet natuurlijk niet de echte reden dat we uit elkaar gingen, je moeder vertelde je gewoon dat we uit elkaar gegroeid waren. En misschien waren we dat wel, maar je moeder heeft me bedrogen. Ze werd zwanger van Loren. In het begin deed ik alsof alles geweldig was, maar dat was het niet. En op de helft van de zwangerschap barstte de hel los. Je moeder en ik kregen ruzies, erge. En uiteindelijk biechtte ze op dat ze vreemd ging en ik niet de vader was. Maar dat wist ik zelf ook wel, want ik had me laten stereliseren nadat we jou hadden gekregen. Je moeder had ik alleen niks verteld. Uiteindelijk had ik dan ook de scheiding aangevraagd. Ik was er kapot van, ik weet niet of je je er nog iets van herrinerd. Maar het waren geen fijne maanden voor ons allemaal. Keihard heb ik gevochten voor de voogdij voor je broer en jou. Maar ik verloor en kon dat niet aan, daarom vertrok ik naar Karel. Mijn broer. Daar woon ik nu al voor zeven jaar en ik heb het er geweldig. Maar nu je achttien word mis ik toch iets. Ik wil graag een verjaardag met je doorbrengen, maar omdat ik hier mijn plichten en werk heb, dacht ik dat je het misschien leuk zou vinden om over te komen. Ik weet dat je paarden leuk vind, en hier hebben we veel paarden om op te rijden.
Je moet zelf weten of je komt, maar ik heb een ticket in de envelop gedaan voor als je wilt over komen, en ook een voor je broer. Ik zou jullie heel graag willen zien, maar snap dat als jullie niet komen ik het verpest heb door mijn vreselijke gedrag. Nog een keer, het spijt me.
Hopelijk zie ik je snel.

Lots of love
Your dad


Met tranen in mijn ogen keek ik naar de brief. Was mijn moeder echt vreemd gegaan? Daarom deed ze natuurlijk zo raar net beneden. Eigenlijk wou ik helemaal niet naar hem toe, hij was zomaar uit onze levens gegaan. Waarschijnlijk wist hij niet eens dat ik doof was. Hij had me niet naar school zien gaan, had me niet mijn diploma zien halen. Had me niet eens gezien toen ik voor het eerst een jongen mee naar huis nam. Ook al was dat gewoon een vriend geweest. Snikkend legde ik de brief naast me neer. Eigenlijk wou ik al zo lang naar hem toe, zeker nu ik achttien werd en ik steeds meer behoefte kreeg naar mijn vader. Vroeger was ik altijd een vaders kindje geweest, en toen hij weg ging had ik hem vreselijk gemist en wou ik liever bij hem wonen. Maar mijn moeder liet me niet gaan, en nu had ik een kans om hem op te zoeken.
Opeens stond ik op en rende naar beneden. Mijn moeder keek geschrokken op van de krant en keek me vragend aan toen ik met tranen in mijn ogen voor haar stond. Ian kwam net de garage deur door lopen en keek ons vragend aan. ‘Ik ga naar papa toe.’ Deelde ik mee aan hun en een kwade trek kreeg Ian om zijn mond. Hij had papa nooit kunnen vergeven. Hij was ouder geweest dan mij, had hem meer nodig gehad. Hoofdschuddend stapte hij langs me heen kwaad en hopeloos keek mijn moeder me aan.
‘Ik vind het goed, als Ian mee gaat.’ Zei ze uiteindelijk en zuchtend draaide ik me om. Ian zou nooit meegaan, hij was te kwaad op papa. En dat wist ze maar al te goed. Boos stapte ook ik de trap op naar mijn kamer.

Reacties (1)

  • Semantiek

    Arme Rebecca..
    Ik neem btw aan dat die vader gesteriliseerd is en niet gecastreerd.. Want dan zijn zijn ballen eraf:PEn bij een sterilisatie worden alleen de zaadleiders doorgesneden (lang leve wikipedia;))

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen