De volgende dag stond ik op Louis te wachten voor de starbucks. We hadden afgesproken om iets ergens te gaan eten, en gewoon gezellig te praten. Misschien kon ik om advies vragen over mijn vader tegen hem.
Opeens voel ik een hand op mijn schouder en geschrokken kijk ik in het gezicht van Louis. Opgelucht haal ik adem en Louis lacht me uit. ‘Zullen we gaan naar het restaurant?’ Vraagt hij en ik knik. ‘Graag het begint koud te worden.’ Grijns ik. Hij slaat zijn arm om mijn schouder heen en trekt me mee. ‘Krijg je het al warmer?’ Eh ja! ‘Ja.’ Glimlach ik flauw en samen lopen we in stilte naar een pizzeria.

‘Hoe is het met je?’ Vraagt hij als we warm zitten in een knus restaurant in het verste hoekje. ‘Gaat wel.’ Zeg ik zacht en frunnik wat aan het servet. ‘Wat is er?’ Vraagt hij bezorgt en ik kijk hem diep in zijn ogen aan. ‘Het is mijn vader.’ Zucht ik. ‘Wat is er met hem?’ Vraagt hij bezorgt en pakt mijn hand vast over de tafel heen. Hij wist dat mijn vader en moeder gescheiden waren, of in ieder geval dat hij niet in beeld was.
Zodra ik het hele verhaal heb verteld wat er in de brief stond staat zijn gezicht medelijdend. ‘Het is oke, ik ga gewoon niet. Mijn broer wil hem toch niet zien, en mijn moeder laat me niet alleen gaan.’ Zeg ik verdrietig met tranen in mijn ogen. ‘Dat kan niet, je moet naar hem toe. Je wilt hem blijkbaar erg graag zien.’ Zegt Louis standvastig. ‘Ja dat wil ik ook, maar gewoon. Ik kan mijn broer niet dwingen. Hij had hem nog meer nodig dan ik.’ Zucht ik en de tranen lopen over mijn gezicht heen. Mijn hele lichaam lijkt wel immers triest, en Louis knijpt zacht in mijn hand waarna hij hem loslaat. Ik zie hem uit mijn ooghoeken bewegen en opeens voel ik een paar armen om me heen. Zielig leg ik mijn hoofd tegen zijn schouder en verberg mijn gezicht. Nog nooit heb ik me zo zwak opgesteld bij iemand, zelfs bij Cara niet. ‘Rustig maar.’ Sust hij me zacht en wrijft over mijn rug heen.
Na een tijdje zijn de tranen op en trek ik me voorzichtig terug, ook al vond ik zijn aanrakingen wel fijn. ‘Sorry.’ Fluister ik zacht. ‘Maakt niet uit.’ Glimlacht hij vriendelijk en neemt weer plaats op zijn eigen stoel. Een tijdje zitten we in onze eigen gedachten.
‘Weet je wat ik denk.’ Zegt hij op een gegeven moment en vragend kijk ik hem aan. ‘Nou?’ ‘Ik vind dat je naar hem toe moet gaan, met of zonder broer. Volgens mij heb je een geweldige relatie met je broer. Dus hij begrijpt wel dat je moet gaan en jij begrijpt dat hij niet wil. Je kunt afspreken dat hij eerder teruggaat of iets. En weetje ik kan je ook opzoeken. Ik moet morgen terug naar Amerika, en volgens mij geef ik die zelfde week vlakbij jou optredens dus dan kan ik langskomen als je wilt.’ Glimlachend kijk ik hem aan. ‘Dank je Louis, je helpt me echt.’ Zeg ik zacht. ‘Graag gedaan Becca.’ Grijnzend om zijn bijnaam voor me moet ik blozen.

Samen lopen we langzaam over de straat, opeens voel ik zijn warme hand om die van mij. Verlegen kijk ik hem aan en ben ik blij dat het donker is, zodat hij mijn rode wangen niet kan zien.
‘Weetje,’ zeg ik na een tijdje stilte en Louis kijkt me vragend aan. ‘Ik denk inderdaad dat ik ga, met of zonder Ian. En je mag inderdaad op bezoek komen als je schema dat toelaat.’ Grijns ik en blij kijkt Louis me aan. ‘Daar ben ik blij mee.’ Grijnst hij en trekt me nog dichter tegen hem aan en slaat zijn arm om me heen, voorzichtig leg ik ook mijn arm om zijn middel. Van binnen word ik gek door wat Louis met me doet. Zou hij weten wat hij met me doet?

You guys are awsome, want vinde jullie ervan???

Reacties (3)

  • Semantiek

    Huh, wij zijn awesome...? Jij bent awesome omdat je zulke leuke stukjes schrijft!!!

    7 jaar geleden
  • XdolceX

    aaauww snel verder !!!!! xx

    7 jaar geleden
  • XPAYNER

    ahw louis is zo lief, snel verder!
    xxxx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen