Foto bij 95.

En hier weer een stukje (:
Ben benieuwd wat jullie ervan vinden !

,,Odette, daar ben je dan eindelijk.”
Eindelijk ? Ik was snel naar huis geracet vanaf Oryon zijn huis.
Arrianna stond me in de keuken op te wachten en was bezig om ruimte voor me te maken op het aanrecht, maar ik hief mijn handen al op waarin ik de schotel hield.
,,Is niet nodig, het eten is al klaar.”
Even keek ze me raar aan, maar uiteindelijk accepteerde ze de glazen schaal maar en riep ze de andere twee om aan tafel te komen, die al netjes gedekt was.
Hester kwam binnen sjokken en dit was weer de eerste keer sinds dagen dat ik haar ook maar zag.
Zat ik echt zoveel bij Oryon of was zij ook gewoon veel weg ?
Hunter kwam daarna met zijn handen in zijn zakken binnen en plofte tegenover me neer in zijn vaste stoel en zakte alweer onderuit, waarna hij klagelijk opveerde omdat hij vergeten was een biertje uit de koelkast te pakken.
Ik haalde de doorzichtige folie van de schaal af en stak er een vork en een lepel in.
,,Tast toe zou ik zeggen.”
,,Man, het ziet er wel lekker uit.” Zei Hunter die zijn voorrecht pakte door als eerste te gaan opscheppen en de lasagne met een kwak op zijn bord terecht liet komen.
,,Wanneer heb je dit gemaakt ? Niet hier thuis in ieder geval.”
Even schoof ik wat onzeker op mijn stoel heen en weer. ,,Ik heb hem niet gemaakt, maar mijn vriendje, hij had hem al in de oven staan toen Arrianna een smsje stuurde.” Biechtte ik naar eerlijkheid op, wat natuurlijk tot een ongelovige blik van Hunter leidde, alsof hij nog steeds niet kon geloven dat ik een vriendje had.
,,En hij kwam niet mee eten, nadat hij zoveel moeite ervoor gedaan had ?”
Per direct schudde ik mijn hoofd.
Natuurlijk was dat al eerder door mijn hoofd heen geschoten, maar één enkele gedachte schoot al door mijn hoofd heen.
Hun ontmoeting in het theehuis was al niet echt vrolijk te noemen, hoe moest het dan wel niet als die twee ook nog eens aan één tafel zaten.
En daarnaast was Hunter sowieso een te onvoorspelbare factor om hem hier ook maar uit te nodigen, je weet maar nooit wat hij uit gaat kramen, doen of vraagt.
,,Hij had andere dingen te doen.” Betere dingen.
Misschien kon ik hem vanavond nog even zien, al betwijfelde ik dat, morgen moest ik er weer vroeg uit voor school en als ik naar hem toe zou gaan denk ik niet dat ik ook maar aan slapen toekom omdat we toch de hele nacht gaan praten en tegen elkaar aan gaan hangen.
Mijn hand gleed naar de huissleutel van zijn huis in mijn broekzak en een gelukzalige gloed schoot door me heen.
Waarom ga ik niet gewoon bij hem wonen ? Dat zal alles al een stuk makkelijker maken.
Maar wat moest ik tegen mijn huisgenoten zeggen ?
Arrianna zou hem perse willen ontmoeten voor ze me het huis uit laat gaan, dat is zeker.
En de reactie van Hunter valt nog maar te betwijfelen.
Mijn gepieker ging door tijdens de afwas terwijl iedereen –zelfs Hunter- de keuken verlaten had.
Zuchtend liep ik uiteindelijk de trap op, waar mijn ogen vielen op mijn nachtkastje waar een ingepakt cadeautje lag.
Natuurlijk ! Het cadeautje dat Oryon me laatst gegeven had, hoe kon ik vergeten dat ik hem nog niet uitgepakt had !
Met een hard bonkend hart maakte ik voorzichtig maar snel het papier los om tegen een duur uitziend doosje aan te kijken.
Met een droge keel maakte ik het slotje van het doosje open en mijn mond viel open toen ik de inhoud zag.
Het was een mooie zilveren ketting met een evenals zilveren hartje eraan, met een zwarte gravure van een bloemenrank erop.
Voorzichtig pakte ik hem eruit en draaide hem om in mijn hand, waar mijn hart nog weer even stil stond.
Waar daar, in kleine sierlijke woorden, stond een boodschap die ik altijd zou koesteren.
I love you
Mijn vingers vonden een beetje trillerig de sluiting van de ketting en zo goed mogelijk deed ik hem bij me om.
Zeker wetend dat ik het kettinkje alleen nog maar af zou doen voor noodzakelijke dingen zodat het niet zo snel lelijk zou worden.

Reacties (2)

  • Girlicious

    aaaw cute
    nog 5 deeltjes en dan het 100ste stukje, ben benieuwd ^^

    6 jaar geleden
  • Vanamo

    whhaaai so sad

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen