Foto bij 010

En hier weer een stukje.
Eigenlijk best wel erg dat ik hem nu pas post, want ik had hem al een hele tijd geleden voorgeschreven:$
Maar hier is die dan (:

‘Oké, dus we varen deze route ?’
Killian en ik stonden over de enorme landkaart in zijn kajuit gebogen, waarop hij allerlei lijntjes had getekend die hij zijn vaste route noemde.
Een akelige kriebel golfde over mijn rug heen.
‘Wanneer was de laatste keer dat jullie in mijn havenstad waren ?’
Hij dacht na. ‘iets meer dan vier jaar, zoiets.’
Mijn ogen werden groot, het rekensommetje was makkelijk gemaakt, grotendeels omdat het zowat elke dag sinds de dood van mijn ouders door mijn hoofd heen galmde.
De datum, het jaartal en zelfs het tijdstip.
Één of meerderen van zijn bemanningsleden is of zijn de oorzaak van alle verschrikkingen die ik door heb moeten maken in mijn leven, zij hebben mijn leven tot een hel gemaakt.
Het moest wel, er kwamen nooit meerdere piratenbemanningen tegelijkertijd in ons stadje.
Misschien was het Killian zelf wel.
Nee, zo moest ik niet denken.
‘Wat is er ?’
Geschrokken keek ik op, recht in zijn blauwe ogen die zo woest maar toch kalm leken als de zee zelf.
‘Ik… ik… laat maar…’ En ik draaide me van hem weg en liet me met mijn rug naar hem toe op de bank ploffen, ik wou niet dat hij zag dat ik op het punt stond om in huilen uit te barsten.
Ik voelde hoe er een gewicht naast me plaatsnam en zijn handen lagen dan al snel op mijn schouders.
‘Zo krijg je nog rimpels in dat mooie voorhoofd van je.’ Zijn adem streek langs mijn nek, maar het deed me niets, totaal niets in vergelijking met wat hij me in het verleden al wel niet heeft aangedaan.
‘Vier jaar geleden… Vier jaar geleden zijn mijn ouders vermoord door piraten.’
Ik had een antwoord terug verwacht, maar hij hield zijn mond dus ging ik maar verder.
‘En ik weet haast wel zeker dat de dader zich op dit schip bevind.’
Zijn handen gleden van mijn schouders af, maar hij bleef zitten.
‘Dus je zegt dat wij verantwoordelijk zijn voor de dood van je ouders?’
De berekende koude kalmte in zijn stem deed me huiveren, maar toch knikte ik.
‘En ik ga het tot op de bodem uitzoeken Killian.’ Murmelde ik er toch wat onzeker tegenin, wetend dat ik er toch nog wel een tegenwerping van hem over kon verwachten.
Ik wou aanstalten maken om te gaan staan, maar opeens voelde ik zijn armen zich om mijn torso heen en drukte hij me tegen zich aan.
‘En ik ga je daarbij helpen.’
Ik wou me omdraaien, maar hij hield me zo stevig vast dat ik amper adem kon halen.
‘Hé, je laat me stikken.’
Prompt liet hij me los. ‘Ik dacht dat je eerder iets zou zeggen over dat ik bij je uit de buurt moet blijven.’Grinnikte hij weer helemaal als de oude.
‘zo te merken heb je dus al vooruitgang geboekt met me.’
Mocht hij willen, het was gewoon dat zijn armen troostend aan hadden gevoeld, ook al waren ze nogal beklemmend geweest na een tijdje.
Maakte ik dan echt al vooruitgang ? In zo’n korte tijd ?
‘Weet je wat, ik ga er nu alvast voor je achteraan, maak jij je er maar niet druk om, zodra ik meer weet over de dader krijg je het van mij te horen.’
Hij schonk me een knipoog en verliet de ruimte waar ik met gemengde gevoelens achterbleef.
Hij was er veel te luchtig onder, maar misschien was moord voor hen wel een onderdeel van de dag, ik had daar totaal geen kijk op.
Ze zijn en blijven piraten.
Ik hoorde hem van alles schreeuwen tegen zijn bemanning, maar door de deur heen kon ik nog net niet horen wat precies, waardoor ik alsnog in het ongewisse werd gelaten, fijn.
Niet veel later werd er op de deur geklopt.
Aarzelend deed ik hem op een kier open, zodat ik kon zien wie erachter stond en toen ik de appelrode wangen van Mr. Smee zag deed ik de deur in zijn geheel open.
‘Ah Willow, jou moest ik hebben.’
Ik liet hem binnen waarna ik zelf plaats nam op een stoel.
‘Killian vroeg of ik een aantal dingen voor je kon doen.’ Hij haalde een schrijfblok tevoorschijn samen met een kroontjesveer, waarna hij plaats nam aan het bureau en de inktpot opendraaide.
‘Oké, ik ga je een aantal vragen stellen en dan wil ik dat je daar zo snel mogelijk en geheel eerlijk antwoord op geef.’
Maar eerst had ik een vraag voor hem.
‘Waarom ben jij de enigste man die Killian naast zichzelf in mijn buurt laat ?’
Smee lachte even. ‘Laat ik het maar zo zeggen; Ik val niet echt op vrouwen.’
Oké, hij is dus homoseksueel, daarom liet Killian hem bij me in de buurt.
Van het ene op het andere moment voelde ik me van ongemakkelijk naar geheel gemakkelijk.
‘Oké, begin maar met je vragen.’
En zo begon Smee aan een enorme vragenlijst die me zo mogelijk zouden helpen bij het overkomen van mijn trauma en om erachter te komen wie de daders waren, blijkbaar had Killian het er al met hem erover gehad.
Voor ik het wist waren we er doorheen en ik voelde me opgelucht dat ik mijn woord eindelijk eens helemaal bij iemand kwijt kon.
‘Morgen kom ik nog wel even langs voor nog een gesprek, dan zullen we kijken hoelang het duurt voor je om eroverheen te komen.’
Als ik elke dag zoveel hulp zou krijgen van Smee kon ik nog wel eens gaan overdenken voor een tijd waarop ik alles vergeten was en door kon gaan met mijn leven.
Ik liep met Smee over het dek heen, ik was wel benieuwd naar hoe het kraaiennest eruit zag.
‘Dan klim je in deze touwladder hier, die brengt je helemaal naar boven.’
Ik knikte en zette mijn voeten –die gestoken waren in platte schoentjes- in de touwen en trok mezelf omhoog, steeds hoger en hoger.
Weg van alle mannen die me met hun ogen volgden.
Weg van alle mannen die ik over me hoorden mompelen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen