Foto bij [60] Zero Kiryu


Pov. Shi no Shi
Caddicq schudde z`n kop en siste ontevreden toen een stel vampiers het zware lederen tuig over z`n schoften legden.
De andere draken waren nieuwsgierig en verdraaiden bijna hun nekken om de tuigen te bekijken waarbij sommigen bijna de mensen vertrapten die op de grond rond liepen.
In totaal zou de volledige bemanning per draak zo`n twintig man voor de kleine draken en tachtig voor de grotere.
Op deze manier zou niemand ons aankunnen… onoverwinnelijk. Tevreden neuriënd boog ik door m`n poten zodat ze m`n borsttuig konden bevestigen aan de draagbeugel op m`n schoft en rug.
Op deze manier was het mogelijk om op onze ruggen soort van tenten te plaatsen waarvandaan er geschoten kon worden. De tovenaars die met ons zouden vechten droegen een soort van tuigje waarmee ze zichzelf aan ringen in het tuig dat wij droegen konden klikken, anders vielen ze er uit.
Met mij erbij waren er een-en-twintig draken verzameld op de vliegbasis. De fokkerij was nu zo omgebouwd dat we vrij de stallen in en uit konden en ze waren ook veel groter gemaakt. De luxe was in het begin een beetje onwennig maar al snel werd het vertrouwd. De mensen uit mijn grondploeg - de mensen die verantwoordelijk waren voor de hygiëne en voedsel – gaven me een dagelijkse schrobbeurt en ik was niet de enige draak die zo lekker verwent werd.
We waren Bonita en de rest van de mensen die dit mogelijk gemaakt hadden veel verschuldigd dus we zullen goed vechten.

Pov. Darius Zy
Sinds Morgan weg was had ik me iets terug getrokken. Ik was weer terug gegaan naar Meriel, het landgoed dat van Marti geweest was maar dat m`n vader me geschonken had toen ik achttien werd.
De stilte van de natuur rond het kasteeltje was zeer welkom. Zoals vandaag ook, leunend tegen de balustrade van het balkon keek ik uit over het weiland paarden die Marti gefokt had in zijn leven. De gevleugelde paarden liepen aan een ketting om ze te behoeden van wegvliegen maar ook die wezens stonden buiten in de herfstzon die de bergen en het weiland verwarmde.
De vogeltjes floten in de bomen en struiken. Zelfs Ter`r was hier. Ik had de capall uisce meegenomen naar Oostenrijk. Hij had een kleine blessure opgelopen aan z`n knie dus ik wou hem wat rust geven zonder dat hij telkens op z`n kop kreeg van de andere capall. Z`n blauwgrijze vacht glansde alsof het nat was ook al wist ik maar al te goed dat hij gewoon droog was.
Onrustig draafde hij in de paddock heen en weer, af en toe een trillerige kreet slakend. Een vosmerrie die ergens best wel op Devona leek gooide haar hoofd achterover en galoppeerde bij Ter`r vandaan. De andere paarden werden onrustig door het gedrag van de merrie en volgden haar naar de andere kant van het weiland.

‘Master, er is een brief voor u aangekomen.’ Ik zuchtte en draaide me om naar de bediende die een dienblad met een brief vasthield. Met een buiging bood hij het opgerolde perkament aan.
Ik gaf hem een knikje en draaide me weer naar het uitzicht toe voor ik het lint, met een maar al te bekende ring, van het rolletje aftrok.

Darius,

Het spijt me heel erg voor mijn gedrag van een paar dagen geleden. Ik schrijf nu alleen maar omdat ik weet hoe je je voelt dus voel je alsjeblieft niet schuldig!
Natuurlijk heb ik gemerkt dat je niet meer op dezelfde manier van me houdt als vroeger. Het is dus misschien beter dat ik je laat gaan…
Ik wil immers niets anders dan dat jij gelukkig bent. Er zal niets aan mijn gevoelens veranderen maar ik wil dat je weet dat je niet langer aan mij gebonden hoeft te zijn.

Ook zal ik niet meer klagen over de missies die je doet, March zou je niet laten gaan als het zo gevaarlijk was dat je dood zou kunnen gaan.
O, wat wou ik je dit allemaal zelf willen vertellen maar het is niet slim om helemaal naar Meriel te komen.
Beau mist je echt enorm! Hij kan maar niet over je ophouden en wil heel graag naar je toe komen maar dat roodharige heksje heeft hem ervan overtuigd dat je vanzelf wel terug komt als je er klaar voor bent.

Lieve Darius, ik draag niet langer je ring… Jij zou hetzelfde moeten doen, ik houd van je.

Morgan


Langzaam rolde ik het perkament op. Ongemakkelijk keek ik naar m`n linkerhand. De simpele ring zat daar al zo lang… maar ze had gelijk, ik zou hem niet meer mogen dragen omdat mijn gevoelens niet meer hetzelfde waren.
Met een droge snik trok ik de ring van m`n vinger af en balde m`n hand tot een vuist. Morgans ring hield ik in m`n andere hand.
Ik sloot m`n ogen en liet de wind m`n kapsel verpesten.
‘Zero?’ de honingblonde vampier verscheen in de deuropening. Hij kwam naast me staan en leunde net als ik tegen de balustrade aan. ‘Ja Master?’
Z`n toon had altijd iets onaangenaams en de haartjes in m`n nek gingen recht overeind staan.
Maar toch vertrouwde ik hem blindelings, hij was nog niet eens honderd jaar oud maar doordat hij met Perkamentus en March rond had gereisd had hij aardig wat kennis.
‘Kun je de paarden klaar maken? Ik wil even voor een paar dagen de natuur in.’

Hij knikte en boog voor hij weg liep om een paard voor me klaar te maken.

Pov. Zero Kiryu
March`s zoon staarde uit over het landgoed, de ruin die ik zadelde was betrouwbaar en snel. Het kastanjebruine dier brieste en schraapte met z`n hoeven over de grond toen ik het zadel aantrok.
Iets zat hem dwars, heel erg goed dwars maar ik vroeg hem er niet naar. Marti had me aan het kasteel gebonden en ik zal de eigenaars m`n hele lange leven moeten gehoorzamen.
Maar de Zy`s hadden me altijd heel erg goed behandelt dus ik mocht niet klagen…
Toen het paard klaar was zette ik hem bij een hek neer en floot waarnaar Darius van het balkon naar beneden sprong. Hij droeg een rugzak die hij snel over z`n schouder hing voor hij op de ruin sprong. Snel hield ik het paard bij z`n bit vast voor de jonge meester er vandoor ging.
‘Wat wilt u dat ik doe met de brieven?’ Hij zuchtte.
‘Verbrand ze.’ Gromde hij met een lage stem voor hij z`n hakken in de flanken van het paard boorde en er in galop vandoor ging.

Misschien werd het tijd dat ik meester March een bezoekje bracht.
Snel sprong ik over het hek van het weiland en liep naar Ter`r toe. De blauwgrijze furie ontblote z`n tanden maar liet wel toe dat ik hem bij z`n halster pakte en hem de stal uit leidde.
Voor z`n herstel zou ik hem mee moeten nemen, hij had de zee nodig en ik moest nodig met Nightshade praten.
Ik liet een bediende m`n koffer inpakken terwijl ik zelf een vierspan vliegende paarden voor een speciale koets plaatste. Deze koest was bijna helemaal gesloten en met ijzer verstevigd om paarden over grote vrachten in te vervoeren, de binnenkant was zacht voor het geval het paard uit balans raakte. Ter`r had ik gedeeltelijk verdoofd met m`n Geest om hem gemakkelijk te kunnen vervoeren maar voor de zekerheid had ik hem gemuilkorfd en stevig vast gezet.
‘Sir Kiryu, hier is uw koffer. Ik heb er ook wat eten voor onderweg ingedaan.’
Ik glimlachte naar het meisje en gaf haar een knipoog. ‘Dankje lieverd.’ Ze giechelde en verdween snel weer in de keuken.
Nog steeds met een vage glimlach gooide ik m`n koffer in de kist en zette de lunch box naast me op de bok.
De vier paarden sloegen met hun vleugels en schudde hun lange manen toen ik ze het teken gaf dat ze mochten opstijgen.

De elf uur durende vlucht was behoorlijk uitputtend en de zon begon al onder te gaan toen ik in cirkels de daling inzette naar het reusachtige witte landhuis.
Een hele groep mensen stonden al buiten tegen de tijd dat de paarden de lange oprijlaan opdraafden, bij get bordes stond de koets eindelijk stil.
Een beetje stijfjes sprong ik van de bok en boog voor meester March.
‘Zero!’ hij was duidelijk een beetje verrast door m`n plotselinge verschijning.
‘Master March.’ Ik boog nog een keer, hij reageerde met een beleefd knikje.
‘Zero, wat doe jij zover van huis?’
Ik glimlachte en schudde een lok haar uit m`n ogen.
‘Jonge Meester Darius heeft besloten een tripje door de bergen te maken en ik heb die kans aangegrepen om Ter`r mee te nemen zodat hij kan genezen.’
March knikte en liep naar de achterkant van de koets.
Behendig opende hij de laadklep en leidde Ter`r naar buiten die een beetje onvast op z`n lange benen stond.
‘Heeft hij onze brieven ontvangen?’ Vroeg een zwartharige vampier met karmozijnrode ogen. Ik schudde m`n hoofd.
‘Tot zover ik weet gooit hij ze ongeopend in het vuur.’
Een roodharig heksje legde een hand op z`n onderarm toen de jongen geërgerd met z`n tanden knarste.
‘Hij wil echt helemaal geen contact hebben?’ ik schudde m`n hoofd en sloeg m`n ogen neer toen die Bonita`s ogen kruisten.
‘De jongen heeft wat tijd nodig. Laat hem met rust.’ Gromde Damon.
Hij liep de trede af en sloeg z`n armen om me heen. ‘Kiryu, ik heb je gemist maatje!’
Ik lachte en ontweek hem toen hij m`n haar in de war wou maken.
‘Ik jou ook.’

‘Hoe kennen jullie elkaar in hemelsnaam?’ Damon grijnsde en kneep me in m`n wang. ‘Is ie niet schattig! Ik ben zijn Maker.’ Verklaarde hij toen iedereen een beetje verward naar ons staarde.
‘Ik wist niet dat jij een Maker was Damon.’ Zei een meisje dat erg op Bonita leek.
‘Het was eigenlijk een ongelukje. De jongen was pas zestien toen ik hem veranderde.’
Ik trok een wenkbrauw op en gaf hem een klap tegen z`n schouder. ‘Ongelukje! Ongelukje? Wou je me dood laten gaan dan?’ gemaakt boos sloeg ik m`n armen over elkaar en staarde hem mokkend aan. Hij begon te lachen.
‘Dat niet, maar ik had je dit allemaal graag bespaard. Hij was namelijk dodelijk ziek, zijn familie wist van vampiers en ze smeekten me hem te veranderen omdat z`n botten braken als je hem ook maar aanraakte. Je kunt je dus wel voorstellen hoe pijnlijk het geweest moet zijn toen ik bijna al z`n bloed dronk.’
Ik haalde m`n schouders op en grijnsde tegen hem. ‘Maar jullie lijken wel op Darius en beau zoals jullie doen.’ Lily, het roodharige heksje, verslikte zich en de blonde Bonita look a like begon te lachen. Ik snapte er de lol niet helemaal van in tot de jongste zoon van Harry Potter het me uit legde. ‘Die twee lijken af en toe net een stel homo`s.’
Grijnzend sloeg ik m`n armen om Damon`s nek en trok hem dichter naar me toe.
‘Hoor je dat schatje? Ze vinden ons net homo`s lijken!’ Damon wurmde zich uit m`n armen. ‘Misschien dat jij homo bent maar ik zeker niet!’
‘Don`t worry babe, ik ben alleen gay voor jou.’ Ik knipoogde naar hem waardoor hij een grappig gezicht trok en de anderen weer moesten lachen om hem.
‘Idioot.’

‘Maar waar ik hier echt voor ben…’ ik keek March aan en stond op. ‘Ik vraag uw toestemming om deel te nemen aan de oorlog, meester.’
Ik zakte op m`n knieën en probeerde zo smekend over te komen maar voor hij iets had kunnen zeggen sprong Damon overeind. ‘Nee, Zero. Jij doet niet mee! Zelfs voor een vampier ben je zwak! Nee, ik laat dit niet gebeuren, gewoon niet.’
Hij trok me ruw overeind. Vaag merkte ik dat iemand de meeste mensen de kamer uit duwde.
‘Damon, ik ben geen klein kind meer!’
Het gegrom vibreerde in z`n borst, onhoorbaar maar ik kon het maar al te goed voelen. ‘Voor mij ben je altijd een klein kind.’
‘Damon..’ March deed een step naar voren. ‘Als jij toestemming geeft vriend dan zorg ik er hoogst persoonlijk voor dat je een poosje helemaal niets meer kunt zeggen.’
Hij zuchtte en ging aan de tafel zitten.
‘Damon, je doet me pijn. Laat los.’ Geschrokken verslapte de arm rond m`n borst meteen en kon ik weer gewoon ademhalen.
Bonita pakte m`n arm en duwde me op een stoel neer. Damon bleef heel eigenwijs staan.
‘Weet je wie dit allemaal zijn?’ vroeg ze aan me en toen ik m`n hoofd schudde glimlachte ze en wees ze naar haar look a like. ‘Dat is Aphrodite Malfidus, die jongen naast haar is haar tweeling broer, Kress ze zijn de oudste kinderen van Draco Malfidus en mijn zus Hazel. Dat is Beau Grigot,’ de jongen met de karmozijnrode ogen knikte. ‘en dat is Beryl.’
‘Ik ben Zero Kiryu, ik ben in 1936 geboren. En het is waar, ik ben inderdaad zwakker dan jullie maar dat is nog geen reden om me weg te stoppen op een landgoed Damon. En dat weet je. Ichiru zal me vinden, hoelang hij ook moet zoeken en dat weet je!’
Hij gromde en duwde zich af van de muur om vervolgens zo dicht naar me toe te buigen dat z`n adem langs m`n gezicht streek.
‘Ik. Laat. Je. Niet. Door. Demonen. Vermoorden. En over Ichiru hoef je je geen zorgen te maken. Stephen spoort hem op.’
Woest sprong ik overeind en prikte hem in z`n borst. ‘HOU NOU EENS OP MET ME TE BESCHERMEN! IK BEN VER DOMME NIET VAN PORSELEIN!’ zwaar ademend keek ik naar m`n Maker op.
‘O nee?’ hij greep m`n arm en gaf er een scherpe draai aan waardoor het bot een droge krak gaf.
‘Tot zover ik weet brak ik net je arm terwijl ik er maar een pietepeuterig klein beetje kracht op zette.’ Grimassend hield ik m`n gebroken arm vast. Ik was na al die jaren wel gewend aan botten breken. Ja, het was pijnlijk maar ik kon er mee leven.
‘Dat je makkelijk m`n botten breekt wil niet zeggen dat ik niet kan vechten Damon. En dat weet je maar al te goed.’

Pov. Aphrodite Malfidus
Woest sprong de honingblonde vampier overeind en prikte Damon in z`n borst die een beetje verrast iets naar achteren ging. ‘HOU NOU EENS OP MET ME TE BESCHERMEN! IK BEN VER DOMME NIET VAN PORSELEIN!’ hij hijgde en keek met een kwade blik naar Damon op.
‘O nee?’ Hij pakte Zero`s arm en gaf er een scherpe draai aan waardoor het bot met een hoorbare krak brak.
De blonde jongen gaf een hijgerig kreetje van pijn en pakte z`n arm met een grimas vast.
‘Tot zover ik weet brak ik net je arm terwijl ik er maar een pietepeuterig klein beetje kracht op zette.’ Damon`s stem was laag maar kalm.
‘Dat je makkelijk m`n botten breekt wil niet zeggen dat ik niet kan vechten Damon. En dat weet je maar al te goed.’
Damon haalde z`n schouders op en deed een stap achteruit. ‘Er zijn hier nog veel meer mensen die ik graag buiten het gevecht zou willen houden maar over hun kan ik dit soort kracht niet uitoefenen, ik wil tenminste jou niet in gevaar hebben.’
Na die woorden draaide de Italiaan zich om en verliet hij de keuken.
Tot ieders verrassing was Beryl als eerste bij de Zero.
Heel voorzichtig raakte ze zijn gebroken arm aan waardoor hij z`n bruine ogen op haar richtte.
‘Zal ik hem voor je rechtzetten? Straks groeit hij nog scheef.’
Hij knikte en kreunde van pijn toen ze de botten snel weer goed zette. ‘Hier, dan heelt het sneller.’ Bonita zette een glas bloed naast me neer.
Hij had iets heel schattigs over zich. De hulpeloosheid en misschien ook het feit dat hij niet zo heel erg groot was. Alles aan hem schreeuwde gewoon dat hij breekbaar was.

Reacties (1)

  • Allysae

    oeeee is aphrodite in loveee

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen