Foto bij 0.80 (OMG)

Toen alle emoties weer terug kwamen, namen die de tranen ook mee. Deze biggelden weer over mijn wangen. Ik trok Perrie’s zonnebril van mijn neus en wreef over mijn wangen, proberend de tranen weg te vegen. Tevergeefs.
Snikken verlieten mijn lippen en mijn schouders schokten. Perrie kwam meteen dicht naast me zitten en sloeg beiden armen om me heen. “I’m sick of it, Perrie.” zei ik haperend terwijl ik snufte. “I am goddamn sick of it. I don’t want to get all these attention anymore. I want my normal life back. You know, the week before Harry would come back to Cheshire... That was perfect.
It was perfect. I felt perfect because Harry would come home. Now I’ve got all these problems and I don’t know what to do. I don’t know how to deal with it. It’s so hard. I’ve already figured out that I can’t handle the hate I get daily. Also the pressure of knowing I won’t be with my soulmate anymore in a few days, tears me apart. I’m sick of it, Perrie. I don’t want this anymore.”
“You should talk about it. With Harry himself. It’ll make you both feel a lot better.”
“You think?” snufte ik. “I’ll only feel more bad, I just know.” Ik hoorde Perrie even zuchten. “But you don’t know how Harry feels. Did he ever tell you that? No, right? You should talk with him and ask him how he feels. It’ll help. Really. I promise. And if not, you’re allowed to slap me in the face then.”
Ik grinnikte even zachtjes door mijn tranen heen. “Thanks, Perrie. Really.”
“No problem, babe.”

Onderweg naar huis besloot ik dat ik niet langer in deze depressieve bui wilde zitten, dus zette ik een CD van Rita Ora op en zong ik mee met mijn valse stem. Vooral met Perrie, die echt bloedmooi kon zingen. Beiden zongen we het refrein, waarbij ik de uithalen maar vooral aan Perrie overliet. Zij lette ondertussen natuurlijk wel op de weg.
Toen we bij het hotel aankwamen, zeulden we met de tassen naar binnen. De autosleutel gaven we af bij de receptie, waarna we de lift naar boven namen.
“I’ll drop my bags at my room and I’ll come to yours then, okay?” zei ik. Perrie knikte, waarna ik naar mijn hotelkamer ging en daar al mijn tassen naast het bed liet vallen. Toen ging ik terug naar die van Perrie en Zayn, waar ik Perrie aantrof op het bed met haar net gekochte spullen. “What are you going to do?” zei ik nieuwsgierig terwijl ik naast haar ging zitten. “I actually don’t know... Shall I just drop it all on the floor?” zei Perrie met een grijns terwijl ze me vragend aankeek. Ik lachte en knikte toen. “If you want it... Go for it!”
Met die woorden van mij gooide Perrie al haar spullen op de grond naast haar bed. Net op dat moment maakte haar telefoon een ‘ping’-geluid. “Who is it?” vroeg ik nieuwsgierig toen ik Perrie haar telefoon zag pakken. “Zayn.” antwoordde ze terwijl ze zich op het scherm richtte. Tijdens het lezen van het bericht, zag ik Perrie fronsen. Toen werden haar ogen groot en weken ze af naar mij. “Shit.” mompelde ze. Ik fronste. “What?”
“Fans have been making pictures of us in the Starbucks. Your crying face is all over the internet. Zayn texted me because they just saw it and Harry’s freaking out because he knows it’s his fault. He wants go to back to you, but Paul won’t let him go because they still have some interviews and photo shoots to do.”
Ik had verwacht dat ik in paniek zou raken omdat mensen nu van alles gingen denken, maar gek genoeg voelde ik niks. Wat maakte het ook uit, dacht ik, over een paar dagen ben ik voor de media niet belangrijk meer. Wat er dan gebeurt is Harry’s probleem.
Ik zuchtte en knikte toen. “Okay... I think I’m going to check my messages.” zei ik, doelend op Harry die me waarschijnlijk al had geprobeerd te bellen en te sms’en.
En inderdaad, toen ik even later terug bij Perrie op het bed zat en mijn telefoon ontgrendelde, had ik twee gemiste oproepen en drie sms’jes. Één gemiste oproep van Harry, en één gemiste oproep van mijn moeder. Ik zuchtte. Mijn moeder had natuurlijk geen idee wat er allemaal in haar dochters leven gebeurde.
Bij de drie sms’jes waren er twee van Harry en één van Gemma. Ik besloot om op geen enkel te reageren. Gewoonweg omdat ik daar geen zin in had.
“Why won’t you answer the messages?” hoorde ik Perrie naast me zeggen, die mee had zitten kijken. Ik haalde mijn schouders op. “I don’t want to.”
“You have to call Harry, honey. Really. You can’t let him feeling like shit now. He needs to talk to you. Or you’re going to thém.” reageerde Perrie, terwijl ze me met haar blauwe ogen doordringend aankeek. Ik keek omlaag naar mijn handen. “I can’t.”
“Why not?”
“I don’t know... I’m afraid, I guess.”
“You know... We can go to them. I’ll be with you all the time, okay? You don’t have to walk your path alone, you know?” Ik glimlachte. “Wise words, Edwards.” Perrie grinnikte. “I know. But... Are we going? I have their schedule, so I know where they are.” Ik keek op van mijn handen, naar Perrie. Toen knikte ik. “All right. Let’s go.”
Ik had nog even snel mijn nieuwe trui, waar OXFORD University op stond, aangetrokken. Mijn Dr Martens trok ik ook aan, onder mijn lichtblauwe skinny jeans. Nu waren we op weg naar het gebouw waar de jongens nu een interview en foto shoot hadden.
“I’m nervous.” mompelde ik terwijl ik een vervelend gevoel in mijn onderbuik voelde borrelen. Perrie legde geruststellend haar hand op de mijne. “Relax, honey. It’ll be fine. Harry won’t hurt you, or something.” Ik glimlachte zwak.

Toen we bij het gebouw aankwamen, parkeerde Perrie de auto behendig tussen een KIA en een Opel. Toen liepen we samen naar binnen, waar we gelijk op de receptie af stapten. De receptioniste leek ons gelijk te herkennen. “Oh god, hello girls! You’re coming for One Direction, aren’t you?”
Perrie en ik keken elkaar even aan, waarna ik knikte. “Yes, we are.”
“Okay, follow me this way!” reageerde de vrouw vrolijk en heupwiegend ging ze voor ons uit een gang in. Toen we een sullige jongen tegen kwamen, die hier waarschijnlijk zijn stage liep, zei de vrouw: “Edward! Do something useful! Take in my place just for a few minutes, please? I’ll be right back.”
Waarop Edward snel knikte en zich op een sullige manier naar de receptiebalie begaf om daar de plek van de vrouw voor een paar minuten over te nemen.

Uiteindelijk deed de vrouw een deur voor ons open. “Just walk this way, and at the end you have to take the last door on your left. The boys are there, having their interview.” zei ze. Ik glimlachte. “Thank you, miss.” mompelde ik en Perrie liepen door de gang naar het eind. Daar waren er twee deuren, aan de linkerkant en aan de rechterkant. Ik wilde de deurklink van de linkerdeur pakken, maar trok mijn hand terug. “I’m afraid. Perrie, you go first please?” zei ik zacht. Ik keek Perrie smekend aan. Perrie keek me even aan en knikte toen. “Of course.” Met deze woorden deed Perrie de deur open. Voordat ik Perrie naar binnen volgde, haalde ik even diep adem, hopend dat ik dan rustiger zou worden. Tevergeefs.


Vandaag is dé dag! Ahhh!
Ik heb zelf helaas geen kaartjes dus ik zal thuis zielig zitten huilen:(
M
MA
MAA
MAAR
MAA
MA
M

IK HEB VANDAAG NIALL EN HARRY ONTMOET BIJ HET HOTEL IN DEN HAAG EN IK BEN ZO BLIJ HAHAHA AWH! ZIE IK ZE WEER LOL! EN IK HEB FOTO'S MET ZE HAHA MET DIE VAN HARRY IS BEST LELIJK (mijn hoofd dan), MAAR OH MIJN GOD?!
Foto's doe ik bij het volgende hoofdstuk als mensen dat eventueel willen zien hahah

Iedereen die gaat veel plezier vanavond!! XXXX

Reacties (8)

  • Nashton

    Snel verderrr ! x

    6 jaar geleden
  • ziamunicorns

    OMG ZO JALOERS IK HEB HEEL DIE KUT FUCKING DAG DEPRI GEDAAN RN GEJANKT SHSHSHGAJSHAHSK


    sorrybwou k ff kwijt:)

    Bennwel blij voor je!

    6 jaar geleden
  • xXLovaticxX

    ik kon ook niet naar het concert...maar wel leuk dat je ze dan alsnog in Den Haag hebt ontmoet..x

    6 jaar geleden
  • AlphaWolve

    Ik wil het zien! En jammer kon ik niet komen... :'( Snel verder(:

    6 jaar geleden
  • batbucks

    Ik wil ziennnnnnnnnn!!!!
    Snel verder.x

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen