Foto bij Equipa de Portugal • Quarenta e oito

Maya Milena dos Santos Aveiro
      Met paniek in mijn ogen geschreven, kijk ik Cristiano aan. Mijn ogen smeken hem om het hele gebeuren te ontkennen. Daar lijkt hij echter anders over na te denken: tranen stapelen zich in zijn ooghoeken op en zijn stoere houding is gesmolten als sneeuw voor de zon. Hoofdschuddend kijkt hij me aan. Hij mimet me een troebele "Sorry" toe, waarna hij de ruimte verlaat.
      Het is echt. Gabriela is hier, in Brazilië, in dezelfde kamer. Een felle steek in mijn hart doet me ineenkrimpen. Mijn zicht wordt wazig en mijn ademhaling gaat gejaagd te keer. Paniek stroomt door mijn lichaam. Wanhopig werp ik een blik op Fábio, die me vrijwel meteen vast neemt bij mijn schouders. "Maya, luister even naar me. Maya, Maya?!" Mijn ogen vliegen van links naar rechts, net als mijn gedachten. Alles wat Fábio zegt, raast als een hevige wind weg. Pas als ik een harde klets op mijn wang voel, lijken mijn hersenen de warboel in mijn hoofd af te remmen. "Wa.. waar was dat voor?"

      Fábio laat zijn vingers door mijn lange, blonde haren gaan en geeft me af en toe een kus op mijn kruin. Met mijn armen om hem heen geklemd en gesloten ogen leun ik tegen hem aan. Een lange zucht rolt over mijn lippen. "Bedankt", fluister ik mijn Portugese ster toe. Hij haalt zacht zijn schouders op en kijkt me glimlachend aan. Ik plant mijn lippen op zijn arm en nestel mijn hoofd in zijn nekholte. In stilte bedank ik God voor Fábio. Ik zou echt niet weten wat te doen zonder hem, hij is als een rots in de branding. Mijn rots in de branding. "Maya, queridinha", de rust in mijn lichaam wordt verstoord door de harde stem van Fábio en verward richt ik mijn blik op hem. Hij gebaart naar een gestalte naast me en verduidelijkt zijn onderbreking: "daar staat iemand die je wil zien."
      Een paar donkerbruine ogen kijkt me afwachtend aan en de eigenares ervan staat al even zenuwachtig met haar handen te friemelen. "Hey, Maya.. dat is lang geleden..", haar stem klinkt kleiner en fijner naar het einde van de zin toe. Haar ogen weten niet welke kant eerst uit te kijken en met een trillende hand haalt ze haar zwart haar van voor haar ogen. Een gespannen zucht verlaat haar mond. Haar donkere ogen bevatten een trieste fonkel en vertwijfeld vraagt ze of we ergens kunnen praten. Ik richt mijn blik op Fábio die het hele gebeuren bemoedigt en knik zacht. "Oké."
      Terwijl ik Gabriela volg naar één of andere vergaderruimte, laat ik mijn ogen over haar heen glijden. In haar wezen is ze geen spat veranderd, maar van de goedkope, tweedehandse kleding die ze vroeger droeg, is nu niets meer te zien. Nee, nu loopt ze rond op pumps van Giuseppe Zanotti en met een clutch van Givenchy in haar hand. Hoofdschuddend vraag ik mezelf af hoe ik een diepgaand gesprek kan vermijden. Als er iets is waar ik nu echt geen zin in heb, is het wel een diepgaand gesprek. Alsof ik haar na al die jaren zomaar kan vergeven, no way. Bij het horen van een opengaande deur kijk ik op en zie ik dat Gabriela zich al aan het zetelen is. Zuchtend plof ik neer in één van de comfortabele zetels. "Dus, zeg op." De strakke gezichtsuitdrukking die ze in de gang opgezet heeft, breekt door de harde ondertoon van mijn stem, maar veel doet het niet met me. Zij is degene die ons verliet, zij is degene die mag lijden. "Maya.. moet het echt zo verlopen?" Onverschillig haal ik mijn schouders op. Een zucht verlaat haar mond. "Oké," haar ogen dwalen af naar de rest van mijn lichaam, "je ziet er goed uit." Een schampere lach rolt over mijn lippen. "Na al die jaren is dat het enige wat je kunt zeggen? Je ziet er goed uit?! Fuck you, Gabriela, fuck you! Heb je enig idee wat je ons aangedaan hebt, in welke situatie je ons geplaatst hebt? Ik verloor mijn grote zus aan een walgelijke ukkepuk, weet je wel hoe hard dat aankwam? Heb je enig idee hoe hard dat aankwam?!" De beheersing die ik eerder bezat, is helemaal weggevloeid en woedend kijk ik Gabriela aan. "Heb je enige idee hoe hard dat aankwam, vroeg ik je!" schreeuw ik, als ik na enkele minuten nog steeds geen klank hoor. "Ik verloor mijn grote zus, Gabriela, ik verloor mijn zus." Mijn stem breekt en een luide snik verlaat mijn mond. De gevoelens, de haat en de pijn die ik al die jaren gevoeld heb, komen samen en tranen lopen over mijn wangen. Mijn hart voelt aan als een slagveld waar tientallen soldaten hun mes in steken. Constant deed ik alsof het me niets deed, altijd wist ik me sterk te houden - tot nu.

      "Ik kan het allemaal uitleggen, Maya. Je was en bent nog zo jong, ooit zul je begrijpen hoe het is om een hartverscheurende keuze te maken, echt." "Ongelooflijk," ik veeg de tranen uit mijn ogen en staalhard kijk ik de vrouw voor me aan, "zoiets als dit valt niet uit te leggen of te begrijpen, familie komt voor alles. Altijd." Een hoog lachje verlaat haar mond. Net op het moment dat Gabriela haar mond weer opentrekt, hef ik mijn hand. "Ik wil het niet horen." Ik heb geen uitleg nodig, het enige wat ik wil, zijn excuses. En zelfs daar voelt ze zich te goed voor.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

What d'you think? x

Excuses voor het lange wachten! Ik beloof jullie dat er morgen of maandag nog een deeltje komt (:

Reacties (4)

  • nightqueen

    Weer enorm goed geschreven! ^^

    8 jaar geleden
  • FCBayern

    Prachtig!

    8 jaar geleden
  • periphery

    Nou, mevrouw de fashionqueen mag toch even lekker haar excuses aanbieden of ik kom mij eens even moeien! Arme Maya ;( Prachtig geschreven lieve schat <3 love you!

    8 jaar geleden
  • Yestherday

    Super Mooi!
    Het geeft niks, ik vind dit echt een leuk verhaal :3
    x.

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen