Een paar dagen later staan Ian en ik samen op het vliegveld. Mama had ons net afgezet, ze had het er moeilijk mee dat we naar onze vader gingen. Maar ze respecteerde het, ze had tranen in haar ogen en was na een moeilijk afscheid weer terug naar huis gegaan. Ongemakkelijk liepen Ian en ik naar de plaats waar we onze koffers moesten afgeven en daarna door naar de douane.
‘Zullen we nog even naar de Starbucks gaan?’ Vragend kijk ik Ian aan die lachend een arm om mijn schouders heen slaat en me alvast mee trekt. ‘Dat vat ik dus op als een ja.’ Grinnik ik waardoor ook Ian moet lachen.
Zodra we onze drankjes hebben nemen we plaats op een stoel, we hadden toch nog ruim de tijd voordat ons vliegtuig vertrok. Naar buiten kijkend gingen mijn gedachten uit naar Louis. Voor een tijdje had ik hem al niet meer gesproken, hij was al weer een tijdje aan het toeren in Amerika, waardoor hij amper tijd had om te praten. Jammer genoeg, meestal was onze vriendschap elkaar spreken dan niks meer van zich laten horen en dan weer spreken. Zo ging het maar door. Ergens wel jammer maar wat kon ik eraan doen, hij had zijn eigen leven en ik het mijne, ik was toch niet zo speciaal voor hem.
‘Zullen we ergens gaan lopen? Ik krijg de kriebels van de meisjes die naar ons staren.’ Fluisterde Ian en fronsend draaide ik me om naar hem. Hij gebaarde naar buiten waar een paar meisjes stil stonden en naar ons keken. Waarschijnlijk herkende ze me van foto’s waar Louis en ik samen op stonden. Eigenlijk best wel eng dat ze mij herkende. Langzaam knikte ik naar Ian en pakte we onze spullen waarna Ian weer zijn arm beschermend om mijn schouders heen sloeg. Hopelijk zagen die meisjes er niks anders in dan broeder zuster liefde in plaats van dat hij mijn vriendje was of iets. Om die gedachte moest ik lachen waardoor Ian me raar aankeek.
‘Zeg Ian?’ Vraag ik en Ian kijkt me vragend aan als we op een hard stoeltje gaan zitten bij de goede gate. ‘Hoe zit het met jouw liefdesleven? Ik heb al een tijdje geen vriendinnen meer van je gezien?’ Vraag ik zacht en leg mijn hand op zijn been.
Gepijnigd wend Ian zijn gezicht van me af. ‘Wat is er?’ Vraag ik ongerust en hij kijkt naar zijn handen die op zijn schoot liggen. ‘Het is net uit met Vanessa, sinds een paar dagen.’ Mompelt hij dan en troostend sla ik mijn armen om hem heen. Arme Ian, hij was de liefste jongen die ik kende hij was zo goed voor zijn vriendinnen. Alleen hij koos altijd de verkeerde sletten uit. ‘Het komt wel goed, ze was je toch niet waard.’ Zeg ik zacht en troostend. Zacht knikt hij waarna hij opstaat en zijn hand naar me uitsteekt en vragend kijk ik hem aan. ‘We mogen instappen.’ Zegt hij en ik sta ook op.
Ian loopt voor me uit naar de mensen in blauwe pakjes die ons het vliegtuig in laten. Zijn schouders hangen en zijn hoofd is een beetje gebogen. Hij was er echt slecht aan toe, maar ik had het eigenlijk wel verwacht. Vanessa was nooit echt aardig geweest, maar hij vond haar aardig en dat telde. Arme Ian toch, ach hij zou vast snel wel weer een ander meisje vinden.
Mijn gedachten schoten naar Louis en een kriebelend gevoel kreeg ik in mijn buik als ik aan hem dacht, hopelijk zou Louis ook ooit zo aan mij denken.


Sorry dat ik nu opeens zo weinig schrijf maar ik heb het heel druk met mijn toets week waar ik best veel voor moet leren, sorry!

Reacties (3)

  • LostToTheSmut

    Ahw komt er weer een nieuw hoofdstuk? Tis echt super leuk!:)

    5 jaar geleden
  • Semantiek

    verderrrr pleasee x

    6 jaar geleden
  • XdolceX

    oeeeeeh snel verder !!!
    x

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen