Foto bij Choice 157

Midden in het gesprek met de Amerikaanse en Japanse collega, gaat plots mijn mobiel af. Eerst heb ik het niet door, maar dan merk ik dat het mijne is als ze me allemaal aankijken. Ik kijk gauw op het schermpje. Aaron. Ik druk hem weg. Niet belangrijk nu. Het kan wel even wachten. De japanner die me verstoord aankeek gaat verder met zijn verhaal. Ik kan het niet goed volgen aangezien ik hoofd- en buikpijn heb. Gelukkig is het al bijna afgelopen.
"Ja, bedankt", zeg ik zo vriendelijk mogelijk als ik hun handen schud wanneer we klaar zijn. Ralph loopt nog met ze mee naar buiten toe. Ik maak de deur achter ze dicht wanneer ze buiten zijn en val zelf tegen de muur aan. Dit is echt het vreselijkste moment in mijn carrière. Komen er twee belangrijke zakenlui uit Amerika en Japan, en wat doe ik? Ik verpest het helemaal. "Godverdomme", vloek ik. "Dit heb ik echt vreselijk verpest." Olivia kijkt medelevend naar me en zegt niks. Ik zet me weer op de stoel neer en leg m'n hoofd op tafel neer. Dat heb ik echt heel erg verkloot! Ik zie wat sterretjes voor mijn ogen en sluit ze meteen. Die duizeligheid. Net had ik daar ook nog zo'n last van. Was die japanner mij wat aan het vertellen in gebrekkig Engels, begint alles voor me te draaien, zie ik sterretjes en val ik bijna flauw. Gaat hij me vervolgens iets vragen terwijl ik geen weet heb van waar het überhaupt over gaat. Logisch dat ik het dan helemaal verkloot heb.
"Het valt wel mee hoor", probeert Olivia me gerust te stellen.
"Nou, die deal gaat zeker niet door", zucht ik. "Ze zouden erover nadenken zeiden ze. En je weet dat dat betekent. Een telefonische afwijzing na een week omdat ze je liever niet afwijzen als ze voor hun neus staat." Olivia reageert niet en weet dat het zo is. Tegen bijvoorbeeld een sollicitant ga je toch ook niet zeggen als ze voor je neus staan dat je ze afwijst. Daar bel je ze altijd voor, en dan een zo kort mogelijk gesprek. Mennn. Door die hormonen was ik ook nog duizend keer zo zenuwachtig. Die rotpil! Als ik helemaal geen seks met Louis had gehad, was het niet eens nodig geweest.
"Zo, die waren tevreden", glimlacht Ralph als hij binnen komt wandelen.
"Dat is cynisch neem ik aan", zucht ik diep en ik woel door mijn haar.
"Nee. Ze waren er volgens mij serieus over na aan het denken. Vraag ze gewoon volgende week om ze nog eens te spreken. Dan ga je desnoods naar Amerika of Japan toe en dan regel je het daar. Het is een belangrijke deal", vervolgt Ralph. Hoe konden ze nou tevreden zijn? "Dit moeten we binnenslepen."
"Ik weet het", steun ik. Nog meer verantwoordelijkheid! Het is even stil en ik laat m'n hoofd weer op tafel liggen.
"Ga naar huis, Juliet." Ralph kijkt me doordringend aan. Ik weet ook wel dat ik eigenlijk naar huis moet gaan, maar... maar wat? Ik ben manager hier. Niemand die mij zegt dat ik het niet mag doen. En daarbij heeft het geen zin om hier te blijven als ik hartstikke misselijk ben, buikpijn heb, vermoeid ben en steeds duizelig word.
"Ja, neem jij het van mij over", zeg ik tegen Ralph. Hij knikt. Ik kijk hem dankbaar aan en pak mijn jas al.

Maar wat moet ik nu weer doen? De liftdeuren gaan open en ik stap beneden in de hal uit. Thuis de hele tijd maar wat op de bank zitten? Daar word ik ook hartstikke chagrijnig van! Ik loop naar buiten en plots zie ik een bekende lopen. Een bekende die ik liever niet tegen zou willen komen. Louis! Hij loopt een beetje rond en is met zichzelf bezig. Hij gebaart wat en mompelt in zichzelf. Hij heeft ook nog een bos bloemen vast! Waarom? Wat doet hij hier? Stil staand bij de deur kijk ik het toe hoe hij zo'n vijftig meter verderop staat en in zichzelf praat. Ineens maakt hij een plotselinge en gefrustreerde beweging. Hij duwt de bos bloemen in de handen bij de eerste willekeurige persoon en stampt dan weg. Volgens mij heeft hij mij niet eens gezien. Wat moet ik nu? Achter hem aan? Het is duidelijk dat hij voor mij komt. Of zou hij nog andere mensen kennen hier? Was ik soms niet duidelijk genoeg gisteren? Zonder na te denken waag ik het er op en neem ik een sprintje op mijn hakken. Godver! Alles draait weer voor me en ik grijp me aan zijn schouder vast.
"Louis!" Hij draait zich om en kijkt me met een geschrokken gezichtsuitdrukking aan.
"Juliet, wat doe je hier?"
"Wat doe jij hier?", vraag ik hem terug. Hij haalt zijn schouders op. "Ik zei gisteren dat...", begin ik.
"Je bent boos, he?"
"Nou eh..", begin ik weer.
"Ja dus."
"Nee, niet echt, maar..."
"Maar je bent wel boos." Ik ben stil. Ik ben niet echt boos op hem. Meer op mezelf.
"Ja, maar niet op jou. Op mezelf. Ik had moeten nadenken vantevoren en het niet laten gebeuren. Nu heb ik ons allemaal weer met problemen opgezadeld."
"Problemen?"
"Ja, ik moet tegen Aaron liegen en ben van hem vreemdgegaan. Die klote bijwerkingen van de morning after pil hebben zojuist een belangrijke afspraak verpest. M'n leven staat nogal op z'n kop omdat ik me heb laten gaan."
"Ja", mompelt Louis. "Je had ook gelijk gisteren. Het is beter als we elkaar niet meer zien." Hij draait zich al om en loopt weg. Plotseling. Vanuit het niets. Ik wil hem achterna en ook de straat oversteken, maar nou net komt er een auto langs scheuren en ben ik blij dat ik niet een stap naar voren heb gezet. Louis is al bijna weg en het heeft niet veel zin meer.

's Avonds zit ik weer met Aaron te eten aan de bami. Ik heb snel maar wat gemaakt omdat ik helemaal geen zin had op te koken. De hele dag heb ik me alleen maar zitten ergeren om dat slechte gesprek en mezelf opgefokt. Ik weet dat het geen zin heeft, maar ik ben gewoon echt in een slechte bui.
"Waarom nam je vanochtend niet op?", vraagt hij.
"Ik zat midden in die meeting. Was het belangrijk?"
"Ja, het gaat over dat ik over twee weken op zakenreis moet", antwoordt hij normaal. Hij eet verder en doet alsof het niks speciaals is.
"Hoe lang?", vraag ik meteen.
"Waarschijnlijk een week."
"EEN WEEK?!"
"Ja."
"Waarom? Het gaat toch hartstikke prima hier? Waarom moet je een week weg? We hebben hier hartstikke veel te doen!", reageer ik heftig.
"Het is een zakenreis, Juul. Wat denk je? Dat die Amerikaan en die Japanner waarmee jij dat gesprek had, dat geen zakenreis noemen? Contacten in het buitenland, wat betekent dat wij ook wel eens naar hen toe moeten."
"Maar waarom een hele week?"
"Omdat ik maandag, donderdag en vrijdag die mensen daar moet spreken", antwoordt hij simpel terwijl hij verder eet. Lekker makkelijk denkt hij weer. Ik erger me er dood aan.
"En hier?"
"Wat?"
"De bruiloft, weet je nog? We gaan trouwen, voor het geval je dat vergeten was", reageer ik bot.
"Tuurlijk! Ik ben niet gek! Maar ik kan er toch ook niks aan doen?", gaat hij de verdediging in.
"Ja, weetje. Ga maar weg! Laat mij alles maar alleen regelen! Jij hoeft alleen maar ja te zeggen op de dag en dat was het dan!", roep ik boos terwijl ik opspring van tafel.
"Ik ga één week weg! ÉÉN! Wat is het probleem?"
"Waarom moet je weg, nout net drie weken voor onze bruiloft?", roep ik harder dan hem.
"Het is toch maar een week", zegt hij frustrerend van het uitleggen.
"JIJ SNAPT NIET HOEVEEL ER NOG GEDAAN MOET WORDEN", blijf ik boos roepen. Waarom doet hij zo onnozel. Wie gaat er niu drie weken voor zijn bruiloft weg als er nog zoveel te doen is? Ach, ja, de vrouw regelt het wel... Dat denkt hij zeker!
"Jawel! Maar jij moet eens rustig doen!"
"NEE! Ik zet onze bruiloft en jou op de eerste plaats, maar bij jou gaat het alleen maar om je werk! Werk werk werk!"
"DAT IS TOCH NIET WAAR! Ik ben bijna overal bij geweest."
"De hapjes niet. Bloemen uitzoeken niet. Br-", begin ik al op te sommen terwijl we boos tegenover elkaar staan.
"Bloemen? Dat kom ik terug met wat stomme paardebloemen. Denk je dat ik bloemen kan uitzoeken", onderbreekt hij.
"Bij het uitzoeken van de bruidstaart was je er ook niet! Dat moeten we samen doen, maar jou werk ging daar weer boven. Nu zit ik een week alleen omdat jou werk weer voor gaat!" Ik gooi zijn spullen van de tafel uit frustratie en kijk er niet eens meer naar.
"GODVER! Juliet! Wat ben je opgefokt zeg! Gooi niet met die spullen!"
"HEB EENS AANDACHT VOOR MIJ! VOOR ONS! EN ANDERS TROUW JE MAAR NIET MET ME!" Boos ren ik naar de slaapkamer en gooi de deur achter me dicht. Alles draait voor mijn ogen! Ik laat me op bed vallen en begraaf mijn gezicht in het kussen.

Na ongeveer een uur sluip ik de kamer uit naar de keuken toe. Ik pak een bakje yoghurt uit de koelkast en een lepel uit de lade. Aaron zit op de bank in de woonkamer en staart voor zich uit. Pas wanneer ik een dvd uit de woonkamer pak, merkt hij me op.
"Juliet", begint hij, maar ik negeer hem volkomen. Met yoghurt, een lepel en een dvd slof ik weer terug naar de slaapkamer. "Juul!" Ik maak de deur dicht en zet de dvd in de slaapkamer op. Met het bakje yoghurt nestel ik me helemaal in het bed neer en kijk ik naar de film. Ik merk ook pas dat Aaron er is, als hij zich naast mij schuift, onder de deken. Ik schuif een stukje van hem weg, maar hij komt weer naar me toe.
"Het spijt me, Juul, ik kan het zelf ook niet veranderen", verontschuldigt hij zich. Ik blijf voor me uit kijken naar de tv en reageer helemaal niet op hem. "Maar jij staat altijd op mijn nummer één! Zeker weten! En mijn werk staat nog niet eens op nummer twee, maar ik kan dit niet weigeren. Het is mijn opdracht en ik moet samen met mijn collega daar naar toe in Amerika. Als het niet hoefde was ik ook niet gegaan, maar ik moet wel. En over die bruiloft moet je je niet zo druk maken. Je maakt je er veel te druk om. Daarom ben je ook zo gestrest, zo duizelig, zo moe-"
"En zo snel boos."
"Ja", antwoordt hij eerlijk. Ik mompel wat en leg mijn hoofd tegen zijn borst. Het is even stil en ik zucht alleen maar. "Ik hoop alleen dat je het niet meende toen je zei dat je niet meer wilt trouwen."
"Nee, tuurlijk niet. Ik wil alleen niet een week alleen hier komen te zitten, helemaal alleen."
"Edward en Eloise zijn er ook nog." Ik mompel iets wat op een ja moet lijken. Dat is toch weer anders. Hij zit aan de andere kant van de wereld. "Wat kijk je eigenlijk?"
"The perks of being a wallflower", antwoord ik.
"O, jee, dan moet je dadelijk weer huilen." Glimlachend kijk ik hem aan.
"Ja, een hele rivier!" Aaron slaat zijn armen om me heen en we kijken samen verder naar de film. Dat was me toch wel een rotdag vandaag!

Zo, volgens mij is dit een record! Langste hoofdstuk dat ik ooit geschreven heb! Bij welke story dan ook! Jullie snappen dan ook dat er vast geen tweede zal komen vandaag. En ik zal waarschijnlijk een trauma aan de kapper overhouden vandaag. Dat heb ik trouwens al. Je kent het probleem wel. Je vraagt of de puntjes bijgeknipt mogen worden en vervolgens knippen ze de helft van je haar af. Nou, na 3 jaar moet ik dus weer naar de kapper van mijn moeder (vandaag dus) en ik wil wcht niet! Mijn haar is best heel lang, tot mijn kont, maar ik heb bijna geen dode punten omdat ik het goed verzorg, maar nu moet ik toch naar de kapper van mijn moeder. En ik weet zeker dat als ik vraag of er maar een beetje vanaf mag, toch weer te veel vanaf wordt gedaan. Muuuuh, ik wil nieeeet! Ik wil langer haar, niet korter! Naja, dit is mijn dramatisch levensverhaal, morgen bij het nieuwe hoofdstuk krijgen jullie de afloop te horen.

Reacties (27)

  • lashtonisbae

    Ik lees het nu pas maar ik hoop dat die gozer vol met eeen ander gaat en dan gaat juliet lekker met louis:)fck u aaron

    4 jaar geleden
  • Summerday

    Hahahaha hij is 1 week weg. Oehh dat wordt wat;)kom op Lou grijp je kans en maak het weer goed met Juul <33

    5 jaar geleden
  • agirlx

    ik hoopte dat het ruzie zou blijven!
    dan kan ze naar Lou:$

    6 jaar geleden
  • FayGreen

    Jammer dat het weer goed kwam tussen aaron en julliet

    6 jaar geleden
  • Pinkpancake

    O ja, die film is echt super leuk ;-)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen