Ik werd wakker en lag nog steeds in de armen van Louis. 'Ben je wakker?' vroeg Niall.
'Ja, heb jij heel de nacht in die zetel geslapen?' vroeg ik stil. 'Ja.' zei hij en wreef in zijn ogen. 'Waarom?' vroeg ik. 'Je hebt vanacht in je slaap denk ik liggen wenen en ik was ongerust.' zei hij. 'Sorry.' zei ik.
'Das niets, de dokter is al geweest bij mij, straks komt hij bij jou.' zei Niall. Ik stapte stil uit bed en gaf Niall een stevige knuffel. 'Bedankt.' zei ik. 'Je moet me niet bedanken.' zei hij. Ik wreef over mijn lege buik.
'Het was nog maar zo klein, maar toch mis ik het zo hard.' zei ik met tranen in mijn ogen. 'Is het raar dat ik direct opnieuw wil beginnen?' vroeg ik. 'Is dat wel een goed idee?' vroeg Louis met een hese stem.
'Ik mis ons kindje gewoon zo.' zei ik wenend en ging op het voeteinde van mijn bed zitten. Ik voelde 2 handen op mijn schouders en hij legde zijn hoofd in mijn nek. 'Als jij dat wil, wil ik dat ook.' zei hij en drukte een kusje in mijn nek.
'Heyhey.' zei Harry blij toen hij de kamer binnen kwam.
'Wow, jullie zien er triestig uit.' zei Liam. 'Jess heeft...euh... een miskraam gehad.' zei Niall. Een traan rolde over mijn wang toen Niall het vertelde. 'Nee.' zei Zayn verbaasd. Ik knikte van ja.
'Meisje toch.' zei Liam en gaf me een stevige knuffel waardoor ik in tranen uitbarste. Ik liet Liam los door iemand die op de deur klopte. 'Sorry, kan ik eventjes Jessica spreken?' vroeg de dokter.
'Ja.' zei Louis en gaf me snel nog een kusje en ging met de jongens mee naar buiten. Hij controleerde mijn wonde en nam mijn bloeddruk enzo... 'Gaat het?' vroeg hij. 'Ik mis mijn kindje gewoon zo.' zei ik.
'Het spijt me, ik kon er niets meer aandoen.' zei hij. 'Kan ik direct opnieuw beginnen?' vroeg ik. 'Tuurlijk, er is geen enkel probleem.' zei hij. 'Ok.' zei ik. De dokter ging terug naar buiten en kwam eventjes later terug naar binnen samen met Niall.
'Waarvoor ik eigenlijk kom is dat de man die jullie heeft aangereden aan de betere hand is en graag jullie wil spreken, maar daarvoor moeten jullie dat ook beiden zien zitten.' zei hij. Ik keek naar Niall en hij knikte. 'Wil jij het?' vroeg hij.
'Misschien ja.' zei ik. 'Ik zal hem halen en vanaf het jullie teveel wordt is het gedaan.' zei hij. 'Ok.' zei ik. Ik ging bij Niall op bed zitten en nam zijn hand vast. Er kwam een man in een rolstoel de kamer in die voor ons bed bleef stil staan.
'Het spijt me, het spijt me.' was het enige wat de man zei. 'Waarom?' vroeg Niall.
'Ik weet niet wat me bezielde, mijn vrouw heeft me buitengesmeten, ik mag mijn kinderen niet meer zien, ik ben mijn werk kwijt. Maar ik ben blij dat het niet ernstig is met jullie.' zei hij. 'Niet ernstig, ik ben mijn kind kwijt!' riep ik luid.
Niall wreef over mijn rug om mij te kalmeren. 'Kind?' vroeg de man verbaasd. 'Ze was 5 weken zwanger.' zei de dokter.
De man keek me geschrokken aan.

Reacties (2)

  • xMissMarije

    Snel verder

    6 jaar geleden
  • Cliffayne

    Ohneee da is wel erg hij weet hoe ze zich voelt!:o

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen