Foto bij Choice 174

Zo snel mogelijk duw ik me door iedereen heen en ren ik op Aaron af. Hij ziet me aankomen en tilt me op als ik om zijn nek vlieg. 
"Je leeft nog!", gil ik bij zijn oor als ik hem alsnog bijna dood knuffel.
"Tuurlijk!" Hij kust me en draait een rondje met me. Ben ik ooit zo blij geweest?
"Ik hoorde dat schot en toen was de verbinding weg en dacht ik dat je dood was, en toen zag ik je hier ook nergens en-". Plots stop ik met ratelen als ik de schrammen en het bloed op zijn gezicht zie. "Je bent gewond!"
"Het valt wel mee. Alleen in mijn gezicht, aan mijn arm en op mijn borstkas", zegt hij. Ik ga weer op de grond staan en bekijk hem helemaal. Er zit inderdaad wat bloed op zijn overhemd.
"Je moet wel naar het ziekenhuis", zeg ik bezorgd. Hij knikt. 
"Was je alleen?"
"Nee", antwoord ik. "Ik was met.. eh.." Ik draai me om maar zie Louis niet meer op de plek staan waar hij net stond. Waar is hij? Ik wuif het snel weg en kijk weer naar Aaron. "Ik ben zo blij je te zien! Ik dacht dat je dood was", zeg ik snel als ik hem weer omhels.
"Ik jou ook. Ik was bang dat ik je nooit meer zou zien!" We kussen en knuffelen elkaar weer, maar worden onderbroken als de media vragen op Aaron afvuurt. Ze dringen zich helemaal aan hem op en ik zet een stapje naar achter omdat ik niet tegen die drukte kan en er eigenlijk een beetje uit geduwd word. Ik draai me om en kijk weer naar waar Louis daarstraks stond. Hij staat ook nergens in de buurt. Hij is toch niet ineens weg gegaan? Ik ga op mijn tenen staan om over de mensen heen te kijken, maar Louis is echt nergens te bekennen. Hij is gewoon weg gegaan, zonder dat ik hem überhaupt heb kunnen bedanken dat hij er voor me was. Hij is de hele nacht bij me geweest terwijl hij ook gewoon in zijn warme bed had kunnen slapen. Waarom gaat hij dan zo snel weg?
"Kom je mee?" Aaron legt zijn 'goede' hand op mijn rug en we lopen naar buiten. De andere hand bekijk ik.
"Doet het geen pijn?", vraag ik.
"Een beetje." Dan doet het dus wel pijn. Hij zegt nooit dat hij pijn heeft, dus nu hij een beetje zegt...
"Dan gaan we eerst naar het ziekenhuis." Ik kijk naar de overkant van de weg waar de parkeerplaats ligt, maar op de plek waar Louis stond, is het leeg. Dan is hij dus al weg wat me best teleurstelt eigenlijk. Aaron houdt een taxi aan en beide stappen we in.
"Naar het ziekenhuis."

Na een half uur komen we weer thuis met de taxi. Aaron's arm zit in het verband omdat er erg veel wonden op zitten, maar voor de rest viel het gelukkig wel allemaal mee en waren we ook snel klaar in het ziekenhuis. Het viel me wel op dat hij heel erg rustig was en voor zich uit staarde. Ik maak de deur open en stap naar binnen. Aaron komt achter me aan met zijn weekendtas met spullen. Ik heb geen jas die ik dus ook niet uit hoef te doen, en loop meteen door naar de woonkamer. Het ligt er nog hetzelfde bij als toen ik ben weggegaan, maar dan zie ik ineens iets liggen. O, nee! Louis vest ligt hier op de bank. Ik pak het op en kijk er naar. Wat moet ik er mee?
"Hoe laat is het?", vraagt Aaron vanuit de gang. Shit! Ik stop het achter een kussen maar dat is erg goed zichtbaar en dat kussen is zo verschoven. Snel pak ik het er weer onderuit en kijk de hele kamer rond. Waar verstop ik dit nou weer? Stressend kijk ik rond, en wanneer de deur open gaat, schuif ik het nog snel onder de bank. Subtiel kijk ik er naar, maar het is niet te zien.

Reacties (20)

  • lashtonisbae

    Lol heeel stiekem hoopte ik dat louis gwn weer met juliet had en dat aaron moch oprotten😇 maarja

    4 jaar geleden
  • Ziallx

    Ik had eigenlijk gehoopt dat aaron dood was xd

    5 jaar geleden
  • agirlx

    nou Juul, waarom denk je dat je ex waar je afscheid van had moeten nemen door de afstand weg zou gaan terwijl je klef aan het doen bent met je verloofde waarmee je over 3 weken gaat trouwen en eerder seks mee hebt gehad?

    6 jaar geleden
  • xLouisCarrot

    JULIET WAAROOM :'(

    6 jaar geleden
  • Snuf

    @hungryhoran helenmaal mee een!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen