Foto bij 045

Olivia Houten

De weken waren snel voorbij gegaan. Vooral omdat het gezellig was geweest. Geen vervelend dingen gebeurt, geen mensen die me haten of me naar beneden willen halen. Alleen plezier hebben, lachen en gek doen. Daar bestond me dagen uit deze weken, gek doen, lol maken en lachen.
'Miste je hem ook al?' grapte Louis.
'Heel erg' zeg ik sarcastisch. Hij heeft het echt op Harry en mij gemunt. Louis vindt het leuk om ons er mee te plagen. Waarschijnlijk omdat Harry en ik dat ook bij hem en Sarah heb gedaan. We rijden stil zwijgend naar het huis van Sarah. We zouden mijn spullen daar gaan ophalen en dan naar het appartement van Harry en Louis brengen, want zij zouden me naar het vliegveld brengen. Ik moest er al rond acht uur zijn, dus is het wel handig om dan mijn spullen daar al te hebben. Niet dat ik eerst nog naar het huis van Sarah moet, alles inpakken en dan vertrekken. Als we dat allemaal nog moesten doen, moesten we al rond vijf uur opstaan. Veel te vroeg. De stilte wordt verbroken door de telefoon van Louis afgaat.
'Sar kan je hem opnemen' Vraagt hij wijzend naar zijn telefoon.
'Ja' antwoordt ze. 'Met Sarah'
'Ja, is goed, ik zal het zeggen! Doei' ze hangt op en geeft de telefoon terug aan Louis. 'Harry vraagt of je spaghetti en dingen voor vanavond kan kopen. Want er is niks meer' zegt Sarah. Een zucht ontsnapt Louis mond.
'Ben je bang om arm te worden?' Vraag ik grappend.
'Heel erg, de eerste grijze haren komen al' grapt hij terug. 'Maar hoe lang zijn jullie met inpakken bezig? Want anders ga ik dan eerst naar de winkel en breng het meteen naar Harry toe'
'Ik denk wel een tijdje' zegt Sarah mij vragend aan kijkend.
'Ik denk het ook. Jij hebt al mijn kleding door het hele huis gegooid en dan hebben we het nog niet over mijn spullen, waarvan ik de helft niet eens weet waar ze zijn'
'Dus ik heb genoeg tijd' Concludeert Louis. We rijden door de drukke straten van Londen heen. Het is druk om de weg. Waarschijnlijk komt dat doordat het rond het spitsuur is en het is vrijdag. Mensen willen graag naar huis gaan en thuis lekker vrijdag gaan vieren. Vandaag is de eerste vrijdag die ik haat. Dit is mijn laatste dag in Londen. Mijn laatste dag met mijn vrienden in Londen. We hebben elkaar beloofd om te mailen, skypen, whatsapp'en enzovoort. Maar nog steeds, het is anders.
'Hé denk niet aan dat je straks weg bent. Dat heeft echt geen zin' zegt Louis die via de spiegel naar me kijkt. Ik heb ze het hele verhaal verteld. Ze weten nu ook van Madelief en wast met haar is geprobeerd. Ze proberen met te helpen. Wat super lief van ze is. Alleen soms weet ik niet waar ik het aan verdien. Dan krijgen ik te horen, omdat ik sterk gebleven ben enzovoort. Super lief van ze en ik ben ze ook echt dankbaar, ook dat ik hun de waarheid vertelde. Ik kreeg medelevende blikken, maar anders dan op de begrafenis. Deze blikken waren vriendschappelijk en niet de blikken die je na staren als je over straat loopt, omdat die mensen je "verhaal" kennen.
'We zijn er!' roept Sarah in mijn oor. Een schok gaat door me heen. 'Je schrok' zegt ze met een grijns op haar gezicht.
'Ja' zeg ik en volg haar de deur uit. 'Dank je voor het afzetten' zeg ik voordat ik de deur dicht doe.
'Graag gedaan, bellen jullie wanneer jullie klaar zijn?' Vraagt Louis.
'Doen we'

Reacties (4)

  • Manonxxx

    ahahah:)

    6 jaar geleden
  • Arquitecta

    Ga snel verder xx

    6 jaar geleden
  • Abadine

    Ik wil ook wel voor je activeren x

    Ik denk dat ze miss in Londen mag blijven ofzo haha ;p
    Snel verder! <3
    xx

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ja. il wil het best voor je activeren.
    Please snel verder...<3

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen