Foto bij 049

Olivia Houten

We zitten met z'n zevenen in één auto. Het past allemaal net. We rijden naar het vliegveld. Het is rustig op de weg, half Londen ligt nog diep in slaap. Er is een ongemakkelijke stilte. We denken allemaal na, maar ik vindt het niet fijn. Ik heb genoeg tijd om na te denken. We zouden juist de laatste paar minuten lol moeten maken en er niet als zoutzakken bij zitten.
'Waarom zijn we eigenlijk zo stil?' Vraag ik daarom maar.
'Omdat jij weg gaat' krijg ik als antwoord terug van Niall.
'Dat snap ik maar zouden we niet de laatste minuten juist veel moeten praten, omdat het straks niet meer kan' leg ik mijn punt uit.
'Eigenlijk wel' zegt Sarah. 'Dan beginnen we toch met praten' merkt ze heel intelligent op.
'Olivia, ik heb jou nummer nog niet' begint Liam.
'Wacht!' zeg ik terwijl ik mijn telefoon te voorschijn tover.'Heeft iedereen zijn telefoon bij de hand die mijn telefoonnummer nog niet heeft?’ Vraag ik.
'Sar, wil jij mijn telefoon pakken en het nummer erin zetten' Vraagt Louis aan Sarah. Louis is weer aan het rijden. Hij vindt het gewoon leuk om te doen, denk ik. Eigenlijk is het best vreemd dat de jongens nog niet mijn nummer hebben ook al ken ik ze nu al bijna zes weken, ik ken ze zes weken. Maar het komt gewoon, Harry heeft mijn nummer en Sarah. Ze zijn meestal met een van hun of ik ben met een van hun. Dus eigenlijk is er altijd wel iemand in de buurt met mijn nummers. Ik zeg mijn nummer op, als iedereen het heeft komen we bij het vliegveld aan.
'Gaan jullie mee naar binnen of niet?' Vraag ik.
'Natuurlijk, we laten je niet in je uppie gaan' zegt Zayn verbaasd.
'Ik wel' grapt Sarah.
'Wat aardig zijn we toch weer' Louis heeft een plekje gevonden. Ik stap de auto uit en pak mijn spullen. De jongens hebben allemaal een zonnebril opgezet en een pet. In de hoop dat ze niet herkend zouden worden. Wat ze waarschijnlijk toch wel worden gedaan. Of toch niet. Wie wilt er eigenlijk om acht uur op het vliegveld zijn. Ik niet, maar je kan niet echt zeggen ik wil zo laat niet vliegen. Oke, dat kan wel. Maar niet als je een goedkope vlucht wil. Dan vlieg je altijd om rot tijden. Net als ik, ik had geen zin om veel geld uit te geven aan een vlucht naar Londen.
'Kunnen we?' Vraag ik.
'ja' zeggen ze te gelijkentijd.

We komen in een grote hal aan. De hal waar iedereen verzameld word. Een angstig gevoel bekruipt me. Deze zes weken zijn snel gegaan, maar ik wil helemaal niet terug. Het liefst zou ik hier voor eeuwig willen blijven. Ik wil niet nog een jaar samen met Hannah. Nee. Maar het is laf om weg te blijven. Dat wil ze, ze wilt dat ik niet terug kom. Ze wilt me zien breken. Dat is het laatste wat ik ga doen.
'Ik ga kijken of ik al kan inchecken' zeg ik wijzend op het bord met allemaal cijfertjes en lettertjes erop.
'En?' Vraagt Harry die naar met toe was gelopen.
'Ik kan' zeg ik. Ik slik een brok in mijn keel weg.
'Kom' zegt hij. Hij brengt samen met me mijn bagage weg, ik krijg met tickets. Nu is het moment, waar ik bang voor ben. Het moment dat we afscheid moeten nemen. Ik moet "doei" zeggen en misschien wel voor eeuwig. Nee. Dat nooit. Ze hebben het me beloofd, maar hoe weet ik het zeker dat ze gelijk hebben? We lopen samen terug naar de rest toe.
'Dus we moeten nu afscheid nemen' vraagt Sarah ongemakkelijk.
'ja' zeg ik.
'Kom hier' zegt ze terwijl ze me, in een omhelzing trekt. 'Ik ga je super erg missen, maar we houden echt contact. Als je een week lang niets van je laat horen kom je persoonlijk opzoek' zegt ze.
'Ik ga jou ook super missen en dat geldt voor jullie allemaal. Ik ben super blij om jullie te hebben ontmoet. En ik wil echt contact houden, als jullie het ook willen' zeg ik.
'Wij hebben nog iets voor je' Begint Liam. Ik kijk hem verbaasd aan als hij me een pak overhandigt. Het is niet groot, het is met donker blauw papier ingepakt. Aan het handschrift te zien heeft Sarah mijn naam erop geschreven. Nieuwsgierig maak ik het open.
'jullie hebben er meteen een video van laten maken!' zeg ik verbaasd.
'Als aan denken!' zegt hij. 'We hebben er ook foto's bij gedaan'
'Super bedankt!' De tranen wellen op in mijn ogen. Hoe kan ik ze ooit bedanken? Ik geef ze allemaal een knuffel en bedank ze nog duizend keer. Als laatste blijft Harry over. Ik knuffel hem langer dan de rest. Ik geef hem nog een kus, de tranen lopen nu over mijn wangen heen.
'Hey' hij pakt mijn kin vast waardoor ik gedwongen word om hem aan te kijken. 'We houden contact en het komt goed' zegt hij. Hij drukt zijn lippen zachtjes op die van mij.
'Echt waar'
'Dank je, voor alles' zeg ik.
'Jij ook en we houden contact' zegt hij. Ik geef hem nog een knuffel. Dan laat ik hem los.
'Doei' zeg ik. Ik zwaai naar ze. Ze zwaaien terug. Ik loop richting de douane waar de rest van de mensen staan. Ik zwaai nog een keer voordat ik meegevoerd word door de menigte van mensen.

Reacties (2)

  • Arquitecta

    Aaawh!
    Ga snel verder xx

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Aaaahw,
    Germ,
    Snel verder....<33

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen