Foto bij Choice 177

Met Aaron sta ik weer op het vliegveld. Het is nu een stuk stiller dan vannacht en een compleet rustige situatie. Alle mensen lopen weer normaal rond en er is niks aan de hand. Er is alleen nog pers. Nu gaan we Edward en Eloise ophalen die uit Tokio komen.
"Zouden ze al wat hebben, denk je?", vraag ik.
"Hm, waarschijnlijk zijn ze nog steeds vrienden, maar het zou wel leuk zijn als ze samen zijn", antwoordt Aaron.
"Anders moeten wij maar actie ondernemen." Aaron lacht en vragend kijk ik hem aan. "Wat?"
"Het beste wat jij kan bedenken is waarschijnlijk om ze ergens op te sluiten", lacht hij. Ik geef hem een vernietigende blik.
"Aardig van je", reageer ik sarcastisch als ik hem een duwtje geef.
"Maar wel de waarheid", plaagt hij weer. Ik negeer het en kijk strak voor me uit. Wat is hij weer eens lekker aardig tegen me! Hij slaat zijn arm om mijn middel en geeft me een vluchtige kus op mijn wang. Als ik weer naar voren kijk komt er een overenthousiast Eloise op me afrennen. Lachen spreid ik ook mijn armen, maar als ik gedacht had dat ze nog zou afremmen, had ik het mis. Ze komt met een vaart op me af en vliegt me om de hals.
"JUULEPUUL!" Ik val bijna om van de stevige knuffel, maar ik kan er hard om lachen.
"Vanwaar dit enthousiasme?"
"Ik heb je zo gemist!" Ik lach bespottelijk.
"Je zat in Tokio, alsof je één moment aan mij hebt gedacht." Edward die vlak achter Eloise staat schudt hard zijn hoofd. Dat is dus duidelijk.
"En je leeft nog!" Enthousiast omhelst ze Aaron ook.
"Heeft ze iets gehad?", vraag ik aan Edward.
"Ze vond het erg leuk alle suikerklontjes in haar cola te doen." Ik knik en vorm een 'o' met mijn mond. "Maar ik heb honger, dus laten we gaan."
"Goed idee!"
"Hoe was het in Tokio?", vraag ik als we met z'n vieren het gebouw verlaten. Niet zo slim om te vragen, want Eloise begint weer hartstikke druk te vertellen.

Na een half uur is ze al een stuk rustiger en zitten we in het restaurant te wachten op ons eten. Eigenlijk ben ik te ongeduldig, maar ik moet wel wachten. Niet op het eten, maar om mijn hart bij Eloise uit te storten. Nog steeds heb ik niks kunnen zeggen.
"Ik ga even naar de wc", zegt ze.
"Ik ga mee!" Tegelijkertijd staan we op en lopen we naar de wc. Wanneer we binnen komen laat ik meteen de woorden over mijn lippen rollen. "Ik moet je echt veel vertellen! Heel veel!"
"Waarover?"
"Louis en Aaron. Vooral Louis!"
"Vertel me dadelijk. Ik ga eerst even als je het niet erg vind." Ze gaat al een wchokje in zonder nog op reactie van mij te wachten. Ik werp een blik op de spiegel. Daarna kijk ik even naar buiten en zie dat ons eten bij Aaron en Edward serveert word. Nu kan ik het nog steeds niet vertellen!
"Het eten is er", zucht ik als Eloise klaar is en haar handen wast.
"O, vertel straks dan maar, en niet vergeten want ik wil het allemaal horen!" Alsof ik het vergeet... Het gaat niet meer uit mijn hoofd! Ik word er echt helemaal gek van dat ik het nog steeds niet kwijt kan! Eloise en ik schuiven weer aan en eten mee. Waarover Edward en Aaron praten krijg ik niet echt mee, maar ik snap er sowieso niet veel van. Eloise en ik delen van allerlei blikken uit, maar het is nog steeds niet erg duidelijk. Die blikken van haar zijn ook zo onduidelijk! Nu moet ik alsnog wachten.
"Hoef je het niet?", vraagt Aaron als ik nog geen enkele hap heb genomen.
"Jawel hoor", glimlach ik en ik neem een grote hap.

"Ja, die had ik ook. En daar kun je ook goed mee onderhandelen", zegt Edward tegen Aaron. Ze zijn helemaal in gesprek over het werk wanneer we bij ons thuis op de bank zitten. Altijd maar werk. Kunnen ze het niet over iets leukers hebben. Eloise kijkt mij aan en denkt er zeker hetzelfde over.
"Ik moet je echt mijn nieuwe kleren laten zien!", zegt ze plots enthousiast. Ze staat op en wenkt me mee te komen. Ik snap het al. "Zo'n leuke skinny jeans met bijpassend topje ...", begint ze. Aaron en Edward kijken op als we naar buiten gaan. Ik trek de voordeur achter me dicht en Eloise beëindigt haar verhaal over kleding. "Vertel wat je wilde vertellen."
"Je moet me helpen! Louis vest ligt onder mijn bank!" Eloise begint hard te lachen.
"Eronder?"
"Ja, en het ruikt ook zo lekker! En wat als Aaron het vindt? En..."
"Waarom ligt een vest van Louis onder jou bank?", onderbreekt ze me. "Jullie hebben toch niet wat ik denk-"
"Nee! Helemaal niks", onderbreek ik haar nu.
"Hoe komt het er dan?"
"Bij het begin beginnen? En ook vertellen wat dit weekend is gebeurd?"
"Alles alles alles!", roept ze uit als we langs de straat lopen in het donker.
"In het weekend ging ik naar Doncaster naar mijn oom voor de bruiloft", begin ik.
"Die bij mij in de straat woont?"
"Ja. En toen had hij hulp nodig en kwam Zac langs lopen, en raad eens wie bij hem waren? Niall, nog een jongen en ..."
"Louis", vult Eloise mij aan. Ik knik.
"Ja, en op zich was het geen probleem, maar toen vroeg hij of ik naar huis reed, en of ik hem een lift wilde geven." Ik leg haar het hele verhaal uit en ze luistert aandachtig.

"Een ding is duidelijk en dat is dat je nog steeds van Louis houdt", concludeert ze op het einde. "Nu moet je alleen nog uitzoeken van wie je het meest houdt. Aaron of Louis."
"Ik weet het niet. Het is allebei zo verschillend", zucht ik.
"Mag ik je iets zeggen?"
"Ja, altijd."
"Wat je met Louis had was jaren geleden en maar een schoolliefde die niet stand hield. Maar met Aaron ben je nu erg serieus. Ben je niet gewoon een beetje in de oude tijd blijven hangen met Louis? Je zei dat je je op toekomst zou richten met Aaron." Eloise, maak het nog lastiger voor me! Echt doen!
"Ik weet het niet", zucht ik. "Het voelde niet zozeer als vroeger vannacht, maar hij is dus zonder iets te zeggen weggegaan. Ik heb hem helemaal nog niet kunnen bedanken voor wat hij heeft gedaan en ik heb nog steeds zijn vest onder mijn bank."
"Ga naar hem toe met een doos chocola om hem te bedanken en geef zijn vest terug. Denk er vannacht over na en dan weet je wat je morgen moet doen", adviseert Eloise me. Één nacht? Daar heb ik een hele week voor nodig om over na te denken.
"Ik weet al wie je kiest", zegt Eloise dan plots. Vreemd kijk ik haar aan. Alsof ze dat kan weten.
"Ik weet het zelf niet eens. Hoe kun jij het dan weten?", vraag ik spottend.
"Omdat ik je ken", is haar simpele antwoord.
"Ik ken mezelf ook", reageer ik.
"Ik ken jou waarschijnlijk beter dan jij jezelf kent."
"Wie wordt het dan?"
"Dat zeg ik je niet. Dat mag je zelf uitvinden, en daar ben ik ook niet voor om het jou te vertellen. Een ding moet je beloven."
"Wat?"
"Dat je morgen bij Louis langs gaat!"
"Ja", zucht ik.

Het volgende hoofdstuk komt morgen niet om 00:00, maar waarschijnlijk pas in de ochtend. Ik zag dat er al bijna 1000 abo's zjjn. Echt asdfghjklyfbkuesvnkpkv. Dat dud. En bij 1000 abo's had ik drie hoofdstukken beloofd en een feestje! En zou ik nog een Q&A doen?

Reacties (27)

  • AnkePayne

    Het word louisssssssss (hoop ik)

    6 jaar geleden
  • LStyles212

    waarom zegt elouise nou niet wie ze gat kiezenn??
    ben zoo benieuwdd

    6 jaar geleden
  • Fischer

    Dit is echt een van de beste stories op quizlet ever!
    Normaal gesproken haak ik bij een vervolg meestal af omdat het 9 van de 10 keer te standaard, voorspelbaar, afgezaagd of wat dan ook is. Of ik ben er ineens klaar mee haha maar bij jou heb ik dat totaal niet.
    Het blijft spannend en boeiend om te lezen. Er gebeurt genoeg en ik kijk iedere keer weer uit naar het volgende stukje.
    Echt top!! (:

    6 jaar geleden
  • Semantiek

    Ik hooouuu van dit verhaal gewoon joh en asdfghkl kudo en aadhjllgd alles gewoob ik flip omdat ik gewoon van deze storie hoouuu

    6 jaar geleden
  • Nashton

    heb het verhaal helemaal gelezen en ik vind hem echt jsdhjsahdjahdj geweldig (: Snel verderr !

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen