Okay, ik heb geen excuus voor dit super late hoofdstuk. Ondertussen is er enorm veel in mijn leven gebeurd en heb ik bijna niets meer geschreven voor een hele tijd, maar ik heb toch echt weer zin om hier wat aan te doen, dus ik hoop dat ik het weer een beetje kan updaten.
Ik wil iedereen bedanken die nog steeds wilt lezen, ondanks de super lange pauzes. Ondanks dat het soms lang duurt, ben ik niet van plan om het verhaal daadwerkelijk te stoppen, dus mocht je daar bang voor zijn geweest: dat hoeft niet.
Anyway; enjoy the new chapter.

*Still Merel her point of view*

“Hé, wacht. Ik heb iets,” zei Michelle, terwijl ze naar Hanako keek, “we werden net onderbroken… maar hoe kom je nou aan die ogen? Wat is jullie connectie met Konoha?”
Hanako leek te schrikken en Aiko zuchtte.
“Michelle, daar wilde we het niet over hebben, weet je nog?” vroeg Aiko.
Michelle zuchtte, “ja, natuurlijk weet ik dat nog, maar het is gewoon niet fair. Sowieso is Hanako er nu gewoon weer, dus kunnen jullie best wel het een en ander uitleggen.”
Hanako en Aiko keken elkaar even aan.
Ik haalde mijn wenkbrauwen op en keek even naar Michelle, “wat is er aan de hand dan?”
Michelle legde me uit dat Hanako byakugan had gebruikt en dat ze wilde weten hoe ze aan byakugan kwam, maar dat Aiko haar niets had vertelt en over dat Hanako en Aiko mensen van Konoha kende.
“Omg, serieus? Hoe komt dat?” mijn nieuwsgierigheid was ook meteen gewekt.
Hanako zuchtte, “wat willen jullie allemaal weten dan?”
“Alles,” zei Michelle.
Hanako schudde haar hoofd, “no way dat ik alles ga lopen vertellen. Stel gewoon wat vragen.”
Lag het aan mij of leek ze wat geïrriteerd omdat we haar dit soort dingen vroegen?
“Nou ja, gewoon… bijvoorbeeld hoe jullie mensen in Konoha kennen,” zei ik.
Michelle knikte, “ja inderdaad.”
Aiko bleef stil en liet Hanako het woord doen. Waarom ze dat deed wist ik niet, maar het leek sowieso wel vaker alsof Aiko liever stil bleef en al de uitleg aan Hanako overliet.
“Omdat we daar hebben gewoond,” zei Hanako kortaf.
“Omg, echt? Hoe lang wonen jullie daar al niet meer dan?” vroeg Michelle, die steeds meer geïnteresseerd leek te worden.
“Sinds een paar jaar,” was een opnieuw kortaf antwoord van Hanako.
“Maar ben je een Hyuuga dan?” vroeg ik, terwijl ik Hanako aankeek.
Hanako knikte, “Hyuuga Hanako. Dat is mijn naam, ja.”
Michelle en ik keken elkaar verbaasd aan en toen terug naar Hanako.
“Oh, maar denk ken je Hinata dus ook!” zei Michelle, die hyper leek te worden.
Natuurlijk hadden we beide hartstikke goed door dat Hanako en Aiko hier niet over wilde praten, maar de nieuwsgierigheid was ergens gewoon te groot.
“Natuurlijk kende ik die, ze zou de nieuwe opvolger van de familie worden,” zei Hanako, terwijl ze zuchtte.
“Maar?” vroeg Michelle, die voelde dat er nog iets aan dat verhaal vast zat.
“Maar niets. Ze word gewoon de nieuwe opvolger.”
“Je klinkt niet echt enthousiast over haar,” zei ik, terwijl ik naar haar keek.
Hanako haalde haar schouders op, “ik ben niet dol op mijn familie, oké. Alles draait altijd maar om de main-kant van de familie. Dat haatte ik gewoon. Hoewel Ik op zich niet veel tegen Hinata zelf heb.”
“Is dat de reden dat je Konoha hebt verlaten?” vroeg Michelle.
Hanako keek haar even aan, maar bleef toen een tijd stil, “ik ga niets los laten over waarom we Konoha verlaten hebben.”
“Is dat zo erg dan?” vroeg ik.
Hanako schudde haar hoofd, “het gaat jullie gewoon helemaal niets aan.”
Michelle en ik knikte. Daar had ze ergens wel gelijk in.
“Ben jij ook een Hyuuga dan, Aiko?” vroeg ik vervolgens.
Aiko schudde haar hoofd, “nee, dat ben ik niet.”
“Aiko wil er al helemaal niets over zeggen, dus laat dat,” verdedigde Hanako haar al, voor dat we haar ook maar iets konden vragen.
“Hm, maar is er verder iets wat jullie wel erover willen zeggen?” vroeg Michelle toen.
Hanako schudde haar hoofd, “nee. Je weet nu dat we uit Konoha komen, dat ik een Hyuuga ben en dat we er weg zijn gegaan. Dat is alles wat je hoeft te weten.”
“Vertrouw je ons niet?” vroeg ik vervolgens.
Hanako schudde haar hoofd, “daar heeft het niets mee te maken. Het gaat er gewoon om dat het iets persoonlijks is. Sowieso praten we in Akatsuki niet zo veel over wat we mee hebben gemaakt. We zijn allemaal gewoon op ons zelf, en we zijn er allemaal voor een reden, en dat is alles wat we hoeven te weten.”
“Oké, oké. Nou ja, bedankt dat je dan toch wat vertelde,” zei ik, terwijl ik wat onderuitgezakt ging zitten.
Michelle knikte, “wat zij zei.”
“.. Je bent gewoon te lui om het te herhalen, hè?” vroeg ik, terwijl ik haar droog aan keek.
“Yep.”
Hanako en Aiko reageerde er verder niet op.
“Zal ik wat eten gaan maken?” vroeg Aiko vervolgens.
Ik sprong gelijk op, “omg, ja. Ik heb honger gekregen van heel de tijd naar die zeikzak luisteren.”
“Zeik zak?” vroeg Aiko, terwijl ze me vragend aan keek.
“Hidan,” mompelde ik, terwijl ik weer ging zitten.
Ik had ondertussen wel honger gekregen.
“Oh, dat kan ik begrijpen,” zei Michelle lachend.
I know right.

Een week verstreek en de dagen werden zonder veel bijzondere gebeurtenissen doorgebracht.
Michelle en ik wilde onderhand wel weer graag terug naar ‘huis’, wat nu de Akatsuki basis voor ons was geworden. Natuurlijk konden we niet terug voor we iets wisten, maar die tijd was nu eindelijk aan gebroken. Al een dag waren we op weg naar de nieuwe basis.
Aangezien de oude was gevonden en vrijwel was verwoest, vertrokken we naar een andere locatie die Akatsuki in zijn bezit had voor dit soort gevallen.
"Zijn we er al bijna?" vroeg ik, wensend dat we zo thuis zouden zijn.
"Bijna, het zal denk ik nog tien minuten duren."
Tien minuten? Plotseling keek ik met glinster ogen op. Toen ik het vroeg had ik verwacht dat ze zou zeggen dat het nog een paar uur zou duren, of misschien nog wel een dag, maar tien minuten was wel erg dicht bij.
"Waar wachten we dan nog op?!" riep ik gelijk, terwijl ik spontaan wat meer doorstapte.
Ik had het nu echt wel gehad met hele dagen lopen, weinig pauzes en alle voetblaren die daar bij hoorde, dus als het nog maar tien minuten zou duren voor ik eindelijk op een bank kon ploffen en er niet meer vanaf komen, dan zou ik nu nog even door lopen ook.
Hanako lachte om de plotselinge energie die bij mij naar boven kwam.
Michelle stond ineens ook te springen, "kom op, bijna daar, bijna daar!"

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen