Foto bij Fight 21

~Maura Aslan~

We liepen al een goed uur door het elfen bos toen we plots bij de rand van een stadje aankwamen, dit was niet zomaar een stadje, toch niet het soort gewone stadjes dat je in de gewone delen van Narnia vond, deze stad bezat grote rijkdom en erg veel magie.
Zelf had ik nooit vaak op het elfeneiland geweest, ik kende de elfen dan ook amper, ik had vooral veel verhalen over hen gehoord, over de grootste feesten die zij gaven, hun erg vrijgevige geschenken, ze keken niet op wat goud meer of minder.
De Elfen waren vaker in Cair Paravel geweest toen de koningen en koninginnen “De Pevensies” aan de macht gekomen waren, zij hadden vele gouden of zilveren geschenken gekregen, deze stonden allemaal opgeborgen in de ondergrondse kelder van Cair Paravel, een kelder dat noch de telmarijnen, noch de witte heks ooit gevonden hadden.
De elfen waren ook echte meesters in het maken van zwaarden en juwelen, hun afwerking was erg precies en verfijnd en ze hadden enorm veel respect voor Aslan, iets waar ik hen goed in kon begrijpen.

‘So what are we going to do now?’ vroeg Thorin plots waarna ik wakker werd uit mijn gedachten en even rond keek.
De stad leidde naar een berg toe, er liepen riviertjes door met over de rivieren mooi afgewerkte bruggen, de gezellig huisjes stonden allemaal mooi naast elkaar en hadden kleine tuintjes.
Hoger naar de berg toe stonden steeds grotere huizen en steeds verder tot elkaar tot we plots een groot kasteel zagen staan, daar woonde vast de elfenkoning, voor de telmarijnen kwamen was dat nog de goedhartige Silmarillion maar het was natuurlijk al een hele tijd geleden dat ik hem nog had gezien.
‘We need to go to the castle on the top of the mountain, i wanna speak to the elven king’ zei ik waarna Thorin knikte ‘good then let’s go!’ zei hij waarna hij vanuit de bossen tevoorschijn stapte gewoon naar de stad toe waar kinderen vrolijk speelden en hun ouders op de grote markt die door de straten liep rondwandelden.
‘Thorin no you can’t just walk through this town in those clothes!’ riep ik hem nog na waarna hij me vreemd aankeek ‘why not?’ vroeg hij ‘I heard they absolutely hate Telmarines, you’re wearing telmarine clothes, they’ll think you’ll come here with an entire army to destroy their beautiful city and steal their gold!’ zei ik maar nog voor Thorin terug de bossen in kon lopen werd er hard een bel geluid waardoor ik vanzelf al bang rond keek en wat meer naar achter stapte ‘Telmarine soldier! Catch him!’ riep een stem waarna Thorin ook begon te rennen maar er liepen al snel 4 elfen te paard achter hem waarna hij vastgegrepen werd.
Eerst sleurde hij een elf van zijn paard en haal zijn wapen boven waarna hij tegen de andere 3 begon te vechten.
Na een gevecht van 5 minuten wisten de elfen zijn zwaard weg te slaan waarna ze hem met veel moeite onder controle hielden en vastbonden.
Thorin had geweldige vechttechnieken maar tegen de elfen kon niemand op, hun zwaarden bezaten magische krachten, en hun precieze ogen zorgen ervoor dat ze elke beweging van hun tegenstander goed konden zien en hen konden inschatten

Toen ze Thorin op één van hun paarden gooiden begon hij hard ‘Lucina’ te schreeuwen, ik wist dat hij mij hiermee riep maar ik kon hem nu echt niet redden, ik had hem gewaarschuwd.
Nu mocht ik dus mooi in mijn eentje naar het kasteel zien te geraken, ik kon wel terug gaan en hulp vragen van Eric en een paar andere maar daar had ik nu geen tijd voor, en ook niet echt veel zin.
Ik wou bewijzen dat ik dit ook in mijn eentje kan, en ik had wel een hartig woordje te spreken met die elfenkoning, zonder andere toeschouwers.
Zo begon ik dan maar aan mijn tocht door het bos, ik bleef wel altijd dicht bij de rand van het dorp zo wist ik zeker dat ik de juist kant op ging.
Toch was dat misschien ook de minst veilige weg, aangezien de elfen al 1 telmarijn hadden opgepakt geloofden ze dat er een aantal zouden volgen, misschien wel een heel lager.
Dus daarom werden de stadranden nu ook geweldig goed bewaakt en ook af en toe liepen wat elfen te paard door de bossen.
Ik hoopte maar dat ze niet tot op het strand gingen kijken want daar stond hun anders een niet zo aangename verrassing te wachten.
Na een hele dag en nacht doorgestapt te hebben kwam ik eindelijk aan bij de rand van de berg, nu moest ik enkel nog de best wel steile helling op zien te komen en een sluipweg naar binnen vinden, zonder kaart kon dit best moeilijk worden maar de tijd drong.
Aslan mocht weten wat Thorin in de kasteel zoal uitspookte of wat de elfen met hem deden en ook Eric en het leger waren niet lang veilig.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen