Foto bij I.Forbidden-Eight: Veritaserum, Felix Felicis, Amortentia & Polyjuice Potion.

Rosalie

De volgende ochtend werd Rosalie vroeg wakker. Ze pakte zo stil mogelijk haar spullen en ging douchen. Met natte haren liep ze even later naar de Grote Zaal voor ontbijt. Stilletjes zocht ze een plekje aan lange afdelingstafel en begon met ontbijten.
De zaal stroomde vol en Belinda en Parvati gingen aan haar weerszijden zitten.
      ‘Wat had jij gisteravond, heb je een spook gezien?’ vroeg Parvati.
      ‘Ja dat heb ik.’ Antwoordde Rose kortaf.
      ‘Rustig maar, ik vind het niet erg. Je zult wel moe zijn.’ Zei ze schouderophalend.
      ‘Sorry’ verontschuldigde Rose zich, het was niet haar bedoeling zo bits te doen tegen Parvati maar ze was gewoon in de war en al boven al ontzettend moe, ‘ik ben inderdaad heel erg moe.’
Een kleine glimlach vertelde haar dat ze al vergeven was.
Toen de ochtendpost arriveerde keek Rosalie verbaasd toen drie uilen naar haar toe vlogen en naast elkaar neerstreken. De eerste had de Ochtendprofeet in zijn snavel, ze betaalde hem een knoet en hij vloog weer weg. De tweede was Rise, wat haar verraste, hoe kon haar brief zo snel beantwoord zijn? Het was wel een brief van haar moeder met de vraag of ze zou schrijven aangezien Cho dat al gedaan had. Zuchtend legde ze hem opzij, typisch haar moeder. De laatste uil was te mooi om een schooluil te zijn, het was een dure en zeldzame uil maar Rose kende hem niet.
      ‘Van wie is die uil?’ vroeg Belinda met grote ogen.
      ‘Geen idee’ antwoordde Rose. Ze peuterde het kleine briefje los van zijn poot en rolde het uit. Het handschrift bracht haar ook niet verder, dit was schuin en mooi geschreven maar vluchtig. Het kon van een meisje zijn maar net zo goed van een jongen. Er stond, ‘’kom vanavond om 9 uur naar de Astronomietoren’’
Wat een typische boodschap. Er stond geen naam onder, niks. Van wie zou dat in hemelsnaam kunnen zijn.
Aan de Oppertafel ontstond van rumoer en Omber, -gekleed in een roze jurkje met paarse panty’s en een vloekende sjaal- stond op en baarde de zaal om stilte.
      ‘Goedemorgen jongens en meisjes, misschien hebben sommigen van jullie het al gemerkt. Met trots mag ik meedelen dat het Inquisitiekorps is opgericht. Dit is een zeer speciaal samengestelde groep leerlingen die mij zal helpen de orde te houden hier op Zweinstein en overtredingen zullen melden. Lid van het korps zijn:’ een rijtje met leerlingen was opgestaan en naast haar komen staan. Voor zo ver waren het alleen maar Zwadderaars, wat niet erg verwonderlijk was. ’Draco Malfidus, Patty Park, Karel Kwast, Vincent Korzel, Benno Zabini…..’ één voor één ging ze de leerlingen langs en noemde hun namen ’….Daphne Goedleers, Theodoor Noot en tot slot Margriet Bullemans, ik wil jullie waarschuwen de regels niet te overtreden, leden van het Korps kunnen net als docenten en de Hoofdmonitoren punten aftrekken van alle afdelingen. Eet rustig verder.’ Dat laatste zei ze met zo’n kinderlijke en lieve stem dat Rosalie er de rillingen van over haar rug had lopen. Maar het verklaarde waarom Malfidus gister punten mocht aftrekken en wat het Inquisitiekorps was.
      ‘Fijn, nog meer om op te letten.’ Zuchtte Belinda.
      ‘Dat kan je wel zeggen.’ Zei Rose, ze wierp een blik op de Zwadderaars die terug aan hun tafel met glorie ontvangen werden. Hun minachtende blikken naar de andere afdelingen waren overduidelijke waarschuwingen en ze wezen dreigend naar de badge op hun borst.
In groepjes verlieten de leerlingen de Grote Zaal op weg naar hun eerste les. Regina Valster, een meisje wat twee jaar jonger was dan Rosalie en haar vriendinnen kwam naar de meiden toe gerend en praatte haastig:
      ‘Hey! Belinda! Rose! Parvati!’
      ‘Regina, is er iets?’ vroeg Rose.
      ‘Jazeker, kom snel!’ ze trok de meiden mee naar richting de kerkers.
      ‘Ehm Regina, mag ik vragen waar we naar toe gaan?’ vroeg Belinda nieuwsgierig.
      ‘Naar een leeg lokaal in de kerkers.’ Was haar geheimzinnige antwoord.
Rosalie keek sucpicious naar Regina en haalde haar schouders op. Ze kwam er van zelf wel achter wat er was. Er waren slechts vier lokalen in de kerkers, één was dat van Sneep met zijn kantoor en de andere drie waren verboden toegang. Voor zover Rose wist stonden die leeg of werd er rond examentijd alleen geoefend. Maar een van de deuren was niet op slot. Regina duwde er zachtjes tegen. Er stond een tafel met vier ketels. Die stuk voor stuk een moeilijk te maken toverdrank bezat. De eerste ketel bezat een doorzichtige toverdrank zonder geur. Rosalie herkende het alleen uit boeken, het was Veritaserum deze drank liet iedereen zijn diepste geheimen onthullen.
De tweede ketel was gevuld met goud kleurige toverdrank die glinsterde in het licht van de kaarsen. Ook dit kende Rosalie alleen uit boeken, Felix Fortunatis ook wel bekend als vloeibaar geluk, de drinker heeft met alles geluk.
In de een na laatste ketel borrelde een modderige substantie. Rosalie herkende het moeiteloos, Wisseldrank. Je kon voor een tijd iemand anders zijn of haar gedaante aannemen.
Het laatste brouwsel deed haar even nadenken, het was rood roze en rook verrukkelijk naar rozen, frisse buitenlucht en vanille. Toen wist ze het, het kon niet missen. Amortentia, de sterkste liefdesdrank die er bestond. Dit rook voor iedereen anders. Maar waarom in hemelsnaam stonden deze toverdranken hier?
Ze waren allen geweldig handig maar een absolute ramp in verkeerde handen.
      ‘Wat zijn dit voor toverdranken?’ vroeg Parvati die met haar neus boven de Amortentia hing.
      ‘Veritaserum, Felix Fortunatis, Wisseldrank en Amortentia.’ Antwoordde Rose die vol belangstelling naar de pruttelende ketels keek.
Ze legde de werking van de dranken uit aan haar vriendinnen. Alle drie waren ze perplex, niet minder dan Rose die voorstelde van alles iets mee te nemen.
      ‘Weten of iemand liegt is nooit verkeerd, geluk mag altijd, iemands gestalte aannemen lijkt me interessant en iemand willekeurig verliefd op me laten worden is perfect.’ Ze glimlachte, ondanks de risico’s en de straffen die verbonden lagen aan het stelen en gebruiken van deze uiterst moeilijk verkrijgbaren dranken.
      ‘Maar misschien moeten we even wachten, laten we vanavond kijken of ze er nog zijn. We hebben zo Geschiedenis van Toverkunst.’ Zei Parvati.
      ‘Ja je hebt gelijk’ stemde Rose toe.
      ‘Maar Regina, het wordt nu onderhand wel eens tijd om te vertellen hoe je dit ontdekt hebt.’ Zei Belinda.
      ‘Niet hier.’ Siste ze.
Met zijn vieren glipten ze het verlaten lokaal uit en renden de trappen op naar Geschiedenis van Toverkunst.

Don't I get any reactions at all. )':

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen