Foto bij Choice 189

Laatst hoorde ik weer Someone Like You van Adele en moest meteen aan dit hoofdstuk denken omdat ik dit Louis pov al een tijdje in mijn hoofd had, om zo mijn verhaal af te sluiten met dit laatste hoofdstuk. Het liedje past er wel bij.

Louis Tomlinson

"Dat wordt lekker ongemakkelijk, hè", lacht Zac als we in zijn auto zitten en naar het gemeentehuis van Doncaster rijden. Ik reageer er niet op en trap op de rem wanneer iemand mij de weg afsnijd.
"Klootzak!", roep ik naar de bestuurder die mij toch niet hoort.
"Een beetje gefrustreerd?", lacht Zac.
"Hij snijdt me gewoon keihard af! Dat hij op zijn eigen weghelft blijft!", roep ik boos.
"Waarom kom je vandaag eigenlijk?", gaat Zac er op door.
"Gewoon", antwoord ik vaag, "om het af te sluiten voor mezelf." Gelukkig komen we bij het gemeentehuis en kan Zac niet meer verder vragen als er ook nog een paar andere mensen lopen. Op het plein staat een Bentley met een bruidsboeket voorop. Die dure bak zal wel van Aaron zijn.
"Mooi autootje", merkt Zac op als we er beide naar kijken.
"Drie keer raden van wie." We lopen naar de trappen van de mooie entree, waar twee oude mensen het moeilijk hebben. Het zijn de opa en oma van Juliet die ik herken. Meteen help ik ze een handje. Haar oma is niet goed meer te been blijkbaar en ook niet zo gezond meer in tegenstelling tot acht jaar geleden.
"Louis, jongen, dat is een lange tijd geleden", zegt Juliets opa als hij me herkent. Ze zijn echt lieve mensen en ik ben ook wel vaker met Juliet bij ze op visite geweest. Ik glimlach naar hem. Er komt ook al een tante naar ze toe om ze ook te helpen. Wanneer ze boven zijn loop ik weer met Zac mee, die mij vragend aan kijkt.
"Juliets opa en oma", verklaar ik. Hij knikt en we lopen door de hal van het gemeentehuis. Pas de tweede keer dat ik hier binnen kom en ik bekijk het ook helemaal rond.
"Ik ga even naar de wc",wenk ik. Zac knikt.
"Ik hou wel een plaats vrij." Ik knik nu ook en loop de gang in waar de wc's aangegeven staan. Echter vervolg ik daarna mijn weg naar een andere deur. Ik wil naar binnen lopen maar als ik stemmen hoor, stop en luister ik.
"Ach, maak je niet druk! Alle vrouwen hebben stress voor hun bruiloft en doen dan vreemd. Wat denk je? Zo'n hele dag voorbereiden! Maak je niet druk!", hoor ik een stem.
"Ja."
"Nou, ik ga nog even naar Amanda. Zie je zo!" Ik zet snel een paar passen naar achter voordat de deur opengaat. Een jongeman rond mijn leeftijd komt naar buiten en loopt straal langs mij. Het zal wel een vriend van Aaron zijn. Ik kijk hem nog na en ga vervolgens in de deurpost staan waar ik toekijk hoe Aaron de veters strikt van zijn zwarte chique schoenen. Hij heeft nog niet gemerkt dat ik hier sta. Zou hij mij überhaupt herkennen. De enige keer dat we elkaar echt ontmoet hebben was toen ik op vakantie kwam bij Juliet op de universiteit maar dat is zeker zeven jaar geleden.
"Besef dat je echt geluk hebt. Je hebt het allerbeste wat ik ooit heb gehad. Zorg goed voor haar", zeg ik tegen hem. Aaron kijkt op, maar op dat moment draai ik me om en wil ik weer weg lopen.
"Louis?" Ik stop in de deuropening en draai me om.
"Ja?" Het is even stil en ik kijk Aaron vragend aan. In zijn ogen zie ik twijfeling of hij deze vraag moet stellen of niet. Ik blijf hem aankijken en wacht.
"Hou je nog van haar?", vraagt hij dan ineens. Er gaat ineens een gevoel van angst en zenuwen door me heen. Hoe moet ik nu weer antwoorden? Tuurlijk hou ik nog van Juul, maar waarom moet ik dat tegen haar verloofde, bijna man, zeggen. Dadelijk denkt hij nog dat ik het hele huwelijk saboteer. Ik wil graag dat ze aan me denkt als haar leuke schoolvriendje en dat ik niet de naam krijg dat ik het huwelijk ga verpesten omdat ik egoïstisch ben. Aaron kijkt mij afwachtend aan, wachtend op antwoord.
"Met heel mijn hart, maar maak je geen zorgen. Ze houdt van jou. Na vandaag ben ik helemaal weg." Wanneer ik uitgesproken ben, kijk ik Aaron nog even aan, maar draai me dan toch om. Ik loop weer de gang op en ga achter de laatste gasten aan de zaal in. Het zit best wel vol dus ik sluit achteraan aan. Het duurt niet lang meer tot Aaron voor staat te wachten en vervolgens de eerste bruidsmeisjes al komen. Ik draai meteen mijn hoofd om wanneer ik de deur hoor open gaan. Het eerste bruidsmeisje komt voorop, dan Eloise en als laatste Juliet. Ik kijk mijn ogen uit wanneer Juliet met haar vader komt. Zelf sluit ik mijn mond weer als ik merk dat die open stond. Haar haar, de prachtige jurk die haar geweldig staat en dan die oogverblindende lach op haar gezicht dat het plaatje perfect maakt. Ze is echt prachtig- nee wacht! Dat is een understatement. Het is onbeschrijflijk oogverblindend! Het lijkt alsof ze kort naar me kijkt of ik het verbeeld het me, maar ik kan mijn ogen niet van haar afhouden als ze met haar vader langs loopt. Ze is echt de mooiste vrouw op deze aarde maar behoort nu toe tot een ander. Al lang niet meer tot mij en hoe heb ik ook nog kunnen denken dat ze meer van mij houd? De hele tijd kon ik die zware woorden niet over mijn lippen krijgen, maar ik ben toch wel opgelucht dat ik haar nog heb gezegd dat ik van haar houd. Aan de andere kant is het juist teleurstellend dat ze nu dan dus echt voor Aaron heeft gekozen. Ik heb te lang gewacht en ik wacht nog steeds, maar nu is het al te laat. Ze denkt vast niet aan het verleden met mij, want ze heeft haar toekomst met Aaron. Waarom zit ik hier ook nog? Het is duidelijk dat Juliet voor Aaron heeft gekozen. Hoe kon ik ook anders denken? Ze komt bij hem en ze pakken elkaars hand vast. Mijn blik is gevestigd op de vingers die zich met elkaar verstrengelen. Dit is het moment om verstandig weg te gaan. Ik ga tussen de banken uit en sluip zo stil mogelijk zodat niemand het hoort, weg. M'n Juliet is nu echt weg. Wanneer ik de zaal uit ben kan ik ook gewoon naar buiten lopen en hoef ik niet meer te sluipen. Ik wil de ceremonie niet verpesten. Dan zou ik de dag van haar leven verpesten. Ik ken die Aaron niet, maar Juliet lijkt wel gelukkig met hem anders koos ze niet voor hem. Ze is niet meer van mij. Nee, ze is al jaren niet meer van mij. Zes jaar geleden heb ik haar al laten gaan wat ik eigenlijk nooit had moeten doen. Ze trouwt met een ander. Ik moest vandaag wel komen. Ik wilde haar per se zien in haar mooie bruidsjurk en ik wilde Aaron zeggen hoe gelukkig hij wel niet mag zijn. Nu kan ik het als een hoofdstuk uit mijn levensboek afsluiten. Ik verlaat het gemeentehuis en loop de trappen af.
Ik neem een taxi en veeg m'n tranen die zich ondertussen gevormd hebben, weg. Ik werp nog een laatste blik op het gemeentehuis waar mijn vroegere schoolvriendinnetje gaat trouwen en gelukkig wordt. Ik heb geen spijt dat ik gekomen ben. Dit had ik nodig om het af te sluiten en verder te gaan met mijn leven.
"Dag Juliet", fluister ik nog zacht.

Vanmiddag komt de laatste post. Ik hoop dat jullie dit laatste hoofdstuk mooi en dit verhaal kudowaardig vinden. Xx

Reacties (85)

  • AshHisBandana

    DIT IS ZOOO MOOI!!!(huil)arme Louis!!!!!! :'(

    6 jaar geleden
  • HORANHORAN

    yup ik lees dit erg laat' maar ik moet toch even zeggen dat de tranen in mn ogen staan. wow

    6 jaar geleden
  • agirlx

    nooo! you made me cry ..(huil)

    6 jaar geleden
  • EmmaZouis1

    Omg ik ben hier echt aant bleiten(huil)

    6 jaar geleden
  • crazymy

    ik moet echt huilen aaaaaaaah nee
    wat moet ik nu louis is weg en ze trouwt met #$%^@ aaron

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen