Foto bij Choice 190

I was just kidding, guys!

Oke sorry, dat van dat dankwoord was niet mijn idee. Dat hebben jullie te 'danken' aan mijn beste vriendin Nadiya (de genius) die er een paar weken geleden mee aan kwam toen ik haar de verhaallijn vertelde. (Ja, zij weet de hele verhaallijn als enige andere persoon op de wereld naast mij. Pam pam pam, klinkt scary, Net zoals bij coca cola, maar twee mensen op de wereld die het geheime recept weten. Dus Nadiya en ik mogen niet samen in een vliegtuig, want als het neerstort is er geen verhaal meer). Maar in ieder geval ik vertelde het haar en toen zei ze: Jaaa! Wat leuk! Maar dan moet je een dankwoord doen na dat Louis pov om iedereen te laten schrikken!' We waren er allebei nogal enthousiast over, en zoals ik in het neppe dankwoord zei: "Vooral de cliffhangers vond ik leuk omdat ik het wel leuk vind om jullie te plagen en om al die reacties te zien. Ik kan me er altijd kapot om lachen hoe jullie je ergeren om die cliffhangers. Sorry, I just love it!" Daar hoort dit dus ook bij. Ik vind het nogal leuk, haha. En nu gaan jullie mij allemaal haten omdat ik dat deed, maar jullie houden natuurlijk wel nog van me omdat het nog niet afgelopen is. Gisteren had ik wel nog een kort twijfelmomentje. Ergens had ik spijt dat ik het gedaan had omdat het zo te overdreven leek, aan de andere kant vond ik dat ik toch maar moest stoppen omdat ook vele van jullie het een perfect einde vonden. Het was op zich ook wel een origineel en mooi einde, maar ik had al dingen in gedachte voor wat er zou gebeuren (best veel, want het verhaal is zeker nog niet afgelopen), en ik had zelfs al drie epilogen. (Ja, jullie krijgen drie epilogen op het einde, omdat ik echt niet kon kiezen, en het best wel leuk is zo). Dit is trouwens geen vervolg of deel 4. Dit is gewoon deel 3, maar dan met een dankwoord ertussen als grap.

Ik wil wel nog team Aaron adviseren om niet verder te lezen. Team Aaron heeft hun perfecte einde gekregen en eigenlijk zou je het voor jezelf verpesten om verder te lezen als je liever Aaron&Juliet hebt, dan Juliet&Louis. Just saying, je mag zelf weten wat je doet, haha. Maar ik houd je niet tegen als je toch wilt lezen.

Ik heb trouwens wel een beetje spijt dat ik het dankwoord zo vroeg geactiveerd heb. Misschien had ik het beter pas rond een uur of 9 in de avond kunnen doen want ik heb jullie nu dus 12 uur misleid. Maar niet boos op mij worden hahaha, doe maar lekker op Nadiya die het heeft bedacht. (Haar geen doodsbedreidingen sturen he, haha.) Ben gewoon maar blij dat dit verhaal voorlopig nog niet afgelopen is.

xx Irene



De deuren gaan open en ik zie hoe Amanda voorop gaat met Eloise die volgt. Daarachter kom ik aan de arm van mijn vader. Ik kijk de zaal rond met een grote glimlach op mijn gezicht. Er zijn zoveel mensen gekomen. Allemaal bekende gezichten. Ook kennissen die ik al een tijdje niet gezien heb. Het is zelfs mooi versierd. Van dit moment droomt ieder meisje van jongs af aan al. Een prachtig versierde zaal in een mooi oud gemeentehuis in de mooiste bruidsjurk door je vader worden weggegeven aan de perfecte man. Mijn blik valt net op Louis maar ik kijk meteen weer verder naar de andere. Volgens mij heeft hij het pak aan van het eerste gala met dat strikje erop wat ik zo snel even kon zien. Ik kijk naar Aaron die voor trots staat te wachten op mij en loop met mijn vader naar hem toe. Hij geeft me nog een kus op mijn wang en geeft me vervolgens aan Aaron. We pakken elkaars handen vast en kijken naar de ceremoniemeester die iedereen welkom heet. Ik ben echt vreselijk zenuwachtig, maar zeker niet de enige want dat is Aaron ook. Ik kijk hem aan en we glimlachen beide naar elkaar. De ceremoniemeester begint van alles te vertellen. Hoe we elkaar ontmoet hebben, hoe het begonnen is, en dat soort dingen. Na een tijdje gooit Eloise er een opmerking tussen door waarmee ze de hele zaal plat weet te krijgen. Ik kijk lachend om naar Eloise. Edward naast haar ligt echt in een deuk. Ik kan het niet laten verder naar achter te kijken waar Louis zit. Oftewel zat. Ik zie hem niet meer. Snel draai ik mijn hoofd weer terug en kijk ik strak naar voren. Louis zat er niet meer. Heb ik dat wel goed gezien? Ik kan me niet nog een keer omdraaien. Alle ogen zijn op mij en Aaron gericht. Waarom is Louis weggegaan? De ceremoniemeester gaat verder met zijn verhaal maar van allerlei herinneringen schieten door mijn gedachten. Toen ik Louis voor de allereerste keer door school zag lopen. Dat moment was ik helemaal van de wereld af en sprintte ik meteen naar Eloise toe. Het korte beeld van onze eerste kus in de kantine en het beeld dat we ruzie hadden vlak voor de voetbalwedstrijd. De bos rozen die ik op valentijnsdag van hem kreeg en het gala die volgende avond. Toen ik Louis alles uitlegde over Julian en het weer goed kwam. Dat gevoel van opluchting en geluk dat we weer bij elkaar waren was toen nog nooit zo krachtig geweest. Het hele gevoel walst weer door me heen maar wordt snel weer overspoelt door het gemis en het gevoel van afscheid nemen op het vliegveld toen ik naar New York vertrok. Het nog verdrietigere gevoel van toen we besloten er een punt achter te zetten na 3 jaar. Ook herinneringen van de afgelopen tijd komen boven. Alles speelt zich af voor mijn ogen. Die nacht van drie weken geleden waarin ik weer aan hem toe gaf. Eerlijk gezegd had ik nog geen druppel op, maar daar geef ik zelf niet eens aan toe. De troost die Louis me gaf tijdens de vliegtuigkaap. Hoe ik Aaron ook miste, Louis wist me te troosten en een gevoel van veiligheid te geven met mijn sterke armen om me heen. Zijn krachtige ik hou van jou, waarmee hij nog liet blijken dat hij vreselijk veel om me geeft, maar ook afscheid mee neemt. Dat ik het nooit mag vergeten. Een warme traan loopt over mijn wang. Waarom denk ik hier nu aan? Waarom niet eerder? Het gevoel voor Louis wat ik steeds uitgesteld heb tot het laatste moment dat kk niet meer terug kan trekken. Louis is zelfs al weggegaan omdat hij weet dat ik niet terug trek. Doe ik dat ook niet? Ik kijk naast me waar Aaron bezorgd naar me kijkt, met een blik in zijn ogen alsof hij weet wat er aan de hand is. Dat hij het aanvoelt. Al die mooie herinneringen met Louis. Alsof hij ze in mijn ogen kan zien.
"Juul, weet je het zeker?", fluistert Aaron zo zacht dat alleen ik het kan horen. Ik knik instemmend. "Honderd procent zeker?" Ik doe mijn mond open om iets te zeggen, maar sluit hem vervolgens weer. Ik laat iets te lang op me wachten met antwoord geven waaruit veel geconcludeerd kan worden. "Niet dus?" Ik antwoord weer niet. Te bang om er mee in te stemmen dat ik het inderdaad niet weet. "Een leven lang Juliet. Je moet honderd procent zeker zijn, anders doen we het niet." Nog steeds durf ik er geen antwoord op te geven. Aaron legt zijn arm om me heen en trekt mij dicht tegen zich aan. "Ga naar Louis", fluistert hij zacht bij mijn oor. Mijn ogen schieten meteen open bij het horen van die naam.
"Louis?" Hij mag dan wel de hele tijd door mijn hoofd spoken, maar hoe weet Aaron dat?
"Ja, niemand houd zoveel van jou als hij doet, en jij van niemand anders zoveel als van hem." Vol ongeloof kijk ik naar hem. "Ga hem achterna." Hij heeft zelfs ook al gemerkt dat Louis er was en dat hij nu weg is. Hij is zo oplettend. Heeft hij alles doorgehad? Mijn hoofd draait overuren en lijkt het niet meer aan te kunnen.
"M-maar ik kan toch niet zomaar wegrennen? Dit is onze bruiloft. Alle mensen", fluister ik bij zijn oor.
"Het kan echt niet veel schelen. We trouwen niet als je hart bij een ander ligt." Ik ben stil en kijk met van allerlei emoties door elkaar naar Aaron. Ik weet het even niet meer. Er is te veel dat door me heen gaat op dit moment. Het is nog een wonder dat ik op mijn benen sta.
"Ik voel me zo stom dat ik er nu pas mee kom, nu het er op het moment aan komt", zeg ik tegen hem wanneer ik hem weer in een knuffel trek.
"Daar kun je niks aan doen. Soms kom je er op dat moment pas echt achter."
"Je bent echt een veel te goed mens voor deze wereld."
"Ga nou." Ik kijk hem nog een keer aan.
"Sorry." Dan draai ik me om en zonder ook maar iemand in de zaal aan te kijken ren ik naar buiten. Ik durf ze niet aan te kijken. Al die blikken. Die verbaasde en geschrokken kreetjes die ik hoor.

Ik ren naar buiten toe maar stop halverwege de trappen al. Waar moet ik naar toe? Waar is Louis heen? Hij is weggegaan, maar waar zou hij naar toe gaan? Ik kan hem wel achterna willen gaan, maar dan moet ik weten waar hij is.
"Juul!" Ik draai me om. Edward en Eloise komen op me af gestormd en vuren honderd vragen op me af.
"Wat was dat? Waar ga je naar toe? Waarom rende je weg? Ga je Louis achterna? Hou je nog van Louis?" Terwijl ze blijven vragen zak ik op de trap neer en begraaf ik mijn gezicht in mijn handen. Alle emoties moeten er op dit moment even uit. Al die opgekropte gevoelens voor Louis die ik toen na de breakup heb weggestopt en die van de afgelopen weken. Het is me echt even te veel allemaal.
"Louis is weg", is het enige wat ik zeg wanneer ik uitgesnikt ben en Edward en Eloise in stilte naast me zitten.
"Hij is niet weg. Kom, we gaan hem achterna", zegt Eloise vastberaden. Ze staat al op en Edward volgt haar voorbeeld.
"Hoe? En waar naar toe?"
"We zien wel. Je hebt vast geen sleutel van de Bentley?", vraagt Edward.
"Die heeft ze in de zak van haar jurk, sukkel, wat denk je nou zelf? Ze hebben een chauffeur", zucht Eloise van Edwards domme opmerking. Ze richt zich weer tot mij en strekt haar arm uit. "Kom mee. We nemen een taxi en gaan naar zijn oude huis. Dat is de enige plek waar hij in Doncaster kan zijn." Ik neem de hand aan en sta ook op wat iets meer moeite kost met de jurk. Louis achterna.

Weer kudo's voor diegene die een Louis pov willen morgen. Ik ben namelijk nog over iets aan het twijfelen. 100 kudo's wordt morgen een Louis pov.

Reacties (91)

  • ClaireCliff

    OMG I cried my eyes out! Ik lees dit verhaal voor het eerst. Mijn beste vriendin wees me er een lange tijd geleden al op. Het is echt een geweldig verhaal en toen ik hoorde dat je weer door ging ging ik door het lint!

    3 jaar geleden
  • Wavechaser

    alweer bijna tranen in mijn ogen...

    5 jaar geleden
  • NoAlone

    Thank You Aaron!!!
    Go Juul Go.

    6 jaar geleden
  • AnkePayne

    Super lief van aaron!:)

    6 jaar geleden
  • agirlx

    ja ja ja ja ja ja!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen