Foto bij chapter 001 - Movie Night

even tussendoor: voor iemand van 37 jaar ziet Benedict er super hot uit =3 ( foto veranderd, die is veeeeeeel beter <3 )

oh ja vergeten: het verhaal speelt zich af in London, Engeland

"een wat?" "een film night" zei mijn moeder. ik zuchtte. de gedachte alleen al dat ik de hele nacht naar een doek moet gaan staren, bezorgd me hoofdpijn. ik had iets heel anders in gedachten om vanavond te gaan doen. "moet ik echt mee?" vroeg ik. "ja. dat moet" zei mijn moeder. "dus...ga naar boven en maak je klaar. we vertrekken over een uur" zij zelf ging naar de woonkamer. ik zuchtte en ging naar boven. daar douchte ik me en zocht daarna een jurkje, bijpassende schoenen en juwelen uit. mijn haar stak ik op. ik was in het wit gekleed. toen ik terug naar beneden ging, stond mijn moeder te wachten. zij had een zwarte jurk aan. "schiet op" zei ze. ze was meer gespannen dan normaal en dat beviel me niet. normaal gezien is ze gespannen als ik te laat thuis kom. maar dat is maar tijdelijk. dit is anders. heel anders. ze trok de deur achter zich dicht en stapte in de taxi. ik zat er al in, muziek te luisteren. mijn moeder gaf het adres door van het theater. de chauffeur knikte en reed weg. zelfs in de auto was mijn moeder gespannen. "wat is er, mam?" vroeg ik. "niks, Destiny" zei mijn moeder. haar stem trilde, ondanks ze lachte. dit voelde niet goed aan. ik had z'n gevoel dat deze avond totaal anders zal gaan lopen dan ik in gedachten heb. we kwamen aan bij het theater en stapte uit. mijn moeder trilde nu helemaal. ik voelde het toen ik bij haar inhaakte. ze gaf de uitnodiging aan de portier. in de inkomhal zag ik een affiche hangen. de film night is eigenlijk een promotie. de 3 afleveringen van een serie worden getoond. 'Sherlock' ooit van gehoord. 1 keer gezien op tv. het was spannend, maar mijn moeder verbood me er verder naar te kijken. en dat zette me tot het denken. zeker nu. mijn moeder trok me verder. "niet treuzelen" zei ze. ik volgde haar door de hallen van het theater. we kwamen langs een mensen massa. blijkbaar stonden de 2 hoofdacteurs handtekeningen uit te delen. Benedict Cumberbatch en Martin Freeman. ooit eens opgezocht op internet, toen m'n moeder weg was. "Destiny! schiet op!" zei mijn moeder en trok me verder. nu heeft ze echt het hoogtepunt van gespannen zijn bereikt. ik begon me echt zorgen te maken. we gingen in de zaal zitten. de andere mensen kwamen stilaan de zaal binnen gelopen. een ding vroeg me wel af. toen ik de serie op de tv zag, mocht ik niet verder kijken. en nu...wel. er klopte iets niet.

3 hours later...

eindelijk! ik kon m'n benen eens strekken. blijkbaar was mijn moeder eerder de zaal uit gegaan. ik volgde de andere en verliet de zaal. ik vond haar echter niet. "fijn. ook dat nog" dacht ik. ik liep naar de uitgang, toen ik opeens iemand hoorde schreeuwen. ik herkende mijn moeder haar stem. ik ging er op af en ging een privaat ruimte in. achter aan was een deur op een kier. daar kwam het geluid vandaan. ik sloop naar de deur en keek voorzichtig binnen. daar zag ik mijn moeder schreeuwen tegen...Benedict Cumberbatch! ik keek op en ging naar binnen. "mam? wat gebeurt er hier?" vroeg ik. beiden keken me aan. "Destiny! wat doe jij hier?!" vroeg ze. "ik was je kwijt en ineens hoor ik je schreeuwen" zei ik. "noemde jij haar daarnet 'mam'?" vroeg Benedict. "ja. dat is mijn moeder" zei ik. ik werd achterdochtig. "je moeder?" vroeg Benedict. "ja" zei ik. Benedict draaide zich om naar mijn moeder. "is zij mijn dochter?!" vroeg hij. ik keek op. "ja" zei mijn moeder. dat kwam aan als een mokerslag. "mam. wat zeg je nu?" ik voelde tranen opkomen. "Destiny, ik..." ik draaide me om en liep weg. Martin kwam binnen. "Benedict, je wordt..." ik botste tegen hem en viel. "het spijt me" zei Martin. "nee. het spijt mij" ze ik en stond op. "Destiny!" mijn moeder kwam achterna, maar ik rende verder weg. "Martin! volg haar!" hoorde ik Benedict nog roepen. maar ik was het theater al uit gerend. ik vertraagde mijn pas, toen ik bij het park in de buurt kwam. tranen vielen over mijn wangen en ik had het koud. ik keek op mijn gsm. half 1. het was laat, maar ik wilde niet terugkeren. nu zeker niet. ik ging op een bankje zitten. ik snikte. de wind maakte de kou erger, waardoor ik nog harder rilde. "alles goed met je?" hoorde ik. ik keek verschrikt opzij. het was Martin. "ik doe niks" zei hij. ik keek hem aan. "euh...Benedict stuurde me achter je aan" zei Martin. ik liet mijn hoofd zakken. er stormen meer tranen over mijn wangen. Martin deed zijn jas uit en hing die over mijn schouders." hier. dan heb je tenminste warmer" zei hij. "dank je" zei ik. "wat is er gebeurt dat je zo van streek bent?" vroeg Martin. "mijn moeder. ik hoorde dat ze ruzie had. blijkbaar met Benedict. en hij was verbaasd dat ik haar mijn moeder noemde" zei Martin. ik veegde mijn tranen weg. Martin keek me aan. "blijkbaar is Benedict mijn vader" zei ik. Martin keek op. "Destiny!" ik keek op. mijn moeder en Benedict kwamen op ons afgerend. "oh gelukkig ben je in orde" zei ze. ze wilde me omhelzen maar ik liet het niet toe. "het spijt me" zei mijn moeder. ik keek weg van haar. "we praten er thuis over" zei ze. ik zweeg. "Destiny. kom nu mee" zei mijn moeder. "waarom heb je gelogen?" vroeg ik. ze zweeg. "je zei dat mijn vader omgekomen was in een auto ongeluk, een paar weken na mijn geboorte" zei ik. "Mary. is dat waar?" vroeg Benedict. mijn moeder keek hem niet aan. "Destiny, ik..." "antwoord op zijn vraag, mam. dat is het minste wat je kan doen" zei ik. mijn moeder keek me aan. daarna zuchtte ze. "ja. dat klopt" zei ze. ik stond op en liep weg. "Destiny!" riep mijn moeder me na. ik keek niet om. ik toen ik hen niet meer hoorde, vertraagde ik en wandelde verder. "Destiny" hoorde ik even later achter me. ik draaide me om en zag Benedict op me af rennen. ik stopte. "gaat het?" vroeg hij. ik liet mijn hoofd zakken. "ik weet dat dit een heel verhaal is dat op je afkomt" zei Benedict. ik keek hem aan. " ze loog. over jou. waarom loog ze?" vroeg ik. Benedict zweeg.

Reacties (3)

  • HiIson

    I like this. I like this really much.
    Sinds een paar dagen ben ik helemaal Sherlock verslaafd en Benedict en Martin zijn zoooo geweldig.

    8 jaar geleden
  • MysticXheart

    mijn god... Ik zit hier helemaal te fangirlen achter mijn computer. Mijn vader zegt dat ik me kop moet houden maar da kan ik gewoon niet.

    8 jaar geleden
  • Skynight

    Dit is goed!
    Alleen irriteert het me dat er niet veel hoofdletters in zitten, maar je schrijft goed!
    Je hebt een abo erbij (;

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen