Foto bij 103.

En hier een nieuw stukje (:

Surprise !!!!!
EEN ORYON POV !!!!!!

Mijn handen trilden hevig terwijl ik het tuinhekje van mijn voortuin open deed.
Vandaag was mijn wereld ingestort, letterlijk en figuurlijk.
De sleutel die ik in mijn hand had woog allemachtig zwaar, omdat het haar sleutel was.
De sleutel die ik haar in gelukkige tijden gegeven had, in een tijd waarin alles nog geweldig en voor eeuwig leek, wat zo snel was ingestort als een kaartenhuis pal voor een ventilator.
De sleutel die ze op het bureau had gelegd voor ze van me wegliep.
De gekwelde blik in haar ogen, de tranen die ze zo wanhopig had proberen te verbergen.
Had me gewoon de waarheid verteld, dan was alles gewoon goed gegaan.
Haar woorden galmden één voor één achter elkaar door mijn hoofd en ik had direct al geweten dat ze gelijk had, maar ik had het nooit over mijn hart kunnen krijgen om het haar te vertellen.
De angst dat zij me zou verlaten was gewoon veel te groot geweest en nu het moment daar was en ze op de noodlottige manier erachter is gekomen heeft ze me net zo goed verlaten en was mijn zwijgen en het verzinnen van een oplossing voor niets geweest.
Met mijn gehele gewicht leunde ik tegen de deur aan, die naar binnen open gleed waardoor ik bijna voorover viel.
Al strompelend liep ik naar binnen, mijn jas achteloos op de grond achterlatend.
Ik had geen zin om wat te drinken te pakken, geen zin om te eten.
Ook al was het mijn huis, mijn gedachten schoten naar alle plekken waar zij geweest was, wat we hadden gedaan.
Op die bank hadden we urenlang gelegen, ik met haar in mijn armen terwijl we naar het heerlijke haardvuur keken en luisteren, genietend van diens warmte en de warmte die we elkaar gaven.
Er liep een rilling over mijn rug heen en er was op dit moment geen enkele sprake van warmte.
Enkel het gemis in mijn hart.
Mijn handen tintelden en ik kon haast niets anders bedenken dan dat ze terug verlangden.
Terugverlangden naar de tijd dat ik haar vasthad, der haar uit haar gezicht streek om vervolgend een kus op haar neus te drukken.
Mijn handen dwaalden af naar mijn broekzak, waar ik mijn mobiel in had zitten.
Haar naam was al snel gevonden, ze was mijn nr. 1 sneltoets, nog boven mijn moeder en natuurlijk boven mijn uitgever.
Ik hoorde al snel het kenmerkende getingel van de lijn die aan het overgaan is.
,,4…5…6…” Het bleef maar overgaan. ,,7…8…9…”
,,Odette hier, sorry, maar dit is mijn voicemail, je kan iets inspreken na….”
Ik hing op, ik had de moed niet om haar voicemail in te spreken, ook al was het nog zo makkelijk om te doen.
Nee, ik MOEST het rechtstreeks tegen haar zeggen.
Dan was er nog maar één manier.
Ik moest haar op gaan zoeken.

De koude wind striemde mijn gezicht, hoe dom was ik ook geweest om zonder jas het huis te verlaten in de neerdalende herfstkou.
Voor verwarming sloeg ik mijn armen over elkaar heen en wreef zo goed mogelijk mijn handen in elkaar warm, waarna ik erin blies, maar niets leek echt te helpen.
Dus ging ik maar een plan bedenken om bij haar te kunnen komen.
Om gewoon maar aan te bellen en te vragen of ik binnen mocht komen en of Odette er ook is, is echt uit den boze, dat kon ik nooit doen.
Dus moest ik op een andere manier iets verzinnen.
Haar straat had ik al snel gevonden en ik liep er even met een onderzoekende blik omheen.
De achtertuin zag er overwoekerd uit, maar ik zag al snel het lage dak waar je eigenlijk makkelijk op zou kunnen klimmen, waarna ik al snel het raam zag dat op een kiertje openstond en het riep gewoon dat het haar raam was.
En wat ook meehielp was dat ik haar in een glimp voorbij zag komen.
,,Ik kom naar je toe Odette.” Fluisterde ik voor ik eerst als een soort soldaat door de tuin heen sloop en me daarna als een prins die diens prinses ging redden tegen het muurtje opklauterde.
Even schoot er een regel van Romeo en Juliette en ook nog eens van Rapunzel door mijn hoofd, maar die drukte ik al snel de kop weer in, die kon ik echt niet gebruiken.
Zachtjes tikte ik op het raam en ik zag haar opkijken, haar wangen waren betraand, waarschijnlijk had ze een tijdje zitten huilen.
Het leek even alsof ze met iemand aan het praten was, maar ze deed al snel de deur achter zich dicht en op slot voor ze naar me toe kwam.
,,Oryon…” Mijn naam klonk zo mooi van haar lippen af. ,,Wat doe je hier.”
Er schoten meerdere woorden door mijn hoofd heen, maar ik kreeg er maar vier exemplaren uit. ,,Om jou te zien.”
Voor het eerst schoof er weer een glimlach om haar lippen heen terwijl ze het raam verder opendeed om me binnen te laten met een zwierig handgebaar.


En ? Zagen jullie deze wending aankomen ? (;
Hopelijk vinden jullie het een leuk stukje.

Reacties (2)

  • Girlicious

    aaaaw hij is echt te lief!
    snel verder!!!

    6 jaar geleden
  • Lootus

    NOOOO, die zag ik niet aankomen (:! Hij is zooo romantisch <3333 I love him! Hij past perfect bij Odette! Snel verder pleasse! Amazing!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen