Foto bij 058

Olivia Houten

Zuchtend hijs ik mezelf van het bed af. Nu moet ik mijn ouders ook nog alles gaan uitleggen. Hoe zouden ze reageren. Ik weet niet. Ik verwacht niet super blij. Maar tja. Wat kunnen hun eraan veranderen? Veel. Nee, eigenlijk niet veel. Ze kunnen het me verbieden om hem te zien. Maar dat kunnen ze maar tijdelijk doen. Als ik achttien ben, mag ik alles zelf bepalen. Geen gezeur van ouders over wat wel en niet mag. Mijn ouders vallen op zich wel, mee vergeleken met andere ouders. Maar ze zijn zwaar tegen alcohol voor je achttiende en dat soort dingen. Overbezorgde ouders, dus.
Ik haal diep adem en loop naar beneden. Op de kapstok hangen meer jassen dan normaal? Hebben mijn ouders bezoek? En ik weet van niets? Het is niets voor hen, omdat niet te vertellen. Ze zouden het me dan toch wel vertellen. Nieuwsgierig doe ik de deur naar de woonkamer open. Meteen komt er een blond gestalte naar me toe gerend.
'Sharon' roep ik verbaast. Ik knuffel mijn nichtje terug. Eigenlijk is ze maar één jaar jonger, maar het is gewoon leuk om haar nichtje te noemen. Want ze is jonger en kleiner.
'Hoe is het? Hoe is het in Amerika?' Begin ik meteen te vragen. Ze moet erom lachen. Ik ben gewoon nieuwsgierig! Dat mag toch ook? Weet je niet hoe lang ik haar niet meer heb gezien in levende lijven? Meestal was het via skype dat we praatte. Maar dat werd ook steeds minder door het tijdverschil. Ik zal het voor jullie uitleggen. Mijn nichtje is samen met haar broertje, vader en moeder zijn naar Amerika verhuisd (omdat mijn tante amerikaans is en Amerika miste), we zijn een keer daar geweest rond kerst en ze komen bijna elk jaar naar Nederland toe.
'Straks, eerst jij. Want je moet wel iets gaan uitleggen! Want als iemand die belt die je pas hebt gezien belangrijker is dan je nichtje die je bijna een jaar niet heb gezien moet diegene wel heel belangrijk zijn'
'Oke, ik ga straks alles vertellen eerst even de rest begroeten' beloof ik haar. Ik geef mijn oom en tante een knuffel. Als iedereen begroet is begin ik bij het begin. Ik vertel over Sarah en over haar vriendje. Ik laat een ding achterwegen dat de jongens waar ik over praat One Direction is. Sharon gaat er toch wel achter komen. Ze is gek van ze. Ik probeer zo min mogelijk hun namen te gebruiken, dat is des te grappiger het straks is. Ik vertel over Harry. Sharon kijkt vreemd op als ze zijn naam hoort. Waarschijnlijk moet ze denken aan One Direction, want ik het Louis naam ook al gebruikt. Dat moest wel. Als ik helemaal uitgepraat ben. Vraagt Sharon.
'Waarom belde Harry dan?' Vraagt ze nieuwsgierig. Zou ze iets doorhebben.
'Omdat hij me miste' zeg ik grappend.
'Awhh wat lief' Ze lijkt het niet te geloven.
'Heb je een foto' Vraagt mijn moeder nieuwsgierig. Ze is helemaal blij dat ik eindelijk weer een vriendje heb na Tom. Ze had hem graag gemogen. Maar hij is gewoon echt een sukkel. Gewoon vreemd gaan. Logisch dat ik hem dan dump en later bleek het dat het niet de eerste keer was!
'Hier zeg ik' Ik geef mijn telefoon aan mijn moeder die tegenover me zit. Hij gaat rond naar iedereen. Ze maken een paar opmerkingen. Ik hou mijn adem in. Zou iemand anders het eerder merken dan Sharon en hoe zou ze reageren? De zenuwen gieren door mijn lichaam. Mijn hart klopt snel. Als mijn telefoon bij Sharon is aangekomen. Hapt ze naar adem.
'Nee! Dit kan niet, je maakt een grapje!'



Awwhhh jullie zijn echt de liefste lezers
Die ik kan wensen! Super bedankt voor jullie lieve
Reacties enzo... !
X

Reacties (6)

  • Arquitecta

    Haha, dat zou ik ook doenxD
    Ga snel verder xx

    6 jaar geleden
  • AnkePayne

    Super! Snel verder..

    6 jaar geleden
  • LauraAime1D

    Haha! Echt geniaal! Ik mag Sharon nu al!!! X

    6 jaar geleden
  • Arquitecta

    Haha:D
    Ga snel verder xx

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    oeeh.
    snel verder.
    ben benieuwd.
    xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen