's Middags komen we aan in Londen en ben ik meteen van plan om naar Aaron toe te gaan. Ik moet echt met hem praten. Het zit me echt niet lekker. O, ik voel me echt vreselijk schuldig tegenover hem. Dat ik hem echt achter gelaten heb.
"Ik ben vanmiddag terug." Ik geef Louis nog een vluchtige kus en stap zijn auto uit. Mijn auto staat nog netjes voor de deur en ik had ook niet anders verwacht. In mijn tas zoek ik naar de sleutel waarmee ik vervolgens de voordeur open maak. Vanuit de woonkamer hoor ik flarden van stemmen maar het gesprek kan ik niet verstaan. Zoals ik altijd doe hang ik mijn jas gewoon op een haakje. Het is gewoon mijn huis, maar het voelt wel ineens vreemd. Als ik de woonkamer binnen stap zie ik ook de gezichten die bij de gedempte stemmen horen.
"Wat doe jij hier?", vraagt Aaron's moeder bitsig. Aaron zit in zak en as op de bank terwijl zijn zus en moeder meteen al opspringen als ze mij zien.
"Hoe durf jij hier nog binnen te komen, trut!", roept zijn zus tussendoor. Ik voel me echt geintimideerd door die twee. Eigenlijk wil ik terug zeggen dat dit okk mijn huis is, maar daarover houd ik wijselijk mijn mond.
"Ik wil even met Aaron praten, alleen", antwoord ik voorzichtig.
"Alsof jij nog enig recht hebt van spreken!", roept zijn zus weer. Aaron heeft nog geen woord gezegd en kijkt alleen maar toe.
"Verlaat dit huis onmiddelijk!", bepaalt zijn moeder voor me. Zij heeft niks te bepalen hier. Dit staat op mijn en Aaron's naam. Niet op haar naam. Ik wil mijn mond openen om dat terug te zeggen maar Aaron is me voor.
"Wegwezen nu!", barst Aaron nu uit. Een kreetje van schrik verlaat mijn mond. Dat was toch niet tegen mij? "Juliet wil met mij praten, alleen, en dit huis is van ons dus jullie gaan maar weg."
"Wat?!", roept zijn zus uit.
"Je hebt me gehoord. Ga maar winkelen of andere vrouwen dingen doen, maar nu ons huis uit", zegt hij streng. Beide leggen ze zich erbij neer en gaan ze niet op hem in omdat ze weten dat hij gelijk heeft.
"Laat je niet beïnvloeden of geld aftroggelen", zegt zijn moeder nog tegen hem. Ik sta er gewoon naast.
"Mam!"
"Ik waarschuw je alleen maar." Ik krijg nog een boze blik van zijn zus en dan gaan ze beide weg. Nu staan we nog maar met z'n tweeën in de woonkamer waar nog nooit zo'n kille sfeer heeft gehangen. "Ze zijn nogal boos op je", zegt Aaron.
"Ben je ook boos op mij?"
"Wel een beetje. Je bent van onze trouwdag weg gelopen. Op een erger moment had deze relatie niet kunnen eindigen. Een ieder in zijn mooiste kleren. De dag waar we naar uitgekeken hadden en dat je me dan voor alle mensen verlaat", zegt hij. Het schuldgevoel wordt nu nog tien keer, zeg maar gerust honderd keer zo erg. Ik heb hem niet alleen op de bruiloft laten staan, maar ben er meteen met een ander vandoor gegaan. "Maar ik had dit van mijlenver moeten zien aankomen."
"Waarom zei je dat ik naar Louis moest gaan?", vraag ik.
"Sinds je uit Doncaster kwam vanaf die eerste week hier deed je al vreemd. Ik was al een beetje bang dat Louis in het spel zou komen en toen je paar weken later zei dat je de lakens met hem had gedeeld... Ja... Er was de laatste tijd zo'n afstand tussen ons gekomen. Iets wat jij niet merkte maar voor mij overduidelijk was." Ik heb dus echt niet gemerkt dat hij het toch wel door had.
"Waarom heb je niet eerlijk gezegd dat je daar mee zat?", vraag ik.
"Omdat ik bang was je te verliezen. Ik dacht dat het wel overging en dat als we voor het altaar zouden staan je wel voor me zou kiezen."
"Je verdient duizend keer beter dan iemand die verliefd is op een ander", zeg ik tegen hem als ik naast hem op de bank kom zitten.
"Hield je eigenlijk wel van me?", vraagt Aaron onzeker.
"Ja, natuurlijk! Maar Louis is de ware voor mij. Hij is het gewoon. Dat gevoel wat ik bij hem heb. Ooit kom je ook een meisje tegen en dan snap je wat ik bedoel. Dat gevoel dat ze echt de enige is."
"En als je Louis nou niet was tegengekomen, was je dan wel met me getrouwd?"
"Ja, maar eens zou ik hem gaan tegenkomen. En dan was het ook gebeurd, dus ik ben hem wel optijd tegengekomen, anders waren er nog meer problemen geweest." Her is even stil en zwijgend zitten we beide in ons appartement naar de tv te staren die uit staat. "Weet je, je bent echt de perfecte man. Echt waar! Maar Louis is gewoon de perfecte man voor mij en ik hoop dat jij iemand vind voor wie jij de perfecte man bent. Ik voel me nu nog schuldiger dat ik je dan dus vier en een half jaar belemmert heb. In die tijd had je jou droomvrouw al tegen kunnen komen." "Er is echt geen tijd verkwist. Of vind jij van wel?" Ik antwoord er niet op. Dit gesprek loopt echt stroef en moeizaam. Ik had nooit gedacht hier zo te zullen zitten met hem.

Het hoofdstuk is niet zo lang, maar dat komt omdat het eigenlijk nog niet af was. Het tweede deel van het gesprek zal dan vanmiddag ofzo komen bij 100 kudo's. Ik ben eigenlijk ook niet zo tevreden over dit hoofdstuk.

Reacties (27)

  • agirlx

    iedereen is lekker bitchie !

    6 jaar geleden
  • LStyles212

    ergens begrijp ik die moeder en zus wel, maar ze zijn wel n beetje overdreven,, ze hadden juul ook gewoon even met aaron laten praten
    snellverderr<3

    6 jaar geleden
  • Clingy

    Die moeder en zus zijn echt gemeen! ;c Al begrijp ik het aan de ene kant ook wel, haha. Bwehh, poor Juliet & Aaron!

    6 jaar geleden
  • xXLovaticxX

    ik snap die moeder en zus echt niet en ja het is hun huis niet van die moeder en zus!! x

    6 jaar geleden
  • Lucindia

    Ik was dus eerst #teamAaron maar nu...

    LOUIS ALL THE WAY.
    Ze winnen gewoon de staatsloterij en krijgen samen het mooiste en oversekste kindje ter wereld. Punt.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen