Foto bij 7 ~ Wraak

Hi,
Sorry voor mijn gewelddadige buixD
Nee grapje, ik weet ook niet waar ik dit hoofdstuk nou weer vandaan haal, maar het is er....
xx

De rest van de dag en avond helpt Aurelio me met klusjes als hout sprokkelen en jagen, maar ik blijf nog steeds wantrouwig. Als de schemering invalt hebben we een overeenkomst gesloten; Ik zal hem niet aangeven, in ruil dat hij mijn bediende en reisgezel wordt. Voor hem komt dat zeer goed uit, hij zal immers niet opgehangen worden, en ik kan wel een sterke man gebruiken nu ik alleen rondreis. Toch ben ik er nog niet helemaal gerust op; als hij wegloopt, sta ik voor gek, en hij zou alsnog mijn paarden of iets anders mee kunnen nemen.... Maar ik ga er gewoon van uit dat hij dat niet doet, omdat.. Ja waarom eigenlijk? Hij heeft totaal geen redenen om wél te blijven. In mijn hoofd begint zich een plan te vormen...
De volgende ochtend, net voordat de zon opkomt, maak ik me gereed voor vertrek. Aurelio ligt nog te slapen, en ik was niet bepaald van plan om hem wakker te maken. Mijn plan was om alles mee te nemen en hem daar achter te laten, zoals ik hem vond. Nou ja, hij heeft natuurlijk wel die gewonde schouder, maar dat is zijn eigen schuld. Ik zou doen alsof het nooit gebeurd was. Als ik de zadeltas van Gult vast wil gespen, voel ik ineens een mes tegen mijn keel.
"Zo, zo, wat zijn we allemaal van plan?" Zijn stem klinkt boos, en zijn hand met het mes trilt tegen mijn keel van ingehouden woede. Als ik geen antwoord geef, slaat hij een arm om me heen, en draait mijn gezicht naar het zijne. Ik probeer koel over te komen, maar zodra zijn hand mijn keel aanraakt verraad ik mezelf door mijn halsslagader die overuren maakt van angst.
"Aurelio... Ben je gestoord of iets?" Mijn woorden klinken sissend, als een kwade adder.
Hij lacht, het geluid komt van ergens naast mijn hoofd. Natuurlijk, hij is een stuk groter en gespierder, bedenk ik zuchtend. Mijn plan heeft zo totaal geen nut meer en lijkt ineens heel erg dom en kinderachtig.
Het mes trilt weer, en ik voel een klein beetje bloed langs mijn keel lopen. Ik begin te huilen.
"Nu zijn we ineens een stuk minder stoer hé?" Het klinkt alsof hij hiervan geniet. Geniet! Kwaad kijk hem aan. Hij lacht schijnheilig terug.
"Wat zal ik eens doen? Ik kan alles met je doen nu. Ik kan dit -ik voel staal langs mijn pols snijden, en er loopt iets warms over mijn arm- doen, en je kunt er niks aan doen. Ik kan je ontvoeren, en niemand zal je missen. Ik kan je verkrachten, en niemand komt het te weten. ik kan je vermoorden, en niemand zal je zoeken. Ik kan het allemaal met je doen, en jij kan niks, schatje," Zijn stem klinkt spottend, en ik ben doodsbang. Hij kijkt me aan, met een maniakale blik in zijn ogen. Ik struikel naar achter. Boom. Oeps. Hij staat voor me, en ik ben er bijna zeker van dat hij me nu vermoord, maar hij kust me. De kus is vol passie -of is het adrenaline?- en ik ben verlamd. Hij pakt me vast, en ik ga er in mee. Ik kus hem terug, en hij slaat zijn armen om me heen. Ik sla mijn armen om zijn hoofd, en hij streelt mijn gezicht. Net als ik denk dat ik doodga van geluk en zuurstoftekort, zie ik ineens niks meer. Ik voel hoe de blinddoek achter mijn hoofd vast wordt geknoopt, en daarna hoe er handboeien over mijn polsen gaan. Hij tilt me op, en dan lig ik op iets zachts en warms. Een paardenrug, zo te voelen. Aurelio komt achter me zitten, en geeft me nog een kus. "Ik kan alles met je doen. Maar nu is ontvoeren alleen wel genoeg," zegt hij vrolijk, en spoort de paarden aan. Ik zucht. Door een gestoorde psychopaat midden in het bos ontvoerd worden, is niet echt mijn idee van vrijheid.

Reacties (3)

  • Ice_Queen

    omg.. lol! Wist dat het ging gebeuren, -het kussen dan-:P

    9 jaar geleden
  • LovelyWorld

    HOLY SHIT Charlotte!!

    9 jaar geleden
  • Sylveon

    Oke. Ik vond dit grappigxD. Anyway, leuk stukje!
    Snel verder?(flower)

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen