Foto bij chapter 002 - the hardest truth and the biggest decision of my life

Tiger = een Abessijn

ok, misschien kan een kat je niet vertellen wat het beste voor je is, maar ga gewoon mee met het idee =3

"vergeef je moeder het, alsjeblieft. ze kan er niks aan doen" zei Benedict. "niks aan doen?! ze loog over jou! jij bent mijn vader en dat weet je maar al te goed!" zei ik. ik was kwaad. hoe kon ze? liegen over mijn vader. "luister. het is allemaal mijn schuld. ik had je moeder nooit moeten verlaten" zei Benedict. ik keek hem vragend aan. "toen ik hoorde dat ze een kind verwachte, sloeg ik tilt. ik wist niet wat ik moest doen" zei Benedict. "je kon blijven, bijvoorbeeld" zei ik. "ik weet het. maar ik raakte in paniek. ik ben op een avond vertrokken" zei Benedict. ik voelde tranen opkomen. "maar ik heb er nu spijt van. geloof me. je moeder treft hier niet alle schuld in" zei Benedict. tranen vloeide over mijn wangen. "dit..." "ik weet dat je van streek bent, maar het is de waarheid" zei Benedict. ik voelde dat ik mijn kookpunt naderde. "dit is ongelooflijk! je bent nog laffer dan mijn moeder" schreeuwde ik. Benedict keek op. "weet je hoe dat voelt? om zonder je vader op te groeien? te horen dat hij dood is en dat hij toch blijkt te leven? weet je hoe dat voelt?!" "het spijt me" zei Benedict. "het is je geraden! het is gewoon niet te schatten hoeveel pijn ik nu leid. ik..." ineens begon alle te draaien en werd alles zwart. ik wankelde wat rond en viel. ik voelde hoe ik opgevangen werd door Benedict. ik hoorde hem van ver mijn naam roepen. hij riep ook om hulp, voor ik echt helemaal het bewustzijn verloor

hours later at the hospital...

het leek alsof ik 5min weg was geweest, maar in feiten waren er uren voorbij gegaan. ik deed mijn ogen open en zag dat ik in een kamer lag in het ziekenhuis. ik keek rond me. mijn moeder zat in een sofa. ze was aan het slapen. in de gang stond Benedict met een dokter te praten. ik zette me recht. dit is nooit eerder gebeurt. dit gaat nog lastig worden. "je bent eindelijk wakker" zei Benedict. hij en de dokter kwamen de kamer binnen. "je hartslag is normaal en je bloeddruk is goed. verder is er niks aan de hand. binnen een paar uurtjes mag je naar huis" zei de dokter. "bedankt" zei ik. de dokter lachte, groette ons en verliet de kamer. ik zuchtte en sloot mijn ogen. "het spijt me" zei Benedict. ik keek hem aan. "het geeft niet. het komt door de stress" zei ik. "heb je dan zoveel stress?" vroeg Benedict. ik knikte. "het komt altijd door mijn moeder. heeft zij stress op het werk, krijg ik het te verduren vanaf het moment dat ze thuis komt" Benedict zweeg. "ik zie ook wel dat ze doodop is na het werk, maar daar kan ik niks aan doen. ik heb school, ik heb een hobby, ik heb zelfs een kat die ik moet verzorgen. zij kijkt niet naar mij om en schuift alle schuld op mij" zei ik. "schuld?" ik keek Benedict aan. "ze zei dat het mijn schuld was dat jij...zogezegd...verongelukt bent in een verkeersongeluk. ik had er nooit moeten komen" ik kreeg tranen in mijn ogen. er viel een stilte.

2 hours later...

ik en mijn moeder verlieten het ziekenhuis. ze had een taxi gebeld. ik zou alleen naar huis gaan. zij moest nog naar een vergadering toe. ik zuchtte, stapte in en de taxi reed weg. ik keek achter me, door het raam en zag Benedict wuiven...naar mij. ik wuifde terug en draaide me terug om. ik zuchtte. er gingen zoveel vragen door mijn hoofd. toen ik thuis kwam en binnen ging, kwam Tiger op me af. hij streek langs mijn been. hij wist dat er iets niet goed was met mij en dat snap ik. ik pakte hem op en droeg hem naar de living.ik ging zitten en aaide Tiger. hij begon vrolijk te spinnen. op de een of andere manier kan ik hem alles vertellen. hij begrijpt me. dus vertelde ik hem over dat ik mijn vader. hij keek me aan. "ik weet het. het klinkt raar" ik lachte. "maar...ik weet niet wat ik moet doen" Tiger sprong van mijn schoot af en liep naar de kast. hij sprong erop en ging naast een foto staan van mij en mijn moeder. "wat wil je zeggen, Tiger?" Tiger liep achter de foto en duwde hem ervan af. de kader en het glas brak. Tiger sprong van de kast en snuffelde aan de foto. ik ging zitten. wat wilde hij nu precies zeggen. ik nam de foto. ineens krabte Tiger de foto in 2. "Tiger!" ik keek naar de 2 stukken. nu snap ik het. "je wilt...dat ik...mijn moeder moet verlaten en...naar mijn vader moet gaan" Tiger miauwde. "ik weet het niet" zei ik. "ben thuis!" hoorde ik. "mam" ik raapte de stukken op en gooide het in de vuilbak. de foto stak ik in mijn jaszak. "jij bent vroeg thuis" zei ik. "ja ja" zei mijn moeder. ik keek haar aan. Tiger liep naar me toe en verstopte zich achter mijn benen. ik ging haar achter na, naar de keuken. "euh...hoe was de vergadering?" vroeg ik. "goed" zei ze kortaf. ik keek haar aan. "oh ja. er heeft iemand gebeld van de manage. ze vroegen of ik jou lidmaatschap wilde verlengen" zei mijn moeder. "wat zei jij?" vroeg ik hoopvol. "ik zei nee" zei mijn moeder. "wat?!" ik was van streek. "ik zei nee" zei mijn moeder. "waarom?!" vroeg ik. "omdat jij je de afgelopen uren hebt misdragen" zei mijn moeder. ik zweeg. ik voelde Tiger langs mijn been strijken. ik keek hem aan. daarna keek ik kwaad naar mijn moeder. dit was het moment. ik stapte naar mijn moeder en liet haar de foto zien. "dit heeft Tiger gedaan en ik denk dat hij er iets mee wilt bereiken" zei ik. "wat dan?" vroeg mijn moeder. "dat ik jou ga verlaten en naar mijn vader ga" zei ik. "dat...durf je niet" zei mijn moeder. "durf ik wel. Tiger heeft het me laten zien dat dit de beste keuze is" zei ik. "je kunt toch niet geloven dat een kat denkt wat het beste is voor jou" zei mijn moeder. "oh jawel. ik blijf erbij. ik ga naar mijn vader" zei ik.

Reacties (2)

  • HiIson

    Het is echt beter voor Destiny als ze bij haar vader gaat wonen. Die moeder is echt erg.

    8 jaar geleden
  • Skynight

    Wat erg van die moeder! Ö
    Destiny moet achter haar vader aan!:D
    snel verder!:)

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen