Foto bij O.1

Charlotte Badgley.

Een meisje met lang, krullend haar keek me peinzend aan. Ze balanceerde van de ene op de andere voet, trok even aan haar truitje en keek toen terug naar mij. Ik zuchtte en keek mezelf diep fronsend aan. Mijn spiegelbeeld volgde mijn voorbeeld.
'Nou, goed dan', mompelde ik tegen de spiegel.
Fronsend draaide ik me om en keek mijn kamer rond. Mijn kalender gaf aan dat het vandaag zeven maart was. Speciale dag. One Direction speelde vandaag hun laatste show van de UK tour in de O2 Arena en daar ging ik naartoe. Ik had er al enkele weken naar uitgekeken, maar nu het zo dichtbij was kreeg ik een soort van dubbel gevoel. Ik schudde mijn hoofd en probeerde het dubbel gevoel ook weg te schudden.
'Vanavond wordt geweldig', sprak ik mezelf nog toe voordat ik de kamer verliet.

Rond 17 uur verliet ik het huis. Ik stapte in mijn auto en startte hem. Vrijwel meteen zette ik hem weer af. Ik sloeg mijn vuisten op het stuur, kneep mijn ogen dicht en ademde diep in en uit.
'Kom op. Het komt goed', suste ik mezelf.
Ik startte de auto opnieuw en reed richting O2 Arena. Nerveus tokkelde ik op het stuur. Wanneer ik in een straat reed zag ik iets verderop de O2 Arena al staan. Mijn hart sloeg een tel over en ik probeerde mezelf te kalmeren door rustig in en uit te ademen. Diep in en uit ademend parkeerde ik mijn auto. Ik bleef nog even zitten, controleerde mijn tas, sprak mezelf nog wat bemoedigende woorden toe en stapte mijn auto uit.
Wanneer ik dichter bij de Arena kwam, hoorde ik meisjes roepen en gillen. Enkele dertienjarigen kwamen voorbij mij gesneld en wanneer ze mij zagen, zag ik hen tegen elkaar fluisteren. Ik trok mijn schouders op en liep nonchalant verder.
'Dat is een Directionater', hoorde ik een groepje meisjes tegen elkaar fluisteren.
'De grootste Directionater ooit', gooide ik met een knipoog terug terwijl ik voorbij hen liep.
Ik ging naar de kassa om mijn ticket op te halen. Wanneer ik eindelijk mijn kaartje had, liep ik langs het gebouw heen om terug naar de ingang te gaan. Mondjesmaat mochten er mensen binnen en wanneer ik eindelijk tussen de massa drummende en gillende meisjes vandaan was, doorzocht ik snel mijn tasje om te zien of alles er nog in stak. Glimlachend liep ik verder naar de zaal, waar ik mijn plaatsen zocht en dan plaats nam. Het duurde nog even voordat het aan de jongens was dus besloot ik om nog even drinken te gaan halen.
Een uurtje later gingen plots alle lichten uit. Iedereen sprong recht en het enige wat ik nog hoorde was oorverdovend gegil. Ik zette mezelf ook recht en wachtte vol spanning tot de jongens zouden opkomen.
Wanneer het concert gedaan was, nam ik heel rustig de tijd om alles terug in mijn tas te stoppen. Ik wilde niet echt naar buiten, want ik wist wat mij te doen stond en ik keek er absoluut niet naar uit. Uiteindelijk werd ik weggestuurd door de security. Ik raapte al mijn moed bijeen, ging de zaal uit en stapte de donkere, koude avond in. Mijn ogen onderzochten het hele terrein totdat ik eindelijk vond wat ik nodig had: het pad om naar de achterkant van de O2 Arena te geraken.
Snel maar zacht, zodat niemand me zou volgen, liep ik naar de plek waar de jongens zouden staan. Ik keek over mijn schouder, wandelde de hoek om en ging verder naar de achterkant van de O2 Arena. Niet veel meisjes wisten de weg naar de achterkant van de Arena. Er waren slechts een handjevol die rond de 5 jongens dartelden. Ze namen foto's, vroegen handtekeningen en huppelden blij rond om hun foto's aan hun vriendinnen te laten zien. Ik zuchtte, liet mijn hand in mijn tas glijden en nam er een kleine, witte enveloppe uit. Met mijn vrije hand trok ik mijn muts goed.
'Hier gaan we dan', mompelde ik tegen mezelf.
Ik raapte al mijn moed bij elkaar en ging met kleine pasjes verder. Mijn voeten brachten me steeds dichter en dichter naar het kleine groepje dat iets verderop stond en bij elke stap die ik zette voelde ik mijn hart sneller en sneller slaan.
Mompelend zette ik nog een stap: 'Je kan he -'
'Hoi!'
Mijn hoofd schoot omhoog. Ik was nog niet helemaal aan het groepje. Eén van de jongens had zich afgezonderd en was stil mijn richting uit gewandeld. Een paar bruine ogen staarde me vriendelijk maar nieuwsgierig aan.
'Eh... Hoi, Liam', stamelde ik, 'ik eh.. heb hier iets voor jou.'
Glimlachend keek hij me aan en met een licht knikje spoorde hij me aan om verder te vertellen. Een waterval van woorden gutste uit mijn mond. 'Wel, 't is te zeggen, niet speciaal voor jou, het maakt eigenlijk niet echt uit aan wie ik het geef maar ok. Nu jij hier voor me staat, bedenk ik me eigenlijk dat het misschien een dom idee was, maar langs de andere kant ook niet. Ik denk dat ik hem dus best aan jou geef, want volgens mij ben jij echt de liefste en heb je het grootste hart en ik wil hem al heel lang geven maar de juiste moment vond ik niet en nu heb ik het gevonden en - '
'Blijven ademen, meid', glimlachte hij en hij strekte zijn arm om te brief te pakken.
Wanneer ik hem wou geven, riep Zayn op Liam. Liam keek achterom. Snel propte ik de brief in Liam's gekruiste armen en spurtte ik weg.

Reacties (5)

  • Keynes

    7 maart, mijn verjaardag (:

    8 jaar geleden
  • Camisado

    Aaaah verderr(flower)

    8 jaar geleden
  • SPECS

    Hmmm ben nieuwsgierig.....VERDER!!!! Grom.:3

    8 jaar geleden
  • SPECS

    Abo+kudu (=Happy you!(??))

    8 jaar geleden
  • LinaStylesxx

    'Dat is een Directionater', hoorde ik een groepje meisjes tegen elkaar fluisteren

    dat was echt gebeurd!! haha
    ok ma verder <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen