Foto bij O.3

Liam Payne

Midden in de nacht werd ik wakker. Ik keek op de klok en zag dat het net één minuut na drie was. Geeuwend draaide ik me op mijn rechterzij maar wanneer ik gekraak van onder mij hoorde komen, schoot ik recht. Half slaapdronken tastte ik onder me en al snel vond ik de boosdoener: de enveloppe van het meisje met de blonde krullen. Ik nam de enveloppe uit mijn achterzak en liet me terug in de kussens vallen. Tastend zocht ik naar het lampje dat op mijn nachtkastje stond. Wanneer ik het gevonden had, klikte ik het aan en opende ik zorgvuldig de enveloppe. In de enveloppe zat een geruite cursusblad. Het was enkele keren geplooid. Ik opende het voorzichtig en zag dat op enkele plaatsen de inkt een klein beetje was uitgelopen. Er zaten hier en daar donkere vlekjes op die, dacht ik, afkomstig waren van tranen. Ik begon te lezen.

'Hey One Direction
(of management of niemand, ik weet niet wie dit gaat lezen en of iemand het überhaupt zal lezen)
Oké. Ik weet niet goed hoe ik hieraan moet beginnen, dus zal ik me maar even snel voorstellen. Mijn naam is Charlotte Badgley, ik ben 18 en woon in Londen. Ik woon nog niet zo heel lang in Londen. Twee jaar geleden heb ik Australië achter me gelaten en ben ik naar Londen gevlucht. Australië is een prachtig land, dat wel, maar bepaalde inwoners zijn iets minder prachtig.
Ik schrijf deze brief niet omdat ik medelijden wil of omdat ik wil dat jullie mij zielig gaan vinden. Ik schrijf dit omdat ik het nodig heb om alles eruit te laten.
Nou, goed dan. Twee jaar geleden ben ik, zoals eerder vermeld, gevlucht uit Australië. Ik hield van het land, maar ik haatte de mensen die er woonden. Mijn moeder heeft mijn vader verlaten toen ik amper een jaar oud was. Daarna heeft mijn vader troost gezocht bij meerdere vrouwen tegelijk én bij drank. Soms kwam hij pas om 5 uur 's ochtends thuis en natuurlijk had hij zich dan lazarus gezopen. Langs een kant verstond ik hem wel. Mijn moeder was zijn grote liefde en plots was ze weg met een man die gemakkelijk haar zoon kon zijn. Maar aan de andere kant begreep ik hem absoluut niet. Hij had een dochter, hij had een verantwoordelijkheid, hij moest voor zijn dochter zorgen. Dat heeft hij nooit gedaan. Integendeel. Ik had mezelf altijd voorgenomen om voor mijn vader te zorgen, maar dat veranderde wanneer ik dertien werd. Alles liep uit de hand. Hij had me nog nooit met één vinger aangeraakt, maar wanneer hij op een dag weeral enorm dronken thuis kwam, stampte hij me woest op de grond. Hij brulde dat ik de oorzaak was van al zijn miserie en dat het mijn fout was dat mijn moeder weg was gegaan. De volgende dag vond ik hem huilend in de keuken. Ik herinner me nog dat ik naast hem ging zitten, mijn armen rond hem sloeg en hem probeerde te kalmeren. Snikkend jammerde hij dat hij enorm veel spijt had van wat hij gedaan had en dat hij zielsveel van me hield. Hij wist niet wat hem bezielde, zei hij. Hij beloofde meteen dat hij ging stoppen met drinken en enkele jaren hield hij dit vol. Hij werd terug gelukkiger en we deden meer en meer dingen samen. Eindelijk was hij er voor mij. Eindelijk was hij de vader die ik altijd wilde. Maar wanneer hij enkele jaren later stampend en huilend van woede thuiskwam, wist ik dat het weer de slechte kant op ging. Hij was mijn moeder tegengekomen met haar vriend. Ondertussen waren ze getrouwd. Mijn moeder had hem uitgescholden waar iedereen bij stond en haar vriend had op hem gespuwd. Vanaf die dag ging alles terug mis. Hij dronk steeds meer, totdat ik op een keer midden in de nacht een telefoontje kreeg van het ziekenhuis. Ze hadden mijn vader in een steeg gevonden. Ik moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen. In het ziekenhuis vertelde ze me dat het niet goed ging met hem. Hij had een enorme hoeveelheid alcohol naar binnen gewerkt, was naar één of ander steegje gestrompeld en enkele jongeren hadden hem in elkaar geslagen. Wanneer ik zijn kamer binnenkwam, zag ik hem wezenloos op het witte bed liggen. Ik ging naast hem zitten, nam zijn hand en jammerde dat ik het niet meer aankon. Zijn ogen bleven gesloten, wat normaal was, want hij lag in een coma. Enkele dagen later kwam ik terug om te kijken of het al beter ging. Een zuster had me verteld dat hij uit de coma was. Wanneer ik zijn kamer binnenkwam en naast hem ging zitten, lachte hij even naar mij. In zijn ogen stonden tranen wanneer hij het volgende fluisterde: 'Leid je eigen leven, denk enkel nog aan de leuke jaren die we samen hadden en maak iets van je leven. Eindig niet zoals mij.' Ik was huilend opgestaan en was woest naar mijn moeders huis gegaan. 'Veel geluk met je vriend', zei ik bitter, 'maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat je rot in de hel.' Daarna heb ik haar nooit meer gezien. De volgende dag ben ik naar het ziekenhuis gegaan, heb ik mijn vader gedag gezegd en ben ik vertrokken. Het afscheid deed enorm veel pijn, maar ik wist dat het beter was zo.
En nu, twee jaar later, zit ik in Londen en vertel ik dit verhaal aan een iemand die ik totaal niet ken. Maar het is een opluchting. Ik weet dat mijn vader nog leeft en ooit wil ik terug naar Australië gaan om hem te bezoeken, maar nu kan ik het nog niet.
Lieve One Direction, het is waarschijnlijk vreemd dat ik dit aan jullie vertel. Maar dankzij jullie weet ik dat ik nooit mag opgeven. Wanneer ik hier net woonde, kwam ik mijn appartement nooit buiten. Ik wilde het niet, ik wilde niemand zien. En toen leerde ik jullie kennen. Jullie hebben me opnieuw doen geloven in mijn dromen en in het leven. Ik kan alles aan, zo lang ik er maar in geloof.
Bedankt.
Charlotte Badgley

Reacties (5)

  • RomanticWriter3

    omg das zo mooi geschreven niet normaal!! ik zit hier met tranen in mijn ogen! Het raakt echt wel...

    8 jaar geleden
  • LinaStylesxx

    ik vind hem echt awesome!!
    snel verder
    ~Lina x

    8 jaar geleden
  • LinaStylesxx

    Ik vind het eigenlijk echt een geweldig verhaal. Doe snel verder meid.

    - Kim x

    8 jaar geleden
  • Divide

    Ik zie geen twitter naam?

    8 jaar geleden
  • SPECS

    Ik vind dat dat @twitternaam het een beetje verpest maar goed ieder zijn ding.

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen