Foto bij Fight 26

~Maura Aslan~

Ik werd pas even wakker toen iemand mij in zijn armen trok en een stukje droeg ‘She’s alive, we gotta go to Silmarillion and ask him for help!’ zei Eric stem bezorgd waarna ik plots overgenomen werd en met veel moeite opende ik mijn ogen waarna ik zag hoe Thorin me nu in zijn armen trok.
Een stekende pijn schoot door mijn schouder en mijn been en hoofd brandden ‘Close your eyes, everything’s gonna be fine’ zei Thorin enkel waarna hij me tegen zich aan liet rusten en zijn ene arm om mij heen hield terwijl hij met de andere zijn paard bestuurde.
Hoewel ik hem zoveel wou vragen kon ik mijn lippen niet bewegen en ook mijn ogen vielen al snel weer dicht waarna ik weer in een zwart gat zakte.
De volgende keer dat ik wakker werd lag ik al op een zacht bed, met kanten lakens op mij, enkel mijn armen en hoofd staken erbovenuit, boven mij hing een reuze kroonluchter met diamanten en goud, de muren waren in mooie zilveren kleuren geverfd en er stonden oude muurtekeningen van het vroegere Narnia op.
Toen ik mijn hand even wou bewegen merkte ik dat iemand die vast hield, voorzichtig draaide ik mijn hoofd wat waarna ik zag dat het Eric was die zijn hoofd mijn zijn armen had gelegd die op mijn bed lagen te rusten.
‘Eric?’ prevelde ik zacht waarna hij meteen rechtop ging zitten ‘Maura?’ zei hij meteen opgelucht toen hij zag dat ik wakker was ‘Lucina’ verbeterde ik hem snel waarna hij knikte ‘How do you feel?’ vroeg hij bezorgd.
‘Pretty good, i only have a huge headache’ mompelde ik waarna Eric alweer kon glimlachen ‘how are the others?’ vroeg ik nu bezorgd waarna Eric nog steeds glimlachte ‘only a few of our soldiers didn’t make it, But the most important ones are still alive, Timnus, Rosalie, Thorin they’re all fine, and the ones who were wounded had a special elven treatment so they’re alright now’ zei hij waarna ik opgelucht adem haalde.
‘And the witch?’ vroeg ik dan iets zachter, ergens hoopte ik dat Thorin haar hoofd eraf had kunnen hakken net zoals zij zijn grootvaders hoofd eraf had gehakt maar langs de andere kant wou ik graag zelf die eer.
Na al die duizenden jaren dat ze ons nog steeds achtervolgde wilde ik er voor goed een eind aan maken, toen ik Eric teleurgesteld blik dan ook zag en hij zijn hoofd schudde was ik lichtjes opgelucht.
‘She ran away after Thorin took her wapons’ zei Eric waarna ik knikte ‘where’s Thorin now?’ vroeg ik dan maar lang moest ik niet op mijn antwoord wachten want al snel hoorde ik zijn gezang door de kamer klinken.
‘She took our country, our freedom and our pride.
She made an army and knocked all the Narniërs down.
We’re all running away from the witch her curse.
But someday we’ll fight back and take back what’s ours.’

Hoorde ik hem zingen waarna hij naast Eric kwam staan
‘Her powers are strong but not endlessly long.
So here’s to our kingdom who came to fall,
The woods will sing, this song with us.
Until the death of the witch Jadis!’
zong ik het volgende stukje waarna Thorin op zijn ene knie naast het bed ging zitten en Eric ons alleen liet ‘are you okay?’ vroeg ik zacht waarna Thorin knikte, hij droeg enkel een verband om zijn pols maar anders bleek hij ongedeerd.
‘Everyone is very worried about you’ zei Thorin plots waarna ik even lachte al was het fake, als men te bezorgd over mij zou gaan doen zou hij vermoedens gaan krijgen dat ik niet zomaar een simpel meisje uit Narnia was maar de koningin.
Eigenlijk wist ik niet waarom ik het hem niet vertelde, ik was wel bang dat hij me dan anders zou gaan behandelen, hij had me nooit echt gemogen maar daar begon verandering in te komen, ik hield er wel van dat hij Caspian vervloekte en uitmaakte aangezien hij niet doorhad dat de koning mijn man was en ergens was dit alles gewoon zo grappig.
Dus waarom zou ik het hem dan vertellen, ik wou niet anders behandeld worden mensen mochten hun eigen mening uit over hun koning bij mij, ik zou hen niet tegenhouden of straffen.


‘Luce?’ vroeg Thorin bezorgd toen ik niet meer antwoorde ‘Tell them i’m just fine’ zei ik snel waarna Thorin knikte ‘alright i will’ zei hij dan waarna hij opstond en weer verdween.
Zelf wou ik ook opstond maar Eric, Silmarillion en Ronan kwamen daar al snel een stokje tussen steken ‘you better stay in bed my dear, you can use your sleep’ zei Silmarillion waarna ik even zuchtte ‘My good old lord i feel perfectly fine really just let me see my army!’ zei ik waarna hij koppig zijn hoofd schudde ‘no way , you’re staying in bed! My wife Aine, will take care of you as long as it’s necessary!’ zei hij waarna ik zuchtte ‘thank you very much’ zei ik dan toch maar waarna iedereen weer verdween en tegen de middag kwam Aine, de elfen koningin me mijn middagmaal brengen.
Achter haar slenterde ook de altijd zo vrolijke Thorin, die zoals meestal toch niet vrolijk was ‘what are you doing here? Shouldn’t you join the others who are enjoying their meal in the diningroom?’ vroeg ik waarna Thorin me vragend aankeek ‘that stupid elvish music makes me crazy’ mompelde hij ‘oh c’mon it’s not that bad their singing old narnian songs, songs about the past, about how beautiful and peaceful Narnia once was’ zei ik waarna Thorin lachte ‘instead of singing those songs they better help us by getting the old Narnia back’ mompelde hij en ik kon hem geen ongelijk geven.
Toen ook Eric wat later bij ons kwam zitten lachten we ook even om zijn geklaag over de muziek waarna we ons bord mooi op aten om de kookkunsten van de elven niet te beledigen al zat er maar weinig smaak in hun eten en bestond het vooral uit groenten en aardappelen die al even hard blonken als al het goud in dit paleis.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen