Foto bij Line 12

|| April Joy Williams

Neuriënd haalde ik een hand door mijn haren en genoot van de frisse lucht die om me heen dwaalde. Voor het eerst in lange tijd leek de zomer echt te zijn aangebroken en dat zorgde voor een oprechte glimlach op mijn gezicht. Ik was helemaal niet een sentimenteel typ, maar de zomer wist me altijd weer op te vrolijken. Net als het weekend trouwens. En dat zelfs wanneer ik een avond met Paul door zou moeten brengen op een feestje.
De zachte wind deed mijn haren over mijn schouders dwalen, terwijl de zon heerlijk warm langs mijn gezicht streelde. Verderop kon ik het geluid van de golven al horen; het geluid van het ruisende water tegen het mulle zand. De glimlach rond mijn lippen werd nog breder, zodra ik het strand opstapte en even van het moment genoot.
“Hé, daar ben je al!” klonk ineens een warme, enthousiaste stem. Voor ik het wist, werden twee warme armen om mijn middel gekruld en werd ik door de lucht geslingerd. Seth draaide me een kwartslag en knuffelde me vervolgens grijnzend. Ik grinnikte even en knuffelde hem vervolgens stevig terug.
“Gefeliciteerd! Je bent eindelijk achttien,” glimlachte ik, waarna ik een kus op zijn wang drukte en hem nog weer even knuffelde. Seth grijnsde breed terug.
“Je cadeautje krijg je vanavond, op het feest zelf,” vertelde ik hem vervolgens. De roestbruine jongen voor mij knikte, pakte mijn hand en sleurde me vervolgens achter zich aan. Zijn huid schroeide tegen de mijne, maar het voelde heerlijk vertrouwd. Het zorgde voor kippenvel op mijn armen.
“Jacob komt straks drank en koelkasten brengen,” vertelde Seth met een grijns, waarna hij naar de bomen wees en vervolgens naar de enorme snoeren met lampjes op de grond. “Dus het zou geweldig zijn als je me hier even mee wilt helpen. Ik krijg die klote dingen maar niet uit elkaar.”
Ik lachte even en zag zijn wangen lichtelijk rood kleuren. Grijnzend kneep ik hem in zijn wang en liep vervolgens op de enorme kluwen met lampjes af. Met een simpele beweging greep ik de boel van de grond en begon aan de lampjes te frutselen.
“Maar, koelkasten?” vroeg ik vervolgens, mijn wenkbrauwen gerezen en mijn blik nog op de enorme verzameling draad en lampjes gericht. In mijn ooghoeken zag ik Seth knikken. Hoe wilden ze hier ooit koelkasten installeren?
“Verlengsnoeren,” lachte hij.
“Verlengsnoeren van een kilometer zeker?” vroeg ik grijnzend, waarna ik de eerste strengen met lampjes al los gepulkt had en deze naast elkaar op de grond gooide. Weer lachte Seth zijn bulderende lach en pakte vervolgens dankbaar de snoeren van de grond. Voor een moment haalde hij zijn schouders op.
“Het komt in de buurt, denk ik,” grijnsde hij. Ook ik lachte even en liet mezelf vervolgens in het zand ploffen. Seth rees zijn wenkbrauwen naar mij, waardoor ik al gauw hetzelfde deed.
“Het maakt weinig uit of ik erbij ga zitten, of niet?” grijnsde ik, waarop Seth lachend zijn hoofd schudde en begon met het ophangen van de lampjes. Nu viel het me weer op hoe vreselijk lang die jongen wel niet was geworden. Hij stak al minstens twee koppen boven me uit en hoefde vreselijk weinig moeite te doen om bij de takken van de bomen te komen. Het was alsof hij met de dag groeide. Even fronste ik mijn wenkbrauwen en zuchtte toen.
Geritsel tussen de struiken deed me opkijken, waardoor ik al snel Jacob zag verschijnen. Moeiteloos duwde hij met een hand een karretje met een koelkast erop over het zand, terwijl hij in de andere nog een krat bier vast had.
“April,” glimlachte hij bij wijze van begroeting, zodra hij mij opmerkte. Ik mompelde een begroeting terug en richtte me vervolgens weer tot de snoeren.
“Seth, de koelkast zit al vol,” hoorde ik Jacob enkele meters verderop zeggen. Hoewel Seth druk bezig was, leek hij Jacob toch gehoord te hebben. Hij knikte even, stak zijn duim grijnzend op en richtte zich weer tot de bomen en de losse snoeren.
Ik daarentegen rees verward mijn wenkbrauwen en liet mijn blik naar de enorme koelkast glijden die Jacob zojuist voorbij gesleept had. Dat ding had ook nog helemaal vol gezeten? Even grinnikte ik en schudde toen mijn hoofd. Het was vast bluf. Waarschijnlijk lag er drie cola en een fles wijn in of zo.
“Ik hoop dat dit eerst genoeg is,” grijnsde Jacob vervolgens, waarna hij de koelkastdeur opengooide en wachtte totdat Seth gekeken had. Deze knikte instemmend, terwijl ik moeite moest doen om mijn mond niet open te laten vallen. Dat ding zat echt vol en dat had hij helemaal meegesleept? Allemachtig. Was die jongen als baby in een bak met magische spinazie gevallen of zo?

Reacties (4)

  • Katalante

    Wuhahaha, die laatste zinxD

    6 jaar geleden
  • SPECS

    Die laatste zin deed het hem hahahaha.xDawsome.x)

    6 jaar geleden
  • annae

    Haha gedver spinazie dat is natuurlijk ook een verklaring voor alles XD
    Snel verder benieuwd wat haar volgende ideeen zijn

    6 jaar geleden
  • Tyche_

    SNEL VERDER!!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen