Foto bij 8 ~ Spelletjes

Even een kort stukje.....

Voor KillTheSun, Slurker en natuurlijk LovelyWorld, jullie zijn awesome! Heel erg bedankt voor de lieve berichten allemaal!

Na wat voor mijn gevoel een dag rijden is, komen we blijkbaar ergens aan. We zijn onderweg wel een keer of twee gestopt, maar meer voor meneer de psychopaat en de paarden dan voor mij. Mijn keel is droog, mijn ogen pijnlijk van de blinddoek en het tekort aan tranen en mijn ledematen voel ik al niet meer voor een uur of vijf. Aurelio, mijn ontvoerder, bedenk ik knarsentandend, is de hele rit vrolijk gebleven. Af en toe kust hij me in mijn nek, en dan hap ik naar adem en hij lacht. Zo gaat het de hele tijd door, en het ergste is dat het leuk is. Ik wil het niet leuk vinden, maar op de een of andere manier is het zo raar, zo abnormaal en beangstigend passioneel dat er onwillekeurig rillingen over mijn rug lopen en de lucht bevriest in mijn keel. Dan raken mijn voeten ineens de grond. Zachte grond, als gras, hoog gras of mos. Ik wankel en plotseling is de grond overal, ookal voel ik haar alleen met mijn gezicht, de rest van mijn lichaam slaapt na de lange tocht. Dan komt iemand naast me liggen, vermoedelijk Aurelio, maar niets is zeker met een blinddoek om. De vreemde slaat zijn armen om me heen en maakt de handboeien los. Ik ruik zijn geur. Het is inderdaad Aurelio, de man die ik tegelijkertijd wil kussen en wurgen, de enige die het recht heeft me zonder pardon te onvoeren en te verleiden en in het gras te laten vallen. Hij kust me, en als een impuls kus ik hem terug, duw me tegen hem aan. Hij draait zich een beetje en ik lig nu half onder hem, voel zijn gewicht op mijn borstkas drukken en zijn handen door mijn haren gaan. Ik sla mijn armen om zijn gespierde schouders, als hij ineens kreunend van pijn van me af rolt. Natuurlijk, zijn gewonde schouder! Ik voel me meteen schuldig, maar ook boos en dom, omdat hij me vanochtend zo makkelijk kon overmeesteren met één arm. Ik sta op, maar val meteen weer om omdat ik niks zie door die verdomde blinddoek. Kwaad ruk hem af, en zie Aurelio met een van pijn vetrokken gezicht tegen een boom zitten. Verbaasd kijk ik om me heen. We zijn aan de rand van het bos en een veld. Ik schud even met mijn hoofd en loop naar Aurelio toe. "Gaat het?" Mijn stem klinkt raar, na een dag niet praten.
"Ja het gaat prima, dat zie jij toch ook wel," zegt hij sarcastisch terug.
"Ja, doe maar lekker zielig, jij zielige, miezerige, gluiperige, enge, gest-" Hij komt naar me toe en legt een vinger op mijn mond. Mijn stem stokt, maar ik heb er genoeg van dat hij me zo kan manipuleren. Ik haal adem en ga door.
"Gestoorde, moordzuchtige, onvoorspelbare...." Hij kust me, maar nu op zo'n manier dat ik weet dat hij zich al die tijd perfect onder controle kon houden. Hij probeert mijn kleren uit te trekken, maar ik duw zijn handen van me af. Hij gaat vrolijk door, en we vallen samen op de grond. Ik rol om. Nu lig ík boven op hem. We zijn buiten adem. Ik grijns. Hij kust me weer. Na wat honderd jaar had kunnen zijn open ik mijn ogen weer, en hij kijk me aan. "Maar je was bij onvoorspelbare.... Wat?" Hij geniet hier dus echt van. Ik kijk even geamuseerd terug.
"Onvoorspelbare -hij plant kusjes in mijn nek en mijn stem wordt een zacht gefluister-, idioot gekmakende, ontzettend knappe..." MIjn stem stokt weer.
"Selwyn" Met dat woord maakt hij mijn zin uiteindelijk af.

Reacties (6)

  • Skynight

    haha, plots was de grond overal!
    Ik vind je manier van verwoorden tof;)

    9 jaar geleden
  • Sevvalium

    Ik voel een Stockholm-syndroom opkomen!

    9 jaar geleden
  • LovelyWorld

    Ik ben verliefd op Aurelio hahaha
    Zo damn sexy

    9 jaar geleden
  • SonOfGondor

    Ik heb echt geen idee wat ik van Aurelio moet vinden...

    Snel verder nu:)

    9 jaar geleden
  • Sylveon

    YAY.

    aljnhfll, purfect!

    Verder als je tijd vind?(flower)

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen